ข้อความที่ไม่ได้อ่าน

"ถ้าคุณจะมาเพื่อทำหน้าเหนื่อยใส่กันขนาดนี้... ผมว่าเราพอก่อนไหม" คำพูดของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องสมุดคณะแพทย์ ร่างสูงของวิศวกรปีสามยืนกอดอกพิงชั้นวางหนังสือ สายตาคมกริบที่เคยอ่อนโยนกับพายอาร์เสมอมา บัดนี้กลับดูห่างเหินและเต็มไปด้วยรอยร้าว พายอาร์ที่เพิ่งวางตำราเล่มหนาลงบนโต๊ะด้วยความสั่นเทา เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตากลมโตที่ผ่านการอดนอนมาค่อนคืนวูบไหว แต่เธอก็เลือกที่จะนิ่งเฉยตามนิสัยเดิม "พายเหนื่อยค่ะ... ธันไม่เข้าใจหรอกว่าการเรียนหมอมันกดดันแค่ไหน" เสียงของพายอาร์แหบพร่า เธอพยายามประคองสติไม่ให้รอยน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาเผยความอ่อนแอให้คนตรงหน้าเห็น "แล้วคุณเคยพยายามจะให้ผมเข้าใจบ้างไหม?" ธันวาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เธอคุ้นเคยจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นเหงื่อจางๆ และความตึงเครียด "ผมรอข้อความคุณมาสามวัน ผมไปหาที่หน้าตึกคุณก็ไม่ลงมา คุณบอกว่าติดเคส แต่ผมกลับเห็นคุณเดินไปกับคนอื่น" "มันไม่ใช่อย่างที่ธันเห็น..." พายอาร์เผลอกำชายเสื้อกาวน์แน่น "ไม่ใช่เหรอ?" ธันวาแค่นยิ้ม มุมปากที่เคยยกขึ้นด้วยความขี้เล่นบัดนี้กลับดูเหยียดหยามตัวเอง "สิ่งที่ผมเห็นในโทรศัพท์คุณน่ะ... มันคือข้อความที่ไม่ได้อ่าน มันเป็นข้อความที่ผมส่งไปเป็นร้อย แต่คุณไม่เคยแม้แต่จะกดเข้าไปดูด้วยซ้ำ ทั้งที่คนอื่นทักมาคุณยังตอบได้เลยนะพาย" พายอาร์ชะงัก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างลนลาน นิ้วเรียวสั่นเทาขณะเลื่อนดูรายการแจ้งเตือนที่ถูกทับถมด้วยงานวิจัยและตารางเวร เธอไม่ได้ตั้งใจเมิน แต่ความเหนื่อยล้าสะสมทำให้เธอหลีกเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับความคาดหวังของธันวาที่เธอมอบให้ไม่ไหว "ธัน... พายแค่อยากโฟกัสเรื่องเรียน เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอคะว่า..." "ใช่ครับ เราคุยกันแล้ว" ธันวาตัดบท เสียงของเขาเย็นเยียบจนคนฟังใจหายวูบ "แต่ความรักมันไม่ใช่การที่ผมต้องมายืนรอคุณในจุดที่ผมมองไม่เห็นอนาคตเลยสักนิด ถ้า 'สูตรลับ' ของเรามันมีแค่ผมที่เป็นคนปรุงอยู่ฝ่ายเดียว... ผมว่ามันคงถึงเวลาต้องปิดร้านแล้วล่ะ" พายอาร์เม้มปากแน่น ความรู้สึกที่เก็บกดไว้พังทลายลงในวินาทีนั้น เธออยากอธิบายว่าช่วงที่ผ่านมาเธอต้องแบกรับอะไรบ้าง ปัญหาครอบครัวที่กดดันจนเธอแทบกระอักเลือด และความรู้สึกผิดที่เธอพยายามจะผลักไสธันวาออกไปเพื่อให้เขาไม่ต้องมาเปื้อนโคลนไปกับความวุ่นวายในชีวิตของเธอ แต่ก่อนที่พายอาร์จะได้เอ่ยปาก ความเงียบก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มเพื่อนแพทย์ที่เดินเข้ามาใกล้ รินที่เดินนำหน้ามาหยุดชะงักเมื่อเห็นบรรยากาศที่คุกรุ่นระหว่างทั้งคู่ เธอขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหันไปทางธันวา "ธัน... นายควรจะรู้ไว้นะว่าที่พายไม่ตอบข้อความนาย ไม่ใช่เพราะเธอไม่แคร์" รินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางก้าวเข้ามาขวางหน้าพายอาร์ไว้ "พายไม่ได้นอนมาสามวันเพราะต้องรีบอ่านหนังสือสอบเก็บคะแนนให้ทันก่อนที่จะโดนอาจารย์เรียกพบเรื่องที่บ้านมีปัญหา แล้วนายรู้ไหมว่าคนที่คุณเห็นพายเดินด้วยน่ะ คือใคร?" ธันวาขมวดคิ้ว เขาไม่ได้เปิดโอกาสให้ตัวเองได้ตั้งตัว แต่สิ่งที่เห็นต่อมากลับทำให้โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุน เมื่อบุคคลที่เขาเข้าใจว่าเป็น 'คู่แข่งหัวใจ' เดินแยกออกมาจากมุมห้องสมุด—นั่นคือพี่ชายของพายอาร์ คนที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน "ธันวาใช่ไหม?" ชายหนุ่มท่าทางสุขุมคนนั้นเอ่ยทัก "ผมขอโทษที่ทำให้คุณเข้าใจผิด พอดีพายมีเรื่องปรึกษาผมเรื่องพินัยกรรมครอบครัว เธอไม่อยากให้ใครรู้ เลยไม่แม้แต่จะกล้าเปิดมือถือเพราะกลัวจะเผลอพูดเรื่องงาน" ธันวานิ่งค้าง สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความสับสนและละอายใจ เขามองไปที่พายอาร์ที่ตอนนี้หลับตาลงแน่น น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้มขาวซีด "พาย... พี่..." ธันวาเริ่มพูดไม่ออก ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่จนจุกที่อก ทว่าในจังหวะที่ธันวากำลังจะเอื้อมมือไปคว้ามือของพายอาร์ไว้ เสียงประกาศแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของพายอาร์ก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วห้องสมุด เป็นข้อความจากเพจคณะที่เด้งขึ้นมาพร้อมกับภาพถ่ายเหตุการณ์บางอย่างที่ทำลายทุกความหวังของเธอในพริบตาเดียว พายอาร์ลืมตาขึ้นมองหน้าจอด้วยความตระหนก ภาพในนั้นคือรูปของเธอและธันวาที่กำลังยืนเถียงกันอย่างรุนแรงเมื่อครู่ โดยมีแคปชั่นใต้ภาพที่เขียนว่า 'หรือรักต่างขั้วจะถึงจุดจบ? พบกับดราม่าวิศวะ-หมอ ที่อาจจะกลายเป็นตำนานแห่งความลับที่ถูกเปิดเผย' ธันวาหันไปมองหน้าจอแล้วหันกลับมาหาพายอาร์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอีกครั้ง มันไม่ใช่ความรัก... แต่มันคือความระแวงที่เริ่มก่อตัวขึ้นใหม่ เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าโทรศัพท์ของเขาเองก็มีข้อความปริศนาส่งเข้ามาในวินาทีเดียวกัน 'ถ้าไม่อยากให้รูปคู่ของเราในวันวานหลุดออกไปถึงมือคณบดี... อย่าได้คิดจะง้อผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด' ความรักที่ว่าหวานหอมกำลังถูกพิษร้ายเข้าแทรกซึมผ่านมือนิรนามที่อยู่เบื้องหลังเงาของเขาทั้งคู่... และธันวาก็ต้องเลือกในวินาทีนี้ ว่าจะก้าวไปคว้ามือพายอาร์เพื่อรักษาความรัก หรือจะปล่อยมือเธอเพื่อรักษาอนาคตที่เขากำลังถูกขู่เอาไว้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเคียงข้างและติดตามความรักอันแสนวุ่นวายของเด็กวิศวะกับคุณหมอคนเก่งนะคะ! — เกียร์เปื้อนกาวใจ —