วันสอบที่ตึงเครียด

“ถ้าคิดว่าการเอาเรื่องคนไข้มาขู่จะทำให้ฉันยอมสยบ... คุณก็ประเมินค่าความเป็นหมอของฉันต่ำไปค่ะ” พายอาร์เอ่ยประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องมองไปยังชายหนุ่มนิรนามที่ยืนพิงเสาปูนเปลือยในมุมมืดของคณะแพทยศาสตร์ ก่อนที่เธอจะหมุนตัวเดินจากมาโดยไม่เหลียวหลัง มือเรียวบางที่กำสายกระเป๋าเป้แน่นจนสั่นสะท้านเป็นเพียงสิ่งเดียวที่บ่งบอกว่าหัวใจข้างในนั้นกำลังเต้นรัวด้วยความตระหนก บันทึกเล่มนั้น... ชีวิตของเธอไม่ได้แขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่มันถูกมัดปมด้วยเงื่อนตายที่พร้อมจะดึงรั้งให้จมดิ่งหากขยับตัวพลาดเพียงก้าวเดียว บรรยากาศหน้าตึกสอบในเช้าวันนี้ช่างกดดันราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด กลิ่นอายของกระดาษข้อสอบและความเครียดคละคลุ้งจนน่าอึดอัด นักศึกษาแพทย์ปีหนึ่งหลายคนนั่งอ่านสรุปบทเรียนด้วยสีหน้าซีดเซียว แต่ในสายตาของพายอาร์ ทุกอย่างกลับดูเบลอไปหมด ความทรงจำเรื่องคำขู่เมื่อคืนยังคงวนเวียนราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจ “ยัยพาย! เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดขนาดนั้น” ริน เพื่อนสนิทคนเดียวที่รู้ทุกความลับขยับเข้ามาใกล้พลางเอื้อมมือมาแตะหน้าผาก “ไข้ขึ้นหรือเปล่าเนี่ย วันนี้สอบวิชา Anatomy นะ ถ้าสมองไม่แล่นเราแย่แน่” พายอาร์หลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ “เปล่าหรอกริน... ฉันแค่กังวลเรื่องบันทึกที่ทำหายไปน่ะ” “ช่างมันเถอะน่า เดี๋ยวค่อยตามหาทีหลัง ตอนนี้เอาชีวิตให้รอดก่อน” ทว่าก่อนที่บทสนทนาจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยในจังหวะหนักแน่นและมั่นคงก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ทุกสายตาของนักศึกษาที่เคร่งเครียดอยู่กับตำราต่างหันไปมองเป็นตาเดียว เมื่อชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปวิศวะสีเลือดหมูเดินแทรกกลุ่มคนเข้ามา ธันวา... เขายืนเด่นเป็นสง่าท่ามกลางดงชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา ใบหน้าคมคายที่มักจะมีรอยยิ้มขี้เล่นอยู่เสมอ บัดนี้กลับฉายแววความจริงจังที่ดูอบอุ่นอย่างประหลาด ในมือของเขาถือแก้วโกโก้ร้อนและแซนด์วิชที่ยังอุ่นอยู่ “สอบเสร็จกี่โมงครับ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมตัวไปหน่อย” ธันวาหัวเราะหึในลำคอเมื่อเห็นสายตาตำหนิจากบรรดานักศึกษาแพทย์รอบข้าง แต่เขาก็ไม่สนใจ เดินตรงดิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าพายอาร์ “กินซะ ร่างกายต้องการพลังงาน ถ้าสมองเบลอ เดี๋ยวหมอจะวินิจฉัยโรคผิดคนนะ” พายอาร์ชะงัก เธอเงยหน้ามองคนตรงหน้า สายตาที่เคยเย็นชาสั่นไหววูบหนึ่ง “คุณมาทำไมที่นี่คะ มันจะดูไม่ดี” “ไม่ดีตรงไหน... คนจะสอบก็ต้องมีกำลังใจ ถ้าคนไข้ของผมไม่มีแรงสอบ ผมก็ต้องเป็นฝ่ายเติมพลังให้เองสิ” ธันวายื่นแก้วโกโก้ให้ มือหนาถือโอกาสกอบกุมมือเรียวของเธอไว้เพียงชั่วครู่ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาส่งผ่านไปยังหัวใจที่หนาวเหน็บของเธอจนน่าใจหาย “อย่าทำหน้าเครียดนักเลย เรื่องไหนที่มันแก้ไม่ได้ตอนนี้ ก็วางมันไว้ข้างนอกห้องสอบก่อน เชื่อใจผมนะ... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมอยู่ตรงนี้เสมอ” ประโยคสุดท้ายของธันวาไม่ได้ดังพอที่คนอื่นจะได้ยิน แต่มันกลับก้องอยู่ในโสตประสาทของพายอาร์ราวกับคำสาบาน เขาไม่ได้พูดถึงบันทึกเล่มนั้น แต่เขากำลังบอกว่าเขาพร้อมจะเป็นเกราะกำบังให้เธอโดยไม่มีเงื่อนไข “ขอบคุณค่ะ” พายอาร์รับแก้วโกโก้มา เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนไปกับเสียงพูดคุยของนักศึกษาคนอื่น “เข้าไปได้แล้ว พยายามเข้าครับหมอคนเก่ง” ธันวาขยี้ผมเธอเบาๆ อย่างลืมตัว ก่อนจะถอยออกไปยืนพิงกำแพงฝั่งตรงข้าม สายตาคมกริบของเขาคอยกวาดมองไปรอบบริเวณ เหมือนกำลังทำหน้าที่เป็นองครักษ์พิทักษ์ประตูทางเข้าห้องสอบอย่างเต็มใจ เวลาหนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความรู้สึกของพายอาร์ เมื่อสัญญาณเตือนให้เข้าห้องสอบดังขึ้น เธอเดินผ่านธันวาไปโดยไม่หยุดพูดอะไร เพียงแค่ชายผ้ากันเปื้อนที่เขาสวมทับเสื้อช็อปปะทะกับไหล่เธอเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเธอได้รับพลังงานจากเขาครบถ้วนแล้ว ธันวายืนมองแผ่นหลังบางนั้นเดินหายเข้าไปในห้องสอบจนลับตา รอยยิ้มที่เปื้อนหน้าเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไปแทนที่ด้วยแววตาที่เย็นชาและดุดัน เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความล่าสุดที่เพิ่งได้รับจากใครบางคน *‘บันทึกเล่มนั้นอยู่ที่ห้องสมุดเก่าชั้นสี่... ถ้าแกอยากให้พายอาร์รอด ก็ไปเอามันมาคนเดียว อย่าให้ใครรู้ ไม่งั้นหมอคนสวยของแกได้จบเห่แน่’* ธันวากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาหันกลับมามองประตูห้องสอบที่ปิดสนิทอีกครั้ง ความกังวลฉายชัดอยู่ในแววตา แต่ในขณะที่เขากำลังจะหมุนตัวเดินออกไปจากตึก สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงมุมมืดของทางเดินบันไดหนีไฟ... เป็นร่างของ ‘กาย’ เพื่อนสนิทของเขาที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ด้วยใบหน้าที่ดูไม่ได้แปลกใจเลยสักนิดที่เห็นเขายืนอยู่ตรงนี้ “ทำหน้าแบบนั้น... คิดจะแบกรับไว้คนเดียวอีกแล้วสินะ” กายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความกดดัน “ถ้าแกคิดจะไปคนเดียวจริงๆ แกกำลังเดินเข้าไปในกับดักนะธัน... คนที่ข่มขู่พายอาร์น่ะ ไม่ใช่คนธรรมดา และที่สำคัญ... มันรู้จักแกดีกว่าที่แกคิด” ธันวาหยุดชะงัก เงาสะท้อนในดวงตาเขาวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง สิ่งที่พายอาร์ทำหายไปไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของแผนการที่ถูกวางไว้เพื่อทำลายเขาและเธอไปพร้อมๆ กัน แล้วความลับที่เขาซ่อนไว้หลังรอยยิ้มอบอุ่นก็ถูกกระชากออกมา เมื่อกายโยนสมุดปกสีน้ำเงินเล่มหนึ่งลงบนพื้นตรงหน้าเขา... สมุดที่เป็นบันทึกการรักษาเล่มเดียวกันกับที่พายอาร์ทำหายไป! “แกเอามาได้ยังไง... หรือว่าคนคนนั้นคือ...” ธันวาครางชื่อที่เขาไม่อยากจะเชื่อออกมา พร้อมกับความจริงที่ว่า สงครามครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความตื่นเต้นและหัวใจที่เต้นรัวของพายอาร์และธันวานะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจ