สถานะที่ยังไม่ชัดเจน

“ถอยไป ธันวา... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย” เสียงของพายอาร์สั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองไปยังชายร่างสูงใหญ่ตรงหน้ากลับแข็งกร้าวเหมือนกระจกที่ร้าวราน เธอไม่ได้หันไปมองคนข้างหลังที่เพิ่งจะคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยความห่วงใย แม้สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือหนาของธันวาจะทำให้หัวใจที่เต้นรัวด้วยความกลัวเริ่มสงบลงบ้าง แต่ความรู้สึกผิดที่ดึงเขาเข้ามาพัวพันกับความโสมมของครอบครัวเธอกลับกัดกินใจพายจนแทบหายใจไม่ออก “ไม่เกี่ยวกับผม?” ธันวาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่เต็มไปด้วยความดุดันที่ยากจะควบคุม “พาย... คนที่ยืนอยู่ตรงนี้คือคนที่ผมต้องดูแล และไอ้คนที่มันกล้าขึ้นเสียงใส่เธอต่อหน้าผม... มันไม่มีวันจะเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับเธอได้อย่างราบรื่นหรอก” ชายแปลกหน้า—ซึ่งพายรู้ดีว่าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งของพ่อ—ขยับยิ้มเหยียด มือที่ถือแฟ้มเอกสารหนาปึกตบลงบนฝ่ามืออีกข้างเป็นจังหวะคุกคาม “ดูแลเหรอ? น้องหมอปีหนึ่งที่ชีวิตถูกตีราคาไว้ตั้งแต่วันเกิดเนี่ยนะ นายคิดว่าวิศวกรกระจอกๆ อย่างนายจะเอาปัญญาที่ไหนไปสู้กับสิ่งที่ครอบครัวเขาปูทางไว้ให้” พายกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือจนเลือดซิบ เธอเกลียดสถานการณ์นี้ เกลียดที่ตัวเองต้องตกเป็นเบี้ยล่าง และเกลียดที่ความอ่อนแอของเธอทำให้คนอย่างธันวาต้องมาเปื้อนกาวใจที่ไม่มีวันล้างออกง่ายๆ “ถ้าคุณคิดว่าชีวิตของฉันมันเป็นแค่สินค้า...” พายเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่เคยเย็นชากลับวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ “งั้นก็เชิญคุณกลับไปบอกเจ้าของโครงการนี้ด้วยว่า ต่อให้เขาเอาโซ่ตรวนมาล่ามฉันไว้ ฉันก็จะไม่ทำตามที่เขาสั่งแม้แต่วินาทีเดียว” “พาย!” ชายคนนั้นตวาดลั่น “ไปซะ” ธันวาแทรกขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่ากลัว เขาก้าวขึ้นมายืนบังพายไว้จนมิด แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดไว้ “ถ้านายยังไม่อยากให้หน้าหล่อๆ ของนายมีรอยประทับจากเกียร์ของคณะวิศวะฯ ก็ไสหัวไปก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิท แม้แต่เสียงลมหายใจของพายยังดูจะดังเกินไปในความตึงเครียดนี้ ชายคนนั้นพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ ก่อนจะหันหลังกลับเดินจากไปทิ้งไว้เพียงสายตาสมเพชที่ส่งมายังคนทั้งสอง เมื่อความกดดันจางหายไป ความเงียบงันที่ตามมากลับน่ากลัวยิ่งกว่า พายทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อนข้างตึกคณะ สองมือยกขึ้นกุมขมับ ความสับสนตีรวนอยู่ในอก นี่คือความรักจริงๆ หรือเปล่านะ? หรือเป็นแค่ความหลงชั่ววูบที่เธอกำลังใช้ธันวาเป็นเครื่องมือเพื่อหนีจากโลกที่น่าอึดอัดนี้ “สั่นใหญ่แล้ว...” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยขยับเข้ามาใกล้ ธันวานั่งลงข้างๆ เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอ แต่ความร้อนจากตัวเขาแผ่ซ่านเข้ามา พายหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา—ใบหน้าที่มักจะมีรอยยิ้มกวนประสาท แต่วันนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวล “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้” พายถามเบาๆ “นายก็รู้ว่าคนพวกนั้นมันบ้าแค่ไหน นายจะเดือดร้อนไปด้วยนะธัน” ธันวาหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีประกายที่พายอ่านไม่ออก “พาย... เธอคิดว่าที่ผมทำอยู่ตอนนี้ มันเป็นเพราะความสงสารหรือเพราะความใจดีงั้นเหรอ?” “ฉันไม่รู้...” พายหลบสายตา “ฉันแค่กำลังสับสน ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอ มันคือความรักที่ควรจะเป็น หรือมันเป็นแค่ความต้องการที่จะหาที่ยึดเหนี่ยวในตอนที่ฉันกำลังจมน้ำ” ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้ามือของพายไปกุมไว้แน่น กระแสความอบอุ่นไหลผ่านฝ่ามือเข้าสู่หัวใจของพายอย่างไม่อาจต้านทาน เขาบีบมือเธอเบาๆ ราวกับจะบอกว่าทุกอย่างจะผ่านไป “ต่อให้ตอนนี้มันจะเป็นแค่ความหลง หรือจะเป็นแค่ช่วงเวลาที่เธออ่อนแอ... แต่จำไว้นะพาย” เขากระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและจริงจัง “ผมจะอยู่ตรงนี้ จนกว่าเธอจะมั่นใจว่ามันคือความรัก... หรือจนกว่าเธอจะยอมให้ผมเข้าไปนั่งอยู่ในใจเธอแบบเต็มตัว” พายมองมือที่กุมกันอยู่ ความรู้สึกในอกมันซับซ้อนจนอธิบายไม่ถูก เธออยากจะไว้ใจ อยากจะปล่อยวางทุกอย่างแล้ววิ่งเข้าหาอ้อมกอดนี้ แต่ปมในใจเรื่องครอบครัวที่ถูกขีดเส้นทางไว้มันคอยย้ำเตือนว่า 'ความรัก' ของเธอมันอาจนำหายนะมาสู่คนที่เธอแคร์ที่สุด “พาย... ถ้าวันหนึ่งพ่อฉันบังคับให้ฉันต้องเลือกระหว่างอนาคตกับนาย นายคิดว่าฉันควรเลือกอะไร?” คำถามนั้นทำให้ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหันมาสบตาเธออย่างจริงจัง “ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ พาย... ไม่ต้องเลือกว่าจะเลือกใคร แต่ขอให้เลือก 'ความสุข' ของตัวเอง และถ้าความสุขนั้นมันไม่มีผมอยู่ในนั้น... ผมก็จะถอยออกมาเองโดยที่ไม่ให้เธอต้องลำบากใจ” คำพูดของธันวาทำให้พายรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าความรักของเขามันไม่ได้มีแค่ความฉาบฉวย แต่มันคือความเสียสละที่มากเกินกว่าผู้ชายปากร้ายอย่างเขาจะยอมเผยให้ใครเห็น ทว่าในขณะที่พายกำลังจะเอ่ยปากตอบคำพูดที่แสนอ่อนโยนนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด “ดูเหมือนว่า ‘สูตรลับ’ ของคณะวิศวะฯ จะมีอิทธิพลต่อว่าที่คุณหมอมากเกินไปสินะ” พายชะงักกึกทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น เธอหันขวับไปมองบุคคลที่ก้าวพ้นเงามืดของต้นไม้ใหญ่ข้างทางเดิน ใบหน้าคมสันและแววตาที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็งแบบที่เธอเห็นในกระจกทุกเช้าไม่มีผิดเพี้ยน “คุณพ่อ...” พายอุทานออกมาเบาๆ ในขณะที่ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางขยับตัวเข้ามาขวางหน้าพายไว้โดยอัตโนมัติ ตามสัญชาตญาณของการปกป้อง ท่ามกลางอากาศที่เย็นเยียบในยามค่ำคืน พ่อของพายไม่ได้มองมาที่เธอ แต่มองตรงไปยังธันวาด้วยสายตาที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของพายเย็นเฉียบ “ผมเพิ่งได้รับรายงานมาว่า มีไอ้เด็กวิศวะฯ คนหนึ่งกำลังพยายามทำลายการวางแผนชีวิตของลูกสาวผม... นายสินะ ธันวา?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยสนับสนุน "เกียร์เปื้อนกาวใจ" มาโดยตลอดนะคะ