นัดพบกับเพื่อนกลุ่มวิศวะ

"ถ้าไอ้ธันมันไม่พามาเอง พวกกูคงนึกว่ามันลากเอาตุ๊กตาหน้ารถที่ไหนมานั่งเฝ้าที่คณะวะ" เสียงทุ้มแหบพร่าของ 'กาย' ดังขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจของร้านเหล้ากึ่งบาร์หน้ามอ ที่ซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่จางๆ และเสียงดนตรีสดที่ดังจนแทบจะประสานเป็นเนื้อเดียวกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของฉัน พายอาร์ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่ มือเรียวสวยที่ปกติมักจะถือปากกาหรือสแกนพอร์ตคนไข้ บัดนี้กลับกำแก้วน้ำอัดลมแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ฉันไม่ใช่คนขี้ขลาด แต่บรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของวิศวกรสายลุยที่ต่างมองมาทางฉันด้วยสายตาสำรวจ มันทำให้ความเย็นชาที่เป็นเกราะป้องกันตัวเริ่มสั่นคลอน "หุบปากไปเลยมึง อย่ามาทำตัวเป็นหมาหวงก้างกับคนของกู" ธันวาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาไม่ได้โกรธเคือง กลับกัน... มันแฝงไปด้วยความขบขันและหวงแหนอย่างเปิดเผย มือหนาของเขาเลื่อนมาวางบนไหล่ฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสอบอุ่นนั้นทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังชั้นดีจากสายตานับสิบที่จับจ้องมา "โห... ไอ้ธัน โหมดคลั่งรักนี่มึงเอาไปใช้ที่บ้านได้ไหมวะ ที่นี่คณะวิศวะนะเว้ย ไม่ใช่สถานอนุบาลคนรัก" อีกคนในกลุ่มเสริมขึ้นพลางยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กวาดสายตามองเพื่อนสนิทของธันวาที่แต่ละคนดูเหมือนจะหลุดออกมาจากนิตยสารหนุ่มวิศวะเซอร์ๆ ปากร้าย ใจถึง... แต่ใครจะไปรู้ว่าคนข้างตัวฉันที่ทำหน้ากวนประสาทใส่เพื่อนอยู่ตอนนี้ จะเป็นคนเดียวกันกับที่คอยเช็ดน้ำตาและอ่านชีทเรียนให้ฉันจนดึกดื่น "สวัสดีค่ะ" ฉันเอ่ยขึ้น เสียงราบเรียบแต่ทว่าชัดเจนจนบทสนทนาที่กำลังครึกครื้นชะงักไปชั่วขณะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวน่ากลัว แค่ความประหม่ามันทำให้ฉันเผลอใช้โหมดคุณหมอฝึกหัดโดยไม่รู้ตัว ธันวาหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้หูฉัน "ผ่อนคลายหน่อยครับคุณหมอคนเก่ง พวกนี้มันก็แค่หมาเห่าใบตองแห้ง ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดหรอก" "ใครหมาวะไอ้ธัน!" กายสวนกลับทันควัน ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายมามองฉันด้วยสายตาที่อ่อนลง "เออๆ ตกลงน้องพายอาร์สินะที่ทำให้ไอ้เสือธันมันยอมถอดเขี้ยวเล็บได้... น้องครับ ถามจริง ไม่รำคาญไอ้หมอนี่บ้างเหรอ วันๆ เอาแต่เพ้อถึงคุณหมอจนพวกกูจะอ้วกอยู่แล้ว" ฉันเหลือบมองธันวาที่ทำหน้าตาเหมือนคนโดนแฉความลับ แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับพราวระยับไปด้วยความสุข "ก็... บางครั้งค่ะ" ฉันตอบสั้นๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเป็นการหยอกล้อ "แต่ถ้าเป็นคุณหมอที่ต้องดูเคสคนไข้เคสนี้ทุกวัน ก็พอจะเข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องเพ้อขนาดนั้น" เสียงโห่ร้องดังลั่นโต๊ะเมื่อประโยคของฉันเรียกเสียงฮือฮาจากกลุ่มวิศวะได้สำเร็จ ธันวาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดขำออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาคว้ามือฉันไปกุมไว้แน่น "เห็นไหมล่ะ พวกมึงน่ะเทียบไม่ได้หรอก" ธันวายืดอกอย่างภูมิใจ ทว่า ในขณะที่ความตึงเครียดกำลังจางหายไป ความวุ่นวายใหม่ก็เดินเข้ามาเยือน บรรยากาศภายในร้านเปลี่ยนไปทันทีเมื่อกลุ่มนักศึกษาชายกลุ่มหนึ่งในเสื้อช็อปสีที่คุ้นตาของต่างคณะเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะเรา ดวงตาของชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้นจ้องมาที่ฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก... เป็นสายตาที่ทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ "นึกว่าใคร ที่แท้ก็วิศวะโยธาที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของคนของคนอื่น" ชายคนนั้นเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม ธันวาค่อยๆ วางแก้วในมือลง ใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อครู่หายวับไปราวกับถูกลบด้วยยางลบ เหลือเพียงใบหน้าเรียบตึงที่ดุดันจนน่าขนลุก "กูว่ากูเตือนมึงเรื่องล้ำเส้นไปหลายครั้งแล้วนะ 'คิน'" ธันวาเอ่ยเสียงเย็น ท่ามกลางเสียงเพลงที่เงียบลงเหมือนรู้หน้าที่ คินไม่ได้ตอบ แต่มือของเขากลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปภาพบางอย่างแล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าฉัน ภาพนั้นคือรูปฉันขณะกำลังเดินอยู่กับใครบางคนเมื่อเย็นนี้ที่ลานจอดรถ... คนที่ไม่ใช่ธันวา และเป็นคนที่ฉันไม่ควรจะไปเกี่ยวข้องด้วยอีก "หมอพาย... ถามจริงๆ เถอะครับ" คินแสยะยิ้มพลางมองฉันด้วยสายตาที่ทำให้ฉันใจสั่น "ที่ยอมคบกับไอ้วิศวะนี่ เพราะอยากได้คนปกป้อง หรือเพราะลืม 'อดีต' ที่ตัวเองเคยทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลกันแน่?" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนระเบิดที่ทำลายความสงบสุขทั้งหมดลงในพริบตา ธันวากระชากคอเสื้อคินขึ้นมาทันที แต่ฉันกลับนิ่งงันไป ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อรับรู้ว่าความลับที่ฉันพยายามฝังกลบมันไว้กำลังจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาท่ามกลางกลุ่มเพื่อนของคนที่ฉันรักที่สุด... ธันวาหันกลับมามองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่คินกลับยิ้มกว้างขึ้นพลางกระซิบประโยคสุดท้ายที่ดังก้องไปทั่วความรู้สึกของฉัน "ถ้าไอ้ธันรู้ว่าหมอพายไม่ใช่ 'คุณหมอผู้ใสซื่อ' อย่างที่มันเข้าใจ... มันยังจะจับมือหมอแน่นแบบนี้อยู่ไหมนะ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่เดินทางมาถึงจุดพลิกผันของชีวิตพายอาร์ด้วยกันนะคะ หวังว่าเกียร์จะยังคงยึดกาวใจนี้ไว้ได้แน่นพอในตอนหน้าค่ะ