เซอร์ไพรส์วันเกิด

“ถ้าพี่จะพาพายมาที่นี่เพื่อบอกว่าพี่ลืมกุญแจห้องอีกแล้วล่ะก็ พายว่าเราจบกันแค่นี้เถอะค่ะ” น้ำเสียงราบเรียบติดจะหงุดหงิดของคนตัวเล็กข้างกายทำเอาธันวาหลุดขำเบาๆ เขาไม่ได้หันไปมองใบหน้าสวยที่บัดนี้ขมวดคิ้วมุ่นจนแทบจะเป็นปม มือหนากระชับการกุมมืออีกฝ่ายไว้แน่นขึ้น ความเย็นเฉียบของอากาศยามค่ำคืนในสวนดาดฟ้าลับๆ หลังคณะวิศวะฯ ไม่ได้ทำให้พายอาร์รู้สึกดีขึ้นเลยสักนิดเมื่อคนตัวสูงเอาแต่จูงมือเธอเดินมาเรื่อยๆ โดยไม่พูดไม่จา ธันวาหยุดเดินกะทันหันก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับว่าที่คุณหมอสาว เขาขยับแว่นกันแดดที่คาดไว้บนหัวขึ้นเล็กน้อยพลางส่งยิ้มกวนประสาทที่คุ้นเคยมาให้ “ใจเย็นน่าครับ... เอ๊ย ใจเย็นหน่อยสิครับพายอาร์ พี่จะลืมกุญแจได้ยังไงในเมื่อที่นี่คือที่ที่พี่ทำ ‘งานวิจัยส่วนตัว’ ไว้” “งานวิจัยอะไรของพี่ธันคะ ดาดฟ้าตึกเก่าเนี่ยนะ?” พายอาร์ถอนหายใจยาวพลางกอดอกมองไปรอบๆ อย่างไม่เข้าใจ แต่สายตาของเธอก็ต้องชะงักเมื่อเห็นบางอย่างที่อยู่ตรงมุมสุดของระเบียง นั่นไม่ใช่ความรกชัฏของอุปกรณ์วิศวะที่เธอเคยเห็น แต่มันคือโครงเหล็กดัดที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีตประดับด้วยไฟดวงเล็กๆ สีวอร์มไวท์ที่ถักทอเป็นรูปหัวใจดวงโต ซึ่งถ้ามองดีๆ มันคือรูปทรงของเข็มทิศ... เข็มทิศที่ชี้ไปยังทิศทางที่หัวใจของคนร่างสูงต้องการ “มันคืออะไรคะ...” พายอาร์พึมพำ ดวงตากลมโตสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อเห็นโต๊ะตัวเล็กที่วางอยู่กลางซุ้มเหล็ก บนนั้นมีเค้กช็อกโกแลตโฮมเมดก้อนเล็กๆ ที่ดูไม่ค่อยเนียนเท่าไหร่นักวางอยู่ข้างๆ กล่องของขวัญใบย่อม ธันวาไม่ตอบ แต่เขาก้าวเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ เขาโน้มตัวลงมาสบตากับคนตรงหน้า แววตาที่เคยขี้เล่นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความจริงจังที่หาได้ยาก “สำหรับพาย วันเกิดมันก็แค่ตัวเลขที่บอกว่าแก่ขึ้นอีกปีใช่ไหมครับ?” เขาเอ่ยถามพลางใช้นิ้วโป้งเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าคนรักอย่างแผ่วเบา “แต่สำหรับพี่... วันเกิดพายอาร์คือวันที่โลกนี้มีนางฟ้าคนเก่งที่ใจดีพอจะยอมลดตัวลงมาคบกับวิศวะปากเสียอย่างพี่” พายอาร์เม้มริมฝีปากแน่น ก้อนสะอื้นเริ่มจุกขึ้นมาที่คอหอย เธอเป็นคนเข้มแข็ง เธอเรียนหนัก เธอเผชิญกับแรงกดดันจากครอบครัวมาตลอดจนลืมไปแล้วว่าการได้รับความรักแบบไม่หวังผลตอบแทนมันรู้สึกอย่างไร “พี่ทำ... ทำเองเหรอคะ?” เธอมองเค้กที่เบี้ยวเล็กน้อยนั่นด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงกว่าทุกครั้ง “เออ... คือมันอาจจะดูไม่ได้เรื่องนะ แต่กายบอกว่าสูตรเนี่ยต้องใช้ใจทำเยอะๆ ซึ่งพายรู้ใช่ไหมว่าใจพี่ให้พายไปหมดแล้ว” ธันวาหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดเทียนหนึ่งเล่มบนเค้ก ก่อนจะวางมันลง “สุขสันต์วันเกิดนะครับคุณหมอขาโหดของผม... ขอให้ปีนี้พายมีแต่รอยยิ้ม และที่สำคัญ... ให้พี่เป็นคนดูแลรอยยิ้มนั้นตลอดไปนะ” น้ำตาเม็ดใสที่พายอาร์พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะความเศร้า แต่มันคือความรู้สึกตื้นตันที่ประดังเข้ามาจนทำตัวไม่ถูก เธอโผเข้ากอดร่างสูงแน่นจนธันวาเซไปด้านหลังเล็กน้อย เขากอดตอบเธออย่างอบอุ่น ลูบแผ่นหลังบางเบาๆ เพื่อปลอบประโลม “ขอบคุณนะคะ... ขอบคุณที่เป็นทุกอย่างให้พาย” เสียงหวานเครือสั่นด้วยความซาบซึ้ง บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันและความอบอุ่นจากอ้อมกอดนี้ ธันวาค่อยๆ คลายอ้อมกอดออกเพื่อเช็ดน้ำตาให้คนรักด้วยความทะนุถนอมที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ เขาหยิบกล่องของขวัญใบเล็กขึ้นมาเปิด ข้างในนั้นไม่ใช่เครื่องเพชรราคาแพง แต่มันคือ ‘สร้อยข้อมือ’ ที่มีจี้รูปฟันเฟืองขนาดเล็กคล้องกับรูปหัวใจ “พายใส่ไว้นะครับ... ให้รู้ว่าไม่ว่าจะไปห้องผ่าตัดหรืออยู่ที่ไหน หัวใจของวิศวะคนนี้มันคล้องอยู่กับพายอาร์ตลอดเวลา” เขาสวมสร้อยให้เธออย่างบรรจง พายอาร์มองดูสร้อยข้อมือที่ส่องประกายท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ เธอกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างที่อยู่ในใจ แต่จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของธันวาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขามองหน้าจอเพียงแวบเดียว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปื้อนยิ้มกลับเปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือหนาขยำกระดาษโน้ตที่วางอยู่ข้างเค้กจนยับยู่ยี่ “มีอะไรหรือเปล่าคะ?” พายอาร์ถามด้วยความสังหรณ์ใจ ธันวาเงยหน้ามองเธอ แววตาของเขาดูสับสนและหวาดหวั่นอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขาถอยห่างจากเธอหนึ่งก้าวพลางกำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดนูน “พาย... พายต้องรีบกลับตอนนี้เลย” “คะ? ทำไมต้องกลับล่ะ เกิดอะไรขึ้น?” “อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ได้ไหมครับ...” ธันวาสูดหายใจเข้าลึกพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “กลับไปที่หอพัก แล้วล็อคประตูให้แน่นที่สุด ห้ามเปิดให้ใครจนกว่าพี่จะโทรหา... เข้าใจที่พี่บอกใช่ไหม!” เขากดส่งข้อความบางอย่างก่อนจะยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วรีบหันหลังจะวิ่งออกไป แต่พายอาร์คว้าชายเสื้อเขาไว้ทัน ใบหน้าสวยซีดเผือดเมื่อเห็นเงาตะคุ่มของคนหลายคนกำลังเดินขึ้นบันไดดาดฟ้ามาทางนี้ “พี่ธัน... นั่นใครคะ... พวกเขามาที่นี่ได้ยังไง!” ธันวานิ่งค้างไปก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เจ็บปวด “คนที่พี่หนีมาตลอดชีวิต... พวกเขาตามมาหาพายแล้ว” ขอบพระคุณทุกหัวใจที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวและบททดสอบของพายกับธันวาไปกับ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" นะคะ