ประกาศสถานะกลางโรงอาหาร

“ไอ้ธัน มึงจะทำอะไรน่ะ! ใจเย็นๆ ก่อนโว้ย!” เสียงของกายดังลั่นปนไปกับเสียงหัวเราะคิกคักของเพื่อนในกลุ่มวิศวะ แต่ธันวาไม่ได้สนใจ มือหนาที่เปื้อนคราบจาระบีจางๆ จากการทำงานในช็อปเมื่อครู่ยกขึ้นปัดผมที่ปรกลงมาหน้าผากอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองไปยังร่างบางที่เดินถือถาดอาหารเข้ามาในโรงอาหารคณะวิศวะฯ โดยมีรินเดินขนาบข้างอยู่ไม่ห่าง พายอาร์ในชุดเสื้อนักศึกษาเข้ารูปพอดีตัว ผิวขาวจัดตัดกับกระโปรงพลีทสีกรมท่า ความเย็นชาที่ฉาบอยู่บนใบหน้าสวยคมไม่ได้ทำให้ความนิยมของเธอลดน้อยลงเลย ตรงกันข้าม... ยิ่งดูเข้าถึงยาก ผู้ชายในโรงอาหารแห่งนี้ก็ยิ่งอยากจะเอาชนะ “วันนี้พายจะกินอะไรดีนะ?” ธันวาพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย “กูว่ามึงจะกิน ‘ตีน’ แทนข้าวนะถ้ายังไม่หยุดทำตัวเป็นสตอล์กเกอร์แบบนี้” กายขยับเข้ามากระซิบพลางเบ้ปาก “คนมองกันทั้งโรงอาหารแล้วเนี่ย มึงจะประกาศศักดาอะไรอีกวะ?” ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแค่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของเขาทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจในทันที โดยเฉพาะเมื่อเขาก้าวเดินอย่างมั่นคงตรงไปยังโต๊ะที่พายอาร์กำลังจะนั่งลง จังหวะหัวใจของพายอาร์กระตุกวูบเมื่อสัมผัสได้ถึงเงาทอดทับลงมาบนโต๊ะ เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยที่ปกติจะว่างเปล่าไร้อารมณ์ กลับวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมปลาบของวิศวะหนุ่มจอมกวน “ที่ตรงนี้มีคนนั่งหรือยังครับ คุณหมอ?” ธันวาถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ทว่าแววตาที่จ้องมองเธอกลับอบอุ่นจนน่าใจหาย “คนอื่นเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น ทำไมไม่ไปนั่งกับเพื่อน?” พายอาร์ตอบเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น “ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนว่างงานนะ ธันวา” “ว่างงานที่ไหนกัน... งานหลักของฉันตอนนี้คือการทำคะแนนจีบคุณหมออยู่ไง” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบโต๊ะในทันที นักศึกษาหลายร้อยชีวิตในโรงอาหารต่างหยุดชะงัก ช้อนที่กระทบจานเสียงดังเคร้งเหมือนถูกแช่แข็ง รินที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับสำลักน้ำเปล่าจนหน้าแดงก่ำ ธันวาไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เขาถือวิสาสะวางถาดอาหารของตัวเองลงบนโต๊ะข้างๆ พายอาร์ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ กลิ่นกายอ่อนๆ ของสบู่ผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเด็กวิศวะทำให้พายอาร์แทบหยุดหายใจ “ธัน... นายทำบ้าอะไร” พายอาร์กัดริมฝีปากแน่น เธอกำช้อนในมือจนขาวซีด ความประหม่าเริ่มกัดกินหัวใจที่เคยแกร่งดั่งหินผา “ฉันแค่จะบอกให้ทุกคนรู้ว่า” ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังพอจะให้คนทั้งโรงอาหารได้ยิน เขาประกาศออกไปด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ “ตั้งแต่ตอนนี้ไป ถ้าใครจะจีบคุณหมอพายอาร์ ต้องเดินข้ามศพ... อ้อ ไม่สิ ต้องผ่านเกียร์ของฉันไปก่อน ใครอยากลองดีก็เชิญได้นะ แต่บอกไว้ก่อนว่าฉันหวงมาก” เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศทาง กายที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ถึงกับเอามือกุมขมับ “ไอ้ธัน... มึงเล่นใหญ่เกินเบอร์ไปแล้วโว้ย!” พายอาร์รู้สึกเหมือนเลือดในกายพุ่งขึ้นไปรวมกันที่ใบหน้า เธอไม่เคยเจอใครที่ ‘หน้าด้าน’ ได้น่ารักและน่าตบในเวลาเดียวกันแบบนี้มาก่อน ความเขินอายที่ถูกตีตราจองกลางฝูงชนทำให้เธอทำตัวไม่ถูก เธอได้แต่หลบสายตาที่ร้อนแรงนั้นด้วยการก้มลงมองจานข้าว “นาย... นายเพ้อเจ้อแล้ว” เธอพึมพำ “ไม่ได้เพ้อเจ้อ” ธันวาถือโอกาสใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่แก้มใสของเธอเบาๆ ต่อหน้าทุกคน “วันนี้ตอนเย็นรอที่หน้าคณะนะ ฉันจะพาไปกินของอร่อย ถ้าไม่ยอมไป... ฉันจะอุ้มใส่บ่าแล้วเดินประจานไปตลอดทางเลย คอยดู” พายอาร์เงยหน้าขึ้นเตรียมจะด่า แต่กลับต้องชะงักงันเมื่อเห็นแววตาที่จริงจังจนน่ากลัวของเขา ธันวาไม่ได้พูดเล่น... เขาหมายความตามนั้นทุกคำ และนั่นทำให้เธอรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างในอก ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานละมุนจนคนรอบข้างแทบจะสำลักน้ำตาล กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยก็โชยมาปะทะจมูก พร้อมกับร่างเพรียวของใครบางคนที่เดินแทรกฝูงชนเข้ามา “ว้าว... ไม่เจอกันนานเลยนะธันวา ดูเหมือนนายจะลืมไปแล้วนะว่า ‘คู่หมั้น’ ที่คุณพ่อคุณแม่เตรียมไว้ให้ เขากำลังยืนรอคำตอบจากนายอยู่ที่ไหน” เสียงหวานหยดย้อยที่แฝงไปด้วยคมมีดทำให้รอยยิ้มของธันวาจางหายไปทันที พายอาร์หันไปมองหญิงสาวแปลกหน้าในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ยืนตระหง่านอยู่ข้างโต๊ะ สายตาที่ฝ่ายนั้นใช้มองเธอราวกับกำลังมองเศษฝุ่นที่เกาะอยู่บนรองเท้า ธันวาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากความอบอุ่นกลายเป็นความเย็นชาในชั่วพริบตา ในขณะที่พายอาร์เองก็นิ่งค้าง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนลงตรงหน้า “เธอมาทำไมที่นี่... พริมา?” ขอบพระคุณทุกหัวใจที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวและบททดสอบของพายกับธันวาไปกับ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" นะคะ