การเรียนที่เริ่มหนัก

“ถ้าธันว่างไม่ตรงกับพาย... เราก็ไม่ต้องว่างให้กันเลยดีไหมคะ?” น้ำเสียงราบเรียบของพายอาร์ที่เอ่ยออกมานั้น ไม่ได้แสดงถึงความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับฟังดูเย็นชาจนคนฟังอย่างธันวาถึงกับชะงักมือที่กำลังถือประแจแน่น เขาเงยหน้าขึ้นจากเครื่องยนต์รถโปรเจกต์ที่ทำค้างไว้ ดวงตาคมเข้มมองสบกับร่างบางในชุดนักศึกษาแพทย์ที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูโรงรถคณะวิศวะด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “พาย... อย่าพูดแบบนี้ได้ไหม” ธันวาวางอุปกรณ์ในมือลง เสียงเหล็กกระทบพื้นดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันของเพื่อนในกลุ่มที่รีบถอยฉากออกไปอย่างรู้หน้าที่ “เรายุ่งกันทั้งคู่ แต่มันไม่ได้แปลว่าเราไม่มีเวลากันเลยนะ” “ยุ่งเหรอคะ?” พายอาร์แค่นยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกริบของว่าที่คุณหมอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของวิศวกรหนุ่ม “โปรเจกต์เกียร์ที่ต้องแข่งเดือนหน้า กับตารางเวรวอร์ดที่พายต้องเข้าแทบทุกวัน... ธันคิดว่าเราจะใช้ชีวิตคู่แบบ 'คนแปลกหน้าที่นัดเจอกันในฝัน' ไปได้นานแค่ไหนคะ” ธันวาขยับกายลุกขึ้นเต็มความสูง กลิ่นน้ำมันเครื่องและเหงื่อจางๆ บนตัวเขาดูเหมือนจะยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างคนสองคนตึงเครียดขึ้นไปอีก เขาเดินเข้าไปหาพายอาร์ที่ถอยหลังหนีหนึ่งก้าวด้วยสัญชาตญาณของการป้องกันตัวเอง พายอาร์ไม่ได้ใสซื่อหรืออ่อนหวานอย่างที่ใครต่อใครเข้าใจ ภายใต้ความนิ่งสงบนั้นคือพายุที่ซ่อนอยู่... พายุที่เธอกำลังพยายามสะกดไว้ไม่ให้พัดทำลายความสัมพันธ์ที่เริ่มแตกร้าว “พายกำลังเหนื่อย พายกำลังกดดัน... ธันเข้าใจ แต่การผลักธันออกไปแบบนี้มันช่วยอะไรเหรอคะ?” ธันวาพยายามกดเสียงให้ต่ำและนุ่มนวลที่สุด เขาพยายามจะคว้ามือเธอ แต่พายอาร์กลับเบี่ยงตัวหลบ “มันช่วยให้พายไม่ต้องรู้สึกผิดไงคะ” พายอาร์สวนกลับทันควัน “ไม่ต้องรู้สึกผิดที่พายเย็นชาใส่ธัน ไม่ต้องรู้สึกผิดที่พายไม่มีเวลาให้... ถ้าธันมีคนอื่นที่ว่างมากกว่านี้ที่พร้อมจะสนับสนุนธัน ธันก็คงไม่ต้องมารอพายแบบนี้” “พาย!” ธันวาขึ้นเสียงเล็กน้อยก่อนจะผ่อนลมหายใจ “ธันไม่ได้ต้องการใคร ธันต้องการพาย... แค่พายคนเดียว ต่อให้ต้องรออีกกี่ชั่วโมง ธันก็รอได้ แต่พายอย่าเอาความคิดที่ว่าพายไม่มีค่าพอที่จะให้เรารอกันเลยได้ไหม” พายอาร์นิ่งไป แววตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหววูบหนึ่ง เธอไม่ใช่คนอ่อนหวาน ไม่ใช่คนที่ออดอ้อนใครเป็น แต่การถูกธันวาโอบกอดด้วยความอดทนมาตลอดหลายเดือนกลับทำให้เธอกลัว... กลัวว่าวันหนึ่งเมื่อธันวาได้เห็น ‘ด้านมืด’ ที่เธอซ่อนไว้ในฐานะว่าที่คุณหมอผู้เข้มงวดและเด็ดขาดจนน่ากลัว เขาอาจจะรับตัวตนนั้นไม่ได้ “ธันไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับพาย” เธอพึมพำ น้ำเสียงเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบจากความว่างเปล่า “ธันรู้แค่ว่าพายเป็นคนรักของธัน... แค่นั้นไม่พอเหรอคะ?” “มันไม่พอหรอกค่ะธัน ถ้าวันหนึ่งธันรู้ว่าพายไม่ได้เป็นอย่างที่ธันคิดไว้... พายกลัว” พายอาร์หันหลังกลับ ตั้งท่าจะเดินหนีจากบรรยากาศที่บีบคั้นหัวใจนี้ แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูโรงรถ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยพร้อมกับน้ำเสียงเย็นเยียบของใครบางคนที่ยืนพิงผนังอยู่ด้านนอกก็ดังขึ้น “ความลับน่ะ... เก็บไว้ให้นานกว่านี้นิดนึงก็ดีนะพายอาร์” ทั้งคู่ชะงัก ธันวาหันไปตามเสียงนั้นก็พบกับ ‘ริน’ เพื่อนสนิทของพายอาร์ที่ยืนกอดอกมองมาด้วยสายตาที่ไม่ได้มีแค่ความเป็นห่วง แต่มีความลับบางอย่างฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น รินขยับตัวเข้ามาใกล้ พลางหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นไปตรงหน้าธันวา “นายอยากรู้ใช่ไหมว่าทำไมพักนี้หมอพายถึงดูเครียดนัก? ถ้าอยากรู้ความจริงที่พายปิดบังไว้เกี่ยวกับเหตุการณ์ในวอร์ดเมื่อสัปดาห์ก่อน... ก็ลองเปิดดูสิ” พายอาร์หน้าซีดเผือดทันทีที่เห็นซองเอกสารนั้น เธอกระโดดเข้ามาจะคว้ามันไว้ แต่ธันวากลับรับมาได้ก่อน มือหนาของเขาค่อยๆ ดึงเอกสารข้างในออกมา ในขณะที่หัวใจของพายอาร์เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อธันวากวาดสายตาอ่านข้อความในกระดาษ มือของเขาก็เริ่มสั่น... ไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่ด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้เห็น “นี่มัน... เรื่องจริงเหรอพาย?” ธันวาเงยหน้ามองคนรักด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “ธัน... ฟังพายก่อน...” พายอาร์พยายามจะอธิบาย แต่เสียงของเธอกลับสั่นเครือจนพูดไม่ออก ในขณะที่คนรอบข้างเริ่มหันมามองด้วยความสงสัย ก้าวต่อไปของความรักครั้งนี้... จะยังคงเป็น ‘สูตรลับ’ ที่สวยงาม หรือจะกลายเป็น ‘ความลับ’ ที่ทำลายทุกอย่างลงในพริบตาเดียว? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงจับมือและเติบโตไปพร้อมกับธันและพายนะคะ... เกียร์เปื้อนกาวใจจะพาทุกคนไปพบกับความจริงที่เจ็บปวดในตอนหน้าค่ะ