สายตาของคนนอก

“เลิกจ้องแบบนั้นสักที กาย ฉันจะกินข้าวไม่ใช่จะกินหัวเธอ” เสียงหวานเย็นชาของพายอาร์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโรงอาหารคณะวิศวะ มือเรียวขาวจัดที่ถือช้อนพลาสติกชะงักค้าง ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบมองเพื่อนสนิทของธันวาที่นั่งเท้าคางมองเธอมาตลอดสิบนาทีเต็ม กายหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาเจ้าเล่ห์พราวระยับขณะหันไปมองธันวาที่กำลังนั่งแกะกุ้งใส่จานให้คุณหมอว่าที่เฟรชชี่อย่างคล่องแคล่ว “แหม คุณหมอพายครับ ผมก็แค่สงสัยน่ะ เห็นไอ้ธันมันประคบประหงมคุณยิ่งกว่าลูกในไส้แบบนี้ ตั้งแต่คบกันมา... เอ้ย! ตั้งแต่ ‘รู้จัก’ กันมาเนี่ย ผมเพิ่งเคยเห็นมันเป็นขี้ข้าใครขนาดนี้” ธันวาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกุ้งตัวที่สาม เขายังคงจัดการกับมันอย่างใจเย็น แม้คำพูดของเพื่อนจะแฝงนัยบางอย่างที่สุ่มเสี่ยงต่อความลับที่ทั้งคู่พยายามซ่อนไว้ “ปากว่างมากเหรอไอ้กาย? ถ้าว่างนักก็ไปช่วยอาจารย์ลากโปรเจกต์ปีสี่ไปนู่นไป” “เฮ้ย ไม่เอาดิ ผมกำลังสนุก” กายขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด “นี่ขนาดเพื่อนในคณะยังสงสัยกันให้ควั่กเลยนะว่าทำไมเด็กแพทย์ปีหนึ่งถึงมานั่งกินข้าวในดงเกียร์ได้แทบทุกวัน แถมยังไม่มีใครกล้ามาจีบอีก เพราะไอ้พี่ว้ากตัวดีเนี่ยจ้องจะกินหัวทุกคนที่เข้าใกล้... รินว่าจริงไหม?” ริน เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของพายที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้แต่ยิ้มแห้งๆ เธอรู้ดีว่าพายอาร์เป็นคนแบบไหน และสายตาที่ธันวามองเพื่อนของเธอ... มันไม่ใช่สายตาของพี่ชายที่แสนดี แต่มันคือสายตาของ ‘เจ้าของ’ ที่พร้อมจะฟาดฟันทุกคนที่คิดจะรุกล้ำอาณาเขต พายอาร์วางช้อนลง เสียงกระทบของจานดังชัดเจนในความรู้สึกของคนรอบข้าง เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับคำถามนั้น กลับกัน เธอกลับโน้มตัวเข้าไปใกล้กายบ้าง รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากดูทรงพลังจนคนมองต้องชะงัก “สงสัยเหรอคะว่าทำไม?” พายอาร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลัง “ก็เพราะว่าที่นี่... มีคนคอยดูแลเรื่องไร้สาระแทนฉันยังไงล่ะ จริงไหมคะพี่ธัน?” ธันวาเงยหน้าขึ้น สบตากับคนตัวเล็กที่ส่งยิ้มหวานประชดประชันมาให้ เขาไม่ได้โกรธ กลับกัน เขากลับแค่นยิ้มก่อนจะเลื่อนจานกุ้งที่แกะเสร็จเรียบร้อยไปวางตรงหน้าเธอ “กินซะ อย่าให้ผมต้องป้อน” คำพูดเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความหมายชวนใจสั่นทำเอาโต๊ะข้างๆ ที่แอบฟังอยู่เงียบกริบ กายเบ้ปากทำท่าจะอ้วก แต่ในใจเขากลับเริ่มจับพิรุธบางอย่างได้... สายตาที่ธันวามองพายอาร์ตอนที่เขากำลังแกะกุ้งให้ มันไม่ได้มีความเป็นพี่น้องเจือปนอยู่เลย แต่มันคือความหลงใหลที่ปิดไม่มิด “ไอ้ธัน” กายลดเสียงลงต่ำจนเหลือเพียงกระซิบ “แกกำลังเล่นกับไฟนะเว้ย ถ้าอาจารย์ฝั่งแพทย์เขารู้ หรือไอ้พวกในคณะฉันมันรู้ว่าแก ‘กิน’ เด็กแพทย์เข้าจริงๆ แกเตรียมตัวโดนถล่มได้เลย” ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแค่หยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดมุมปากให้พายอาร์อย่างเบามือ อากัปกิริยาที่ดูเป็นธรรมชาติจนคนเห็นต้องขนลุก “กฎของวิศวะคืออะไรกาย... ‘อยากได้อะไรก็ต้องพยายาม’ ส่วนกฎของฉัน...” เขาเว้นจังหวะ สายตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพายอาร์ “คือการปกป้องสิ่งที่ตัวเองรัก ไม่ให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องได้ง่ายๆ” บรรยากาศรอบโต๊ะอึดอัดขึ้นถนัดตา ความลับที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากาก ‘พี่รหัส-น้องรหัส’ หรือ ‘คนรู้จัก’ กำลังถูกกัดเซาะด้วยสายตาของคนนอกที่เริ่มมองเห็นรอยร้าวของคำลวง พายอาร์เองก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดัน เธอไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าสิ่งที่พวกเขากำลังทำมันล่อแหลมแค่ไหน แต่ในทุกครั้งที่สายตาของธันวาแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่มอบให้เธอเพียงคนเดียว เธอก็พร้อมจะเพิกเฉยต่อโลกทั้งใบ ทว่า... ความสุขมักจะอยู่ได้ไม่นานเมื่อมีมือที่สามก้าวเข้ามา “พี่ธันคะ! มาอยู่นี่เอง ปาล์มหาตั้งนาน” เสียงหวานใสของ ‘ปาล์ม’ ดาวคณะวิศวะดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงที่เดินตรงเข้ามาทางโต๊ะ เธอส่งยิ้มให้ธันวาอย่างเปิดเผย ก่อนจะเหลือบมองพายอาร์ด้วยสายตาประเมินค่า “น้องพายอาร์ใช่ไหมคะ? พี่ได้ยินชื่อมาเยอะเลยว่าน้องชอบมานั่งกับกลุ่มพี่ธันบ่อยๆ...” ปาล์มเว้นจังหวะ เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย “แต่แปลกนะ ปกติพี่ธันไม่ค่อยชอบให้ใครมาวุ่นวายตอนกินข้าว... น้องพายมีวิธีพิเศษอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้สิทธิพิเศษนั่งโต๊ะนี้ได้ทุกวัน?” ธันวาขมวดคิ้ว มือที่จับช้อนอยู่กำแน่นขึ้น รัศมีความเย็นชาที่เขาไม่เคยใช้กับพายอาร์เริ่มแผ่ออกมา “ปาล์ม ผมว่าผมบอกชัดเจนแล้วนะว่าเวลาส่วนตัวของผม ผมไม่ชอบให้ใครมาขัด” “ปาล์มแค่จะมาชวนไปดูโปรเจกต์งานกีฬามหาลัยค่ะพี่ธัน... ทำไมต้องดุด้วยคะ?” ปาล์มยังคงยิ้มสู้ แต่สายตาของเธอจ้องเขม็งไปที่พายอาร์ ราวกับจะอ่านให้ทะลุถึงความสัมพันธ์เบื้องลึกที่น่าสงสัย พายอาร์ไม่ได้หลบสายตา เธอเพียงแค่วางมือลงบนแขนของธันวาที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้เขาโต้ตอบรุนแรงเกินไป ก่อนจะขยับยิ้มที่ดู ‘โหด’ กว่าที่ใครเคยเห็น “พี่ปาล์มอยากทราบจริงๆ เหรอคะ?” พายอาร์เอ่ยเสียงใส แต่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือน “ถ้าอยากรู้... ทำไมไม่ลองถามพี่ธันดูล่ะคะว่า ‘สิทธิพิเศษ’ ของฉันน่ะ มันมีขอบเขตแค่ไหน” พายอาร์หันไปสบตาธันวา เธอกำลังเปิดช่องว่างให้เขาเลือกว่าจะ ‘ถอย’ หรือจะ ‘ยอมรับ’ ความจริงท่ามกลางสายตาของคนทั้งโรงอาหารที่หันมามองเป็นจุดเดียว ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนรอบข้างเต้นผิดจังหวะ เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูของพายอาร์ ท่ามกลางสายตาอึ้งตะลึงของปาล์มและผองเพื่อนวิศวะที่เผลอทำช้อนตก “อยากให้ผมบอกจริงๆ เหรอ... ว่าเราเป็นอะไรกัน?” คำถามนั้นไม่ใช่คำถาม แต่มันคือคำประกาศสงครามที่ทำให้พายอาร์ต้องกลั้นหายใจ เพราะในขณะเดียวกันที่เสียงของธันวาดังขึ้น แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเธอก็สั่นรัวขึ้นมา—เป็นข้อความจาก ‘อาจารย์ที่ปรึกษา’ ที่ส่งมาว่า... *“พายอาร์ พรุ่งนี้เข้าพบอาจารย์ที่ห้องทำงานด้วย เรื่องที่มีคนร้องเรียนความประพฤติของเธอในมหาลัย”* ความเงียบงันเข้าปกคลุมรอบโต๊ะ เมื่อพายอาร์เงยหน้าขึ้นสบตาธันวาที่เพิ่งรู้ตัวว่า... ความสัมพันธ์ที่พวกเขารักษาไว้อย่างดีกำลังถูกเปิดโปงโดยใครบางคนที่ไม่ปรารถนาดี ขอบพระคุณทุกกำลังใจที่ร่วมเดินทางไปกับ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" นะคะ