ความกดดันจากครอบครัวหมอ

"ถ้าพายยังทำคะแนนแล็บอนาโตมีได้แค่ระดับ ‘พอใช้’ แบบนี้ ก็อย่าหวังเลยว่าเกียรตินิยมที่ป๊าคาดหวังไว้มันจะเกิดขึ้นจริง" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงกดดันจากปลายสายไม่ได้ทำให้พายอาร์สะดุ้งตัวโยนเหมือนครั้งก่อนๆ แต่มันกลับทำให้มือเรียวที่กำลังถือปากกาสเตดเลอร์แท่งโปรดสั่นระริกจนหมึกซึมเลอะกระดาษสเกตช์โครงสร้างกระดูก พายอาร์หลับตาลงแน่น พยายามกลืนก้อนความรู้สึกขมปร่าลงคอ เธอไม่ได้อยู่ในห้องสมุดที่เงียบเชียบอย่างที่ควรจะเป็น แต่นั่งขดตัวอยู่หลังเสาต้นใหญ่ในมุมอับของคณะวิศวกรรมศาสตร์ เพราะนี่คือที่เดียวที่เธอรู้สึกว่าปลอดภัยพอจะแอบมาร้องไห้โดยไม่ให้ใครเห็น "พายพยายามแล้วค่ะป๊า... แต่ช่วงนี้เนื้อหามัน..." "อย่าแก้ตัว พายอาร์ หมอที่เก่งคือหมอที่ไม่มีข้ออ้าง ถ้าลูกยังทำไม่ได้ก็แค่ต้องอ่านหนังสือให้มากกว่าคนอื่นเท่าตัว อย่าให้คนนอกเขามามองว่าลูกสาวหมอใหญ่สู้เด็กที่สอบเข้าได้หวุดหวิดไม่ได้" สายตัดไปแล้ว เหลือเพียงความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น พายอาร์ก้มมองหยดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนตารางธาตุที่เธอพยายามจำให้ขึ้นใจ ความกดดันจากการเป็น 'ลูกสาวคนเก่ง' ของตระกูลแพทย์ชื่อดังมันเหมือนโซ่ตรวนที่ล่ามขาเธอไว้ไม่ให้วิ่งไปข้างหน้าอย่างที่ใจต้องการ "เฮ้อ... แอบมานั่งทำหน้าอมทุกข์เป็นนางเอกละครน้ำเน่าแบบนี้ เดี๋ยวค่าตัวก็ไม่ขึ้นหรอกนะ" เสียงทุ้มกวนประสาทที่คุ้นหูทำให้พายอาร์รีบปาดน้ำตาออกจากแก้มลวกๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงของธันวาที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ในมือของเขาถือแก้วชาเย็นสีส้มสดกับขนมปังไส้เผือกที่พายอาร์ชอบกิน ธันวาไม่ได้ถามอะไรเซ้าซี้ เขาแค่ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ แล้ววางของกินไว้ให้ โดยไม่ลืมที่จะถอดเสื้อช็อปตัวหนามาคลุมไหล่เล็กที่สั่นเทาของเธอไว้ "ไม่ต้องถามหรอกว่าร้องไห้ทำไม... แค่บอกว่าตอนนี้เหนื่อยไหมก็พอ" ธันวาเอ่ยเบาๆ เขาไม่ได้มองหน้าเธอ แต่ทอดสายตามองออกไปที่ลานเกียร์เบื้องหน้าด้วยแววตาที่อบอุ่นจนน่าประหลาด "ถ้าบอกว่าเหนื่อย... ธันจะทำยังไงคะ" พายอาร์ถามเสียงเครือ "ถ้าเหนื่อยก็แค่หยุดพัก... กฎของวิศวะน่ะเหรอ? ไม่หรอก กฎของผมต่างหาก" ธันวาขยับตัวเข้ามาใกล้จนไหล่กว้างแตะกับไหล่ของเธอ "โลกหมุนเร็วกว่าที่เราคิดเสมอพาย แต่ไม่ได้แปลว่าเราต้องวิ่งให้ทันทุกรอบ ถ้าวันนี้พายวิ่งไม่ไหว พายแค่เกาะหลังผมไว้ แล้วผมจะแบกพายเดินเอง" ความอบอุ่นจากเสื้อช็อปที่มีกลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาถูกตีตื้นขึ้นมาในอก พายอาร์ซบหน้าลงกับไหล่กว้างของคนข้างๆ เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่ากำแพงที่สร้างขึ้นมาตลอดชีวิตเริ่มพังทลายลงเพราะคำพูดง่ายๆ ของผู้ชายที่ใครๆ ก็ว่า 'ดิบเถื่อน' คนนี้ "แต่มันไม่ใช่แค่นั้นค่ะ... ป๊าเขาหวังกับพายไว้สูงมาก ถ้าพายล้มไปสักก้าว ทุกอย่างที่เขาสร้างมาอาจจะพัง" "แล้วชีวิตพายล่ะ?" ธันวาหันมามองเธอ แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่พายอาร์ไม่เคยเห็นมาก่อน "ชีวิตของพาย พายสร้างขึ้นมาเพื่อให้คนอื่นมาเดินตาม หรือสร้างขึ้นมาเพื่อให้ตัวเองมีความสุขกันแน่? อย่าลืมนะ... เกียร์ตัวนี้มันหมุนไปได้เพราะมีฟันเฟืองที่แข็งแรง ถ้าฟันเฟืองมันร้าวเพราะถูกบีบให้หมุนเร็วเกินไป สุดท้ายเครื่องจักรมันก็พัง" คำพูดของธันวาเหมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านหัวใจ พายอาร์มองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอรู้ดีว่าความแตกต่างระหว่างคณะของเขาและเธอเหมือนเส้นขนาน แต่ในวินาทีนี้ ระยะห่างเหล่านั้นกลับดูเลือนหายไปเหลือเพียงแค่ความเข้าใจที่ลึกซึ้ง "ขอบคุณนะคะ... ธัน" "เปลี่ยนจากคำขอบคุณ เป็นรางวัลให้คนหล่อหน่อยเป็นไง? อาทิตย์นี้ผมมีแข่งดริฟต์รถ พายต้องไปเชียร์นะ ไม่งั้นผมจะบุกไปขโมยสมุดเลคเชอร์พายถึงหอเลย" ธันวาหลุดยิ้มเจ้าเล่ห์ บรรยากาศอึมครึมเมื่อครู่จางหายไปแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่พายอาร์โหยหา ทว่า... ความสุขกลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของพายอาร์ดังขึ้นอีกครั้ง หน้าจอโชว์ชื่อ 'คุณแม่' ที่เธอรู้ดีว่าถ้าท่านโทรมาในเวลาแบบนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน "พายอาร์... แม่มีเรื่องสำคัญจะบอกลูก ป๊าเขาตัดสินใจแล้วนะว่าปีหน้าจะให้ลูกดร็อปเรียนที่นี่ แล้วเตรียมตัวสอบเข้าคณะแพทย์ที่มหาวิทยาลัยในลอนดอนแทน ป๊าเขาติดต่อเรื่องย้ายชื่อลูกไว้หมดแล้ว" มือที่กำลังถือแก้วชาเย็นค้างกลางอากาศ ร่างกายของพายอาร์เย็นเฉียบเหมือนถูกแช่แข็งในน้ำแข็งขั้วโลก ธันวาที่สังเกตเห็นความผิดปกติรีบคว้าโทรศัพท์ไปถือไว้เอง ก่อนจะกดเปิดลำโพงให้ได้ยินกันทั้งคู่ "สวัสดีครับคุณน้า... ผมธันวานะครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าแฝงความเด็ดขาดที่ยากจะปฏิเสธ "ผมคิดว่าเรื่องอนาคตของพายอาร์... ต่อให้เป็นครอบครัว ก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแทนเจ้าตัวโดยไม่ถามความสมัครใจนะครับ" ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเย็นเยียบของผู้หญิงที่พายอาร์กลัวที่สุดในชีวิต "ใครอนุญาตให้คนนอกอย่างเธอมาจุ้นจ้านเรื่องในครอบครัวเรา แล้วอีกอย่าง... พายอาร์ เธอรีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้ ป๊าเขารอพบเธออยู่พร้อมกับ 'คนพิเศษ' ที่เขาคัดเลือกมาให้ทำความรู้จัก!" พายอาร์เบิกตากว้าง ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาทับเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของแม่ "คนพิเศษเหรอคะแม่?" เธอถามเสียงสั่น "ใช่... ลูกชายของเพื่อนสนิทป๊า เขาเพิ่งเรียนจบด้านศัลยกรรมจากต่างประเทศ และเขาจะมาเป็นคนที่ดูแลอนาคตของลูกให้สมบูรณ์แบบกว่าที่ใครบางคนจะทำได้!" สิ้นเสียงคำประกาศิตนั้น สายก็ถูกตัดไปทันที ทิ้งให้พายอาร์ยืนนิ่งสนิทอยู่กลางลานเกียร์ ในขณะที่ธันวาที่ยืนอยู่ข้างๆ กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่พยายามสะกดไว้ "ไปกันพาย" ธันวาคว้าข้อมือเธอแน่น "ไปบอกให้ชัดๆ ว่าอนาคตของพายอาร์... ไม่ใช่สมบัติที่ใครจะเอาไปจัดวางไว้ที่ไหนก็ได้" ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มโรยตัวลงมาบนมหาวิทยาลัย รถบิ๊กไบค์คันใหญ่ของธันวากำลังจะทะยานออกไป แต่ทว่า... รถยุโรปสีดำคันหรูที่จอดรออยู่หน้าตึกคณะฯ กลับเปิดประตูออก พร้อมกับชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ก้าวลงมาสบตากับพายอาร์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "รอนานไหมครับ พายอาร์... ผมรอวันนี้มานานมากนะ" ขอบพระคุณทุกหัวใจที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวและบททดสอบของพายกับธันวาไปกับ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" นะคะ