วิศวะผู้เป็นเซฟโซน

"อย่าฝืนทำเป็นเก่ง ถ้าข้างในพายมันแตกสลายจนกู่ไม่กลับแล้ว... ปล่อยออกมาเถอะค่ะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องสมุดส่วนตัวของคณะวิศวะที่เปิดให้ใช้บริการดึกดื่น มันไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นประโยคที่ทำลายกำแพงน้ำแข็งที่พายอาร์สร้างขึ้นมาตลอดหลายชั่วโมงได้ในวินาทีเดียว พายอาร์ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่ตอนนี้ยับย่นจากการนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาหนังตัวเก่า เธอวางปากกาเน้นข้อความในมือลง เสียงพลาสติกกระทบกับโต๊ะไม้ดัง ‘กึก’ ท่ามกลางความเงียบ มือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยจากการตรากตรำอ่านหนังสือเตรียมสอบวิชา Anatomy หนักหน่วงพยายามยกขึ้นปาดหยดน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาโดยไม่รู้ตัว "พายไม่ได้ร้องไห้..." เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือ แต่มันกลับฟังดูอ่อนแอเหลือเกินในความรู้สึกของคนฟัง ธันวาถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอทันที แต่เลือกที่จะนั่งลงบนพื้นข้างโซฟาที่เธอพิงอยู่ กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขามันช่างน่าหลงใหลและเป็นเซฟโซนที่เธอมอบให้เขาเพียงคนเดียว "โอเคค่ะ พายไม่ได้ร้องไห้" ธันวาเอ่ยพลางยื่นมือไปหยิบมือถือของพายที่สั่นไม่หยุดเพราะข้อความจากทางบ้านที่ส่งมาทวงถามเกรดเฉลี่ยรายวิชา เขาพลิกหน้าจอคว่ำลงกับโต๊ะโดยไม่ลังเล "แต่นี่คือพื้นที่ของวิศวะ และคนของวิศวะไม่จำเป็นต้องเก่งตลอดเวลา... พิงไหล่ธันได้นะ ถ้าพายต้องการ" พายอาร์มองแผ่นหลังกว้างของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘คุณหมอขาโหด’ ในสายตาคนอื่น แต่สำหรับเธอ เขากลับเป็นคนที่เธอสามารถทิ้งทุกความคาดหวังของครอบครัวไว้ข้างหลังได้เสมอ เธอเอนศีรษะลงบนไหล่กว้างนั้น สัมผัสถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเสื้อช็อปสีเข้ม ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดสัปดาห์เหมือนถูกปลดล็อก "ธัน... ถ้าวันหนึ่งพายทำไม่ได้อย่างที่พวกเขาหวัง พายจะยังมีความหมายอยู่ไหมคะ?" คำถามที่ถูกซ่อนไว้ลึกสุดใจถูกเอ่ยออกมาเบาหวิว ธันวาไม่ได้ตอบในทันที เขาเอื้อมมือไปกุมมือของพายไว้แน่น นิ้วหัวแม่มือลูบหลังมือเธอแผ่วเบาเป็นการปลอบโยน "ฟังธันนะพาย ไม่ว่าพายจะเป็นหมอที่เก่งที่สุด หรือพายจะเป็นแค่พายที่ชอบกินชาเขียวตอนเที่ยงคืน สำหรับธัน... พายก็คือพายที่มีความหมายที่สุดในโลกอยู่ดี อย่าเอาความภูมิใจของคนอื่นมาวัดคุณค่าของตัวเอง ถ้ามันทำให้หัวใจพายต้องเจ็บขนาดนี้" "ขี้โม้..." พายแค่นยิ้มออกมาทั้งน้ำตา มือที่เคยกอดอกแน่นเริ่มคลายออก เธอหันหน้าไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา—คนที่มักจะปากร้ายกับเพื่อนฝูง แต่กลับมีคำพูดที่อ่อนโยนจนน่าใจหายเมื่ออยู่กับเธอ ธันวาหันกลับมาสบตาเธอ แววตาของเขาไม่มีแววล้อเล่นเหมือนทุกครั้งที่เจอกันในกลุ่มเพื่อน มันเต็มไปด้วยความรักและความเด็ดเดี่ยว "ไม่ได้ขี้โม้ค่ะ แค่พูดความจริงที่พายชอบทำเป็นลืม" เขายกมือขึ้นทัดผมที่ตกลงมาปรกหน้าให้เธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วผ่านผิวแก้มทำให้หัวใจของพายอาร์ที่เคยเย็นชามาตลอดเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกที่พยายามกดทับไว้เริ่มเอ่อล้นจนเธออยากจะละทิ้งทุกอย่างแล้วจมดิ่งลงไปในความอบอุ่นของวิศวะคนนี้ "ธัน..." เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ก่อนจะตัดสินใจทำสิ่งที่กล้าหาญที่สุดในรอบปี เธอโน้มตัวเข้าไปหาเขาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินกันและกัน ทว่า ในจังหวะที่ระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในโถงทางเดิน หน้าประตูห้องสมุดปรากฏร่างสูงของรุ่นพี่ปี 4 คณะแพทย์ ซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มวิจัยที่พายอาร์สังกัดอยู่ เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่ในมือถือแฟ้มเอกสารชุดใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นการกดดันเรื่องโปรเจกต์งานวิจัยที่ต้องส่งในวันพรุ่งนี้ "พายอาร์! เธอยังไม่กลับอีกเหรอ? แล้วนั่น... นี่เธอถึงขั้นพาผู้ชายมาช่วยทำการบ้านในห้องสมุดคณะเราเลยหรือไง?" เสียงตวาดกร้าวของรุ่นพี่ทำให้พายอาร์ชะงัก เธอผละออกจากไหล่ของธันวาอย่างรวดเร็ว สีหน้ากลับมาเรียบเฉยและเย็นชาตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว แต่ธันวากลับไม่เป็นเช่นนั้น เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับรุ่นพี่ของพายด้วยแววตาที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็ง "ขอโทษนะครับพี่" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายถึงกับชะงัก "พอดีพายอาร์เขาเหนื่อยมากแล้ว และผมในฐานะ... 'คนดูแล' พายอาร์ ผมว่างานวิจัยนั่นมันคงไม่สำคัญเท่ากับสุขภาพจิตของแฟนผมหรอกนะครับ" คำว่า 'แฟน' ที่หลุดออกมาจากปากธันวาทำให้พายอาร์เบิกตากว้าง เธอหันไปมองเขาอย่างตกใจ ในขณะที่รุ่นพี่ตรงหน้าเปลี่ยนสีหน้าจากโกรธเป็นงุนงงและไม่พอใจ ธันวาไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือพายอาร์แล้วดึงให้เธอลุกขึ้น ก่อนจะหันไปพูดทิ้งท้ายกับรุ่นพี่ด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ถ้าพี่อยากได้งานวิจัยทันเวลา พรุ่งนี้ผมจะเอาไปส่งให้ที่ภาควิชาเองครับ แต่คืนนี้... ผมขอตัว 'แฟน' ผมไปพักผ่อนก่อน" เขาจูงมือพายอาร์เดินผ่านร่างของรุ่นพี่ไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้บรรยากาศในห้องสมุดเงียบกริบ พายอาร์พยายามจะดึงมือออกแต่ธันวากลับกระชับมือแน่นขึ้นจนเธอก้าวตามเขาไปติดๆ จนกระทั่งมาถึงลานจอดรถที่ไร้ผู้คน ธันวาหยุดเดินแล้วหมุนตัวกลับมาหาเธอ แววตาของเขายังคงมีความกังวลฉายชัด แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ดูเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่างที่สำคัญมาก "ธัน... เมื่อกี้พี่เขา..." "ช่างเขาเถอะค่ะ" ธันวาพูดตัดบท มืออีกข้างยกขึ้นกุมใบหน้าของเธอไว้เบาๆ "พายคะ... เมื่อกี้ธันไม่ได้แค่พูดไปอย่างนั้น ถ้าพายพร้อม... เรามาทำความสัมพันธ์นี้ให้มันชัดเจนกันดีไหม? เพราะหลังจากคืนนี้ไป ธันจะไม่ปล่อยให้พายต้องแบกรับอะไรไว้คนเดียวอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน เรื่องครอบครัว หรือแม้แต่เรื่องความรู้สึกที่มีต่อธัน" สายตาของเขาจริงจังเสียจนพายอาร์ไร้ซึ่งคำตอบ เธอรู้สึกเหมือนมีพายุหมุนอยู่ในอก ทั้งตื่นเต้น ทั้งกลัว และทั้งโหยหา ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากพูด เสียงแจ้งเตือนจากมือถือในกระเป๋ากางเกงของธันวาก็ดังขึ้นสั้นๆ เขาเหลือบมองหน้าจอเพียงชั่วครู่ก่อนที่ใบหน้าคมสันจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สีหน้าของเขากลายเป็นเคร่งเครียดจนพายอาร์ใจหาย เขายื่นหน้าจอให้เธอเห็น และสิ่งที่ปรากฏบนนั้นคือข้อความจากบุคคลที่ไม่น่าจะติดต่อเขามาในเวลานี้... ข้อความจากแม่ของพายอาร์ที่ส่งตรงถึงเขาโดยตรงพร้อมภาพถ่ายของเธอและธันวาที่เพิ่งถูกถ่ายจากมุมมืดของลานจอดรถ ‘เลิกยุ่งกับลูกสาวฉันซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้ชีวิตนักศึกษาของเธอ... จบสิ้นลงที่นี่’ หัวใจของพายอาร์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคนอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการประกาศสงครามที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน ทุกหัวใจที่ร่วมเดินทางมาถึงตรงนี้ โปรดเตรียมรับมือกับคลื่นลมที่กำลังจะถาโถมเข้ามาในตอนหน้าไปพร้อมกับเกียร์เปื้อนกาวใจนะคะ