จูบแรกใต้แสงไฟสลัว

“แกเอามาได้ยังไง... หรือว่าคนคนนั้นคือ...” เสียงทุ้มต่ำของธันวาที่สั่นพร่าด้วยความตกใจยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของพายอาร์ ร่างสูงโปร่งของวิศวะปีสามยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าประตูห้องพักของเขา ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่มุมหนึ่งเปียกชื้นเพราะละอองฝนที่พัดสาดเข้ามาจากระเบียง สายตาของธันวาที่มักจะดูขี้เล่นและอบอุ่นเสมอ บัดนี้กลับฉายแววสับสนและร้าวรานอย่างปิดไม่มิด “อย่าถามเลยค่ะธัน... เข้ามาก่อน ฝนข้างนอกเริ่มแรงขึ้นแล้ว” พายอาร์เอ่ยเสียงเรียบ แม้ภายในใจจะสั่นไหวราวกับแผ่นดินไหว แต่ภายนอกเธอยังคงรักษาความเยือกเย็นที่เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดชีวิต เธอเบี่ยงตัวหลีกทางให้ร่างหนาที่เปียกปอนก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายของความชื้นและไอฝนจากตัวเขาทำให้พื้นที่แคบๆ ในห้องพักดูเล็กลงไปถนัดตา เสียงฝนที่กระหน่ำลงมากระทบกระจกหน้าต่างดังสนั่นหวั่นไหว คล้ายกับความวุ่นวายใจที่กำลังปะทุขึ้นระหว่างคนสองคน ธันวาวางซองเอกสารลงบนโต๊ะไม้ตัวเล็ก ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับพายอาร์ ดวงตาคมกล้าของคนเรียนวิศวะจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่ปิดบังความรู้สึกเก่งเกินตัวของว่าที่คุณหมอ “เอกสารนี่... มันเป็นความลับของตระกูลหมอไม่ใช่เหรอพาย” ธันวาถามพลางก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว “แล้วทำไมคนอย่างพี่ชายเธอถึงทิ้งมันไว้ในที่ที่เด็กวิศวะอย่างฉันจะไปเจอได้ง่ายขนาดนี้ หรือว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของเกมที่คุณหมออย่างเธอเล่น?” “พายไม่เคยเล่นเกมกับความรู้สึกใคร โดยเฉพาะกับธัน” พายอาร์เถียงกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นไหว เธอพยายามถอยหลังหนีความกดดันที่ธันวาสร้างขึ้น แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับขอบโต๊ะจนหนีไปไหนไม่ได้ “สิ่งที่อยู่ในนั้น... มันคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้พายกลายเป็นคนแบบนี้ และมันก็คือเหตุผลที่พายไม่อยากให้ธันต้องเข้ามาเกี่ยวกข้อง” “ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่อยากถอยล่ะ?” ธันวาขยับเข้ามาจนระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มจากเสื้อช็อปของเขากลายเป็นกลิ่นที่พายอาร์คุ้นเคยและโหยหาโดยไม่รู้ตัว มือหนาของเขาค่อยๆ เอื้อมไปแตะที่ขอบโต๊ะ กักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนที่แฝงไปด้วยความรู้สึกท่วมท้น “พาย... เธอคิดว่าเกียร์วิศวะมันไม่มีค่าพอที่จะปกป้องความรู้สึกใครเลยเหรอ? ปากร้ายๆ ของฉันน่ะ จริงๆ แล้วมันก็แค่เกราะป้องกันเวลาที่ฉันเห็นเธอเจ็บปวดต่างหาก” คำสารภาพที่แฝงไปด้วยความจริงใจทำให้หัวใจของพายอาร์กระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาเย็นชาที่เคยใช้ป้องกันตัวค่อยๆ พังทลายลงภายใต้ความอบอุ่นที่ส่งผ่านออกมาจากดวงตาของธันวา ฝนข้างนอกยังคงตกไม่หยุด แต่ในห้องนี้กลับร้อนรุ่มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านในอากาศ “ธัน... อย่าดีกับพายมากนักเลย พายกลัวว่าถ้าวันหนึ่งพายเสียธันไป พายจะไม่เหลือใครอีก” พายอาร์กระซิบเสียงเครือ “ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น” ธันวาพูดก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมาทัดผมที่ปรกหน้าพายอาร์ออกแผ่วเบา สัมผัสของเขาอ่อนโยนจนทำให้เธอแทบหยุดหายใจ “ไม่ว่าพายจะซ่อนความลับอะไรไว้ หรือว่าสงครามที่เธอว่ามันจะรุนแรงแค่ไหน ฉันจะเป็นคนยืนข้างๆ เธอเอง... ถึงจะโดนหมอต่อยจนคว่ำ ฉันก็เต็มใจ” ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่กระพริบติดๆ ดับๆ จากผลของพายุฝน ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พายอาร์หลับตาลงรับสัมผัสที่คาดหวังมาตลอด ความอบอุ่นจากลมหายใจของเขาปะทะเข้ากับผิวแก้ม ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะประทับลงมาอย่างแผ่วเบา เป็นจูบแรกที่แฝงไปด้วยความสับสน ความโหยหา และคำสัญญาที่หนักแน่นใต้เสียงฝนที่กำลังโหมกระหน่ำ จูบนั้นไม่ได้รุกเร้า แต่มันกลับตอกย้ำความรู้สึกที่ทั้งคู่ต่างเก็บซ่อนไว้ในใจมาเนิ่นนาน ทว่าในจังหวะที่หัวใจของพายอาร์กำลังหลอมละลาย เสียงเคาะประตูห้องอย่างแรงจนน่าตกใจก็ดังขึ้นแทรกกลางบรรยากาศที่แสนหวาน *ปัง! ปัง! ปัง!* “พาย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าเธอกับไอ้เด็กวิศวะนั่นอยู่ในนั้น!” เสียงตะโกนที่คุ้นหูและเต็มไปด้วยโทสะทำให้ธันวาผละออกจากพายอาร์ทันที ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์เมื่อจำได้ว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใคร พายอาร์หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เธอรีบคว้าข้อมือธันวาไว้แน่นเมื่อเห็นเขาทำท่าจะเดินไปที่ประตู “อย่าออกไปนะธัน... เขาไม่หยุดแค่นี้แน่” พายอาร์ยังพูดไม่ทันจบ เสียงไขกุญแจสำรองก็ดังขึ้นตามด้วยบานประตูที่เปิดผางออกอย่างรุนแรง ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว และสิ่งที่ทำให้ธันวาถึงกับหยุดชะงักคือมือของชายคนนั้นที่ถือปืนกระบอกเล็กจ่อตรงมาที่พวกเขา! “พาย... หลบไปข้างหลังพี่” ชายคนนั้นตวาด “ส่วนแก... ไอ้เด็กวิศวะ แกไม่มีสิทธิ์ที่จะมายุ่งกับสิ่งที่ครอบครัวฉันเตรียมไว้ให้พาย!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่เปื้อนฝุ่นและน้ำตาของธันกับพายอาร์นะคะ เกียร์เปื้อนกาวใจจะรอทุกคนในตอนถัดไปค่ะ!