ขอโทษทีที่ไม่ได้ตั้งใจ

“ถ้าคิดจะเดินหนีกันแบบนี้ ก็ไม่ต้องมาเสนอหน้าให้เห็นตั้งแต่วันแรกสิครับ จะมาทำเป็นเย็นชาใส่กันตอนนี้มันสายไปแล้วนะพาย” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความสั่นเครือของธันวา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องสมุดคณะแพทย์ที่ถูกจับจองจนดึกดื่น มือหนาคว้าข้อมือเล็กของพายอาร์ไว้แน่น ทว่าไม่ได้รุนแรง เพียงแค่ต้องการยื้อให้คนตรงหน้าหันกลับมาเผชิญหน้ากับความจริงที่ทั้งคู่ต่างหลบเลี่ยงมาตลอดทั้งสัปดาห์ พายอาร์หยุดชะงัก ร่างบางในชุดกราวน์สั้นสั่นไหวเล็กน้อย เธอค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาคู่สวยที่เคยนิ่งสงบดุจผิวน้ำแข็งบัดนี้กลับสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจซ่อนเร้น “ธัน… ปล่อยค่ะ ที่นี่มันสถานศึกษา ไม่ใช่ที่ที่พี่จะมาเล่นเกมตามใจตัวเองแบบนี้” “เกมงั้นเหรอ?” ธันวากระตุกยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับหม่นแสง “พายคิดว่าที่ผมพยายามทำทุกอย่าง ทั้งคอยไปรับไปส่ง รอหน้าตึกเรียน หรือแม้แต่ยอมโดนเพื่อนด่าว่า ‘ไอ้ทาสเมีย’ มันเป็นแค่เกมสนุกๆ ของวิศวะคนหนึ่งเหรอครับ?” พายอาร์เม้มปากแน่น ความเย็นชาที่เธอพยายามสร้างขึ้นเป็นปราการเริ่มพังทลายลงทีละน้อย เธอไม่ใช่คนไม่มีความรู้สึก เพียงแต่ปมในใจที่ถูกสั่งสอนมาตลอดว่าความรักคือภาระและความอ่อนแอ ทำให้เธอเลือกที่จะผลักไสคนที่มอบความอบอุ่นให้เธอมากที่สุดออกไป เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องเจ็บปวดหากวันหนึ่งเขาต้องจากไปเหมือนที่คนอื่นๆ ทำ “พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายจิตใจใคร... แต่พาย พายไม่รู้จะรับมือกับความรู้สึกที่มันถาโถมเข้ามายังไง” เสียงของเธอแผ่วเบาลงจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ ธันวาถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอของแดดและช็อปวิศวะที่คุ้นเคยทำให้น้ำตาของพายอาร์เอ่อล้นออกมา เขาไม่พูดอะไรอีก แต่กลับรวบร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดอุ่นๆ ทันที อ้อมกอดที่ไม่ได้รัดแน่นจนอึดอัด แต่เป็นอ้อมกอดที่ส่งผ่านความรู้สึกว่า ‘ผมอยู่ตรงนี้ และผมจะไม่ไปไหน’ “ขอโทษครับที่ไม่ได้ตั้งใจทำให้พายรู้สึกแย่... ขอโทษที่รุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวมากเกินไป แต่พายครับ... อย่าผลักไสผมออกจากชีวิตเพียงเพราะกลัวความรู้สึกของตัวเองเลยนะ” พายอาร์ซบหน้าลงกับอกแกร่ง ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้กำแพงในใจทลายลงสิ้น เธอปล่อยโฮออกมาเงียบๆ ปล่อยให้ความเปราะบางที่เก็บกดไว้พรั่งพรูออกมากับหยดน้ำตา มือบางกำเสื้อช็อปของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากคลายมือออก ร่างสูงตรงหน้าจะสลายกลายเป็นเพียงฝันกลางวัน “พาย... พายกลัวว่าถ้าวันหนึ่งพี่เบื่อพายขึ้นมา พายจะอยู่ยังไง” เธอกล่าวเสียงสะอื้น ธันวาลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาอ่อนโยนราวกับจะปลอบประโลมบาดแผลในใจของเธอ “ถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ พายก็แค่ถีบผมให้กระเด็นเหมือนที่พายเคยทำตอนเราเจอกันครั้งแรกไงครับ แต่ตราบใดที่ผมยังหายใจอยู่... หัวใจดวงนี้มันก็มีไว้เพื่อพายคนเดียวเท่านั้น” คำบอกรักที่แสนเรียบง่ายแต่จริงใจทำให้พายอาร์เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาของธันวาที่มองเธอเต็มไปด้วยความทะนุถนอม ราวกับเธอเป็นของล้ำค่าที่สุดในชีวิต ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาจุมพิตที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่า ในขณะที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังถักทอเข้าหากันอย่างลึกซึ้ง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในโถงทางเดินที่ควรจะร้างผู้คน เสียงนั้นหยุดลงที่หน้าประตูห้องสมุด ก่อนที่เงาร่างของบุคคลที่พายอาร์ไม่อยากเผชิญหน้าที่สุดในตอนนี้จะปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเอกสารบางอย่างในมือ “หมอพาย... ผมว่าเรามีเรื่องที่ต้อง ‘คุยกัน’ ในฐานะครอบครัวหน่อยนะครับ” เสียงเย็นเยียบของชายวัยกลางคนที่พายอาร์จำได้แม่นว่าเป็นบิดาของเธอ ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูจนพังทลาย ธันวาขยับตัวบังร่างพายอาร์ไว้โดยอัตโนมัติ มือหนากำแน่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาที่บิดาของพายใช้มองคนรักของเขา และดูเหมือนความลับบางอย่างที่พายอาร์พยายามปิดบังเกี่ยวกับ ‘เงื่อนไข’ ในการเรียนแพทย์ของเธอกำลังจะถูกเปิดเผยขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า เกียร์เปื้อนกาวใจหวังว่ารี้ดที่รักจะยังคงอยู่เคียงข้างและเอาใจช่วยพายอาร์กับธันวาให้ผ่านพ้นอุปสรรคนี้ไปด้วยกันนะคะ