ความหึงหวงของหมอ

"ถอยออกไปหน่อยได้ไหมคะ? ตรงนี้ทางเดินมันแคบ" เสียงของพายอาร์ไม่ได้ดังมาก แต่มันเย็นเยียบจนคนรอบข้างสัมผัสได้ถึงไอความหนาวที่แผ่ออกมาจากร่างเล็กในชุดกราวน์สีขาวสะอาดตา เธอยืนนิ่งอยู่หน้าโรงอาหารคณะวิศวะฯ สายตาคู่สวยที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความขุ่นมัวที่เจ้าตัวก็ไม่อยากจะยอมรับ เบื้องหน้าของเธอคือธันวา... ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของเสื้อช็อปสีเข้มที่เปื้อนคราบน้ำมันจางๆ ตามสไตล์วิศวะฯ เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มดาวคณะและสาวๆ ต่างคณะอีกสามสี่คน ทั้งหมดกำลังล้อมหน้าล้อมหลังเขาด้วยรอยยิ้มที่พายอาร์นิยามได้แค่คำเดียวว่า 'น่ารำคาญ' "น้องพาย... มานานแล้วเหรอครับ?" ธันวาหันขวับมาทันทีที่ได้ยินเสียง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูเบื่อหน่ายตอนคุยกับสาวๆ กลับสว่างวาบขึ้นมาทันทีราวกับคนละคน เขาพยายามจะก้าวออกมาหา แต่กลับถูกหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มคว้าแขนเอาไว้ "พี่ธันคะ เรื่องโปรเจกต์ที่ปรึกษาเมื่อกี้... ยี่ห้อวัสดุตัวนั้นพี่ว่าเลือกอันไหนดีกว่ากันเหรอ?" พายอาร์มองมือของหญิงสาวคนนั้นที่เกาะอยู่บนแขนของธันวา... เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ก้มลงมองมือคู่นั้นด้วยสายตาที่ทำให้เจ้าของมือถึงกับสะดุ้งแล้วรีบปล่อยออกโดยอัตโนมัติ "ไปถามคนอื่นเถอะครับ ผมว่าผมอธิบายเคลียร์แล้วนะ" ธันวาตอบเสียงเรียบก่อนจะเดินฝ่าวงล้อมตรงมาหาพายอาร์ทันที "กินอะไรหรือยังครับ? หน้ามุ่ยเชียว ใครทำอะไรให้คุณหมอคนเก่งของพี่หงุดหงิดหืม?" "เปล่าค่ะ" พายอาร์ตอบสั้นๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนี เธอไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย... ความรู้สึกที่อยากจะเหวี่ยงอะไรสักอย่างให้พ้นสายตา แม้ลึกๆ จะรู้ดีว่าธันวาไม่ได้ทำอะไรผิด แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวงแหนพื้นที่ส่วนตัวของเขา "โกหก" ธันวาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมกลิ่นเครื่องยนต์จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขามันทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ "แววตาแบบนี้... กำลังหึงพี่อยู่ใช่ไหมครับคนดี?" "หลงตัวเองจังนะคะ" พายอาร์แกล้งทำเป็นเฉยเมย ทั้งที่แก้มใสเริ่มขึ้นสีระเรื่อ "แค่หิวจนโมโหหิวต่างหาก" "งั้นไปหาอะไรกินกันครับ พี่เลี้ยงเอง" ธันวาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วพาเดินออกไปจากจุดนั้น ทิ้งให้บรรดาสาวๆ ที่รายล้อมอยู่ก่อนหน้ายืนมองตามด้วยความเสียดาย แต่ความเงียบสงบไม่ได้คงอยู่นานนัก เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงร้านกาแฟหน้าคณะ กาย เพื่อนสนิทตัวแสบของธันวาก็โผล่พรวดเข้ามาขัดจังหวะด้วยท่าทางตื่นตระหนก "ไอ้ธัน! ชิบหายแล้วมึง ไอ้พวกเด็กโยธาปีสองมันเอาเรื่องน้องพายไปพูดในกลุ่มแชทคณะว่ะ มันบอกว่าคนอย่างน้องพาย... หมอศัลย์ฯ อนาคตไกลแบบนี้ จะมาจมปลักกับวิศวะกะโหลกหนาอย่างมึงได้กี่น้ำ เดี๋ยวก็เบื่อ!" พายอาร์ชะงักกึกทันที คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้เธอโกรธเท่ากับท่าทางที่เปลี่ยนไปของธันวา รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปราวกับถูกลบด้วยยางลบ ดวงตาคมกริบของธันวาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่พายอาร์ไม่เคยเห็นมาก่อน "มันพูดว่าไงนะ?" เสียงของธันวาต่ำจนน่ากลัว เขาไม่ได้มองพายอาร์ แต่จ้องเขม็งไปที่กาย "ใครเป็นคนเริ่ม?" "มัน... มันท้าให้มึงไปเคลียร์ที่สนามบอลตอนเย็นนี้ด้วย มันบอกว่าอยากรู้ว่ามึงกับน้องพาย... 'ใครจะทิ้งใครก่อน'" พายอาร์มองคนข้างกายที่บีบมือเธอแน่นจนเจ็บ เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากร่างกายของเขา ธันวาไม่ใช่คนใจร้อน เขาเป็นคนใจเย็นและใช้เหตุผลเสมอ แต่ในวินาทีนี้ ทุกอย่างรอบข้างดูเหมือนจะเงียบงันลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของชายหนุ่มข้างกาย "คุณพายครับ..." ธันวาหันกลับมามองเธอ สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความหวั่นไหวที่ปิดไม่มิด "คุณเชื่อคำพูดพรรค์นั้นไหม?" พายอาร์เงียบไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่านี่คือบททดสอบที่ใครบางคนจงใจสร้างขึ้นเพื่อให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสั่นคลอน เธอเงยหน้าสบตากับคนรัก ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่แก้มสากของเขาเบาๆ "ถ้าฉันเชื่อ... ฉันคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้กับคุณหรอกค่ะ" คำตอบนั้นทำให้ธันวาผ่อนลมหายใจออกมา แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ ชายร่างสูงในชุดช็อปต่างคณะที่พายอาร์จำได้แม่นว่าเป็นหัวโจกของกลุ่มที่เคยแซวเธอ ก็เดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มยียวน "ไงครับพี่ธัน เห็นว่าน้องพายเขาบอกว่าไม่เชื่อ... แต่ถ้าวันนี้พี่แพ้ในสนามบอล ผมว่าหมอเขาก็อาจจะเปลี่ยนใจก็ได้นะ" ชายคนนั้นแสยะยิ้มก่อนจะหันมาทางพายอาร์ "หมอครับ ถ้าเบื่อวิศวะฯ ที่วันๆ สนใจแต่เรื่องเครื่องจักร ลองมาลองคบกับพวกโยธาที่รู้วิธีสร้างตึกให้มั่นคงดีกว่าไหมครับ?" บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง พายอาร์มองชายตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากที่ทำให้ธันวาถึงกับชะงักไป "ที่บอกว่ารู้เรื่องสร้างตึกน่ะ... สนใจจะลองโดนเครื่องมือแพทย์ผ่าตัดดูหน่อยไหมคะว่าข้างในมันเน่าหรือเปล่า?" พายอาร์ก้าวเข้าไปหาชายคนนั้นหนึ่งก้าว "อ้อ แล้วที่ถามว่าฉันจะเบื่อเมื่อไหร่... บอกเลยนะคะว่าต่อให้คุณพยายามพังกำแพงที่ฉันสร้างไว้แค่ไหน คุณก็ไม่มีวันรู้หรอกว่า 'ข้างในนั้น' มันจองพื้นที่ให้ใครไปหมดแล้ว" เธอหันกลับมาจับมือธันวาแน่นขึ้น "ไปเถอะค่ะ... เรื่องไร้สาระแบบนี้ ไม่คุ้มที่จะเสียเวลาหรอก" พายอาร์หมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่ทว่า... จู่ๆ ชายคนเดิมก็พูดประโยคหนึ่งขึ้นมากลางหลัง ทำให้ฝีเท้าของเธอต้องหยุดชะงักลงทันที "ถ้าไม่แคร์จริง... แล้วรูปที่ผมเพิ่งส่งไปในแชทส่วนตัวของหมอล่ะครับ หมอจะตอบว่าไง? มั่นใจนะว่า 'คนดี' ของหมอ... ไม่ได้แอบไปทำอะไรลับหลังหมอที่หอพักเมื่อคืนนี้?" ธันวาชะงักกึก มือที่จับมือพายอาร์อยู่ค่อยๆ คลายออกช้าๆ พร้อมกับหันไปมองหน้าหญิงสาวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ขอบพระคุณทุกหัวใจที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวและบททดสอบของพายกับธันวาไปกับ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" นะคะ