วันหยุดที่รอคอย

"ถ้านายยังไม่เก็บไอ้โมเดลบ้านี่ลงกระเป๋า ฉันจะโยนมันลงทะเลเดี๋ยวนี้แหละ ธันวา" พายอาร์เอ่ยเสียงเรียบพลางกอดอกมองร่างสูงที่ยังคงสาละวนกับการจัดวางชิ้นส่วนโมเดลสถาปัตย์ลงในกล่องกันกระแทกอย่างทะนุถนอม ราวกับมันสำคัญกว่าทริปพักผ่อนที่เธออุตส่าห์เคลียร์คิวเวรดึกมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ ธันวาเงยหน้าขึ้นจากกล่องพลาสติก แววตาคมกริบที่เคยใช้มองคู่แข่งในช็อปวิศวะ บัดนี้กลับฉายแววออดอ้อนอย่างที่เจ้าตัวคงไม่ยอมให้ใครเห็นนอกจากเธอคนเดียว "มันคือโปรเจกต์จบปีสี่นะพาย ถ้าพังไปผมไม่มีส่งอาจารย์ ถึงตอนนั้นอย่ามาหาว่าผมไม่สนใจพาไปเดตก็แล้วกัน" เขาตอบพลางยิ้มมุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินเข้ามาประชิดตัวคนตัวเล็กที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่หน้าประตูห้องพัก "ไร้สาระ" พายอาร์พ่นลมหายใจเบาๆ แต่ไม่ได้ถอยหนี เมื่อวงแขนแกร่งโอบรอบเอวคอดไว้หลวมๆ "เราจะไปทะเล ไม่ได้ไปติวหนังสือที่คณะ ถ้าอยากได้คะแนนดีนัก ทำไมไม่แบกอาจารย์คณะสถาปัตย์ไปด้วยเลยล่ะ" "มีหมอส่วนตัวดูแลอยู่ทั้งคน ใครจะอยากไปสนใจอาจารย์ที่ไหนอีกล่ะครับ" ธันวาจงใจก้มลงไปกระซิบข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำทำเอาหัวใจคนฟังเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง บรรยากาศในรถระหว่างเดินทางลงใต้ไม่ได้เงียบเหงาเหมือนที่พายอาร์กังวลตอนแรก เสียงเพลงอินดี้สลับกับบทสนทนาเรื่อยเปื่อยของคนสองคนที่ต่างขั้วแต่กลับลงตัวอย่างประหลาด ธันวามักจะหยอดคำหวานปนกวนประสาทสไตล์วิศวะ ส่วนพายอาร์ก็ทำได้เพียงดุกลับด้วยสายตา แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ท่าทีเย็นชานั้น เธอแอบลอบมองใบหน้าด้านข้างของเขาผ่านกระจกรถอยู่บ่อยครั้ง เมื่อถึงรีสอร์ตหรูริมหาดส่วนตัว ความร้อนระอุของช่วงบ่ายไม่ได้ทำให้ความรู้สึกอึดอัดลดน้อยลง พายอาร์ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ผ้าใบไม้ริมหาด ปล่อยให้สายลมทะเลพัดผ่านเส้นผมที่ปล่อยยาวสลวย เธอรู้สึกได้ว่าวันนี้คือ 'วันหยุด' จริงๆ ครั้งแรกในรอบหลายเดือน "หมอขา... ขอครีมกันแดดหน่อยครับ" ธันวาเดินถอดเสื้อออกมาจากห้องพัก ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์มัดกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีในช็อปวิศวะ เขาเดินตรงมาหาเธอพร้อมขวดครีมกันแดดในมือ พายอาร์เงยหน้ามองคนตัวสูงที่มายืนค้ำหัวอยู่ เธอรับขวดครีมมาด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ก่อนจะพยักหน้าให้เขานั่งลง "หันหลังมา" ปลายนิ้วเรียวสวยของนักศึกษาแพทย์บรรจงเกลี่ยเนื้อครีมลงบนแผ่นหลังกว้างของคนรัก สัมผัสที่เย็นเยียบจากเนื้อครีมขัดกับความร้อนผ่าวที่พุ่งพล่านในใจ ธันวานั่งนิ่งยอมให้เธอปรนนิบัติอย่างว่าง่าย ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เอื้อมมือมาแตะข้อมือเธอไว้เบาๆ "พาย... ที่เรามาเที่ยวกันครั้งนี้ เพราะอยากพักผ่อนจริงๆ ใช่ไหม" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น พายอาร์ชะงักมือ "ทำไมถึงถามแบบนั้น" "เปล่า แค่รู้สึกว่าช่วงนี้พายดูแบกรับอะไรไว้เยอะเกินไป" ธันวาหมุนตัวกลับมาสบตาเธอ ดวงตาสีเข้มของเขาซ่อนความห่วงใยไว้ลึกซึ้ง "ผมอาจจะเป็นแค่เด็กวิศวะปากเสียที่ทำได้แค่สร้างโมเดล ไม่ได้เก่งกาจรักษาใครเหมือนพาย แต่ถ้าพายเหนื่อย... พิงผมได้นะ" พายอาร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาบางๆ เป็นยิ้มที่จริงใจที่สุดตั้งแต่พวกเขาคบกันมา "พูดมากน่ะธันวา" "ไม่มากหรอก แค่นี้ยังน้อยไปสำหรับคนที่ผมรัก" ทั้งสองใช้เวลาที่เหลือไปกับการเดินเล่นริมหาด น้ำทะเลที่ซัดกระทบฝั่งกลบเสียงความวุ่นวายในใจของพายอาร์จนหมดสิ้น เธอเริ่มกล้าที่จะหัวเราะ กล้าที่จะเล่นน้ำกับเขาเหมือนเด็กๆ ธันวาเองก็ละทิ้งมาดวิศวะสุดขรึม มากลายเป็นผู้ชายขี้เล่นที่คอยแกล้งจับเธอโยนลงน้ำอยู่ตลอด ทว่า... ความสุขมักมีเวลาของมันเสมอ เมื่อพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า พายอาร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหวังจะเช็กข้อความจากริน แต่กลับพบสายที่ไม่ได้รับนับสิบสายจากเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนจะกดเปิดข้อความที่เพิ่งเด้งขึ้นมาใหม่ล่าสุด ข้อความนั้นระบุสั้นๆ ว่า: *"กลับมาเถอะพายอาร์... พ่อไม่อยู่แล้ว"* มือของพายอาร์สั่นเทาจนโทรศัพท์เกือบหลุดมือ ธันวาที่เดินถือแก้วน้ำผลไม้มาให้สังเกตเห็นความผิดปกติจึงรีบวางของลงแล้วตรงเข้าประคองร่างของเธอไว้ "พาย? เกิดอะไรขึ้น?" พายอาร์เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาที่เคยเฉยชาบัดนี้สั่นระริกด้วยความตระหนก "ธันวา... เราต้องไปแล้ว" "เดี๋ยวสิ พายใจเย็นๆ เกิดเรื่องอะไรขึ้น ใครเป็นอะไร!" ธันวาพยายามถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของธันวาก็ดังขึ้นพร้อมกัน เขาหยิบมันขึ้นมาอ่านเพียงแวบเดียว ใบหน้าของชายหนุ่มก็ถอดสีทันที ข้อความในหน้าจอของเขาคือภาพถ่ายโมเดลโปรเจกต์จบที่เขาทิ้งไว้ในห้องพัก แต่มันไม่ได้วางอยู่ที่เดิม... มันวางอยู่บนโต๊ะทำงานของอาจารย์ที่ปรึกษาที่เขาเพิ่งทำเรื่องลาพักร้อนมา "พาย... ผมว่าคืนนี้เราไม่ได้พักแล้วล่ะ" ธันวากล่าวเสียงเครียดพลางมองไปรอบๆ บริเวณรีสอร์ตที่จู่ๆ ก็เงียบเชียบจนน่าขนลุก "มีคนตามเรามาตั้งแต่ออกจากมหาลัยแล้ว และดูเหมือนว่า... พวกเขาไม่ได้มาแค่คนเดียว" แสงไฟจากรถยนต์คันหรูสี่คันค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจอดปิดทางออกของรีสอร์ต ชายชุดดำนับสิบก้าวลงจากรถพร้อมกับความกดดันที่พุ่งเข้าใส่คนทั้งคู่โดยตรง เกียร์เปื้อนกาวใจหวังว่ารี้ดที่รักจะยังคงอยู่เคียงข้างและเอาใจช่วยพายอาร์กับธันวาให้ผ่านพ้นอุปสรรคนี้ไปด้วยกันนะคะ