รอยเท้าบนผืนทราย

“เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดได้แล้วค่ะพายอาร์ นี่เรามาพักผ่อนนะ ไม่ใช่มาทำแล็บอนาโตมี” ธันวาเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขาไม่ได้หันมามองคนข้างกายที่กำลังยืนกอดอกแน่น สายตาของชายหนุ่มทอดมองไปไกลยังเส้นขอบฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสีจากสีครามเป็นสีส้มทองเข้มข้น พายอาร์เม้มปากแน่น ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันชั้นดีเริ่มสั่นคลอน เธอหันไปมองใบหน้าด้านข้างของวิศวะหนุ่ม—คนที่เป็นเหตุผลให้กำแพงในใจของเธอเริ่มร้าวรานตั้งแต่วันแรกที่เขากล้าเดินเข้ามาทัก “ที่นี่มันเงียบเกินไป... เงียบจนฉันได้ยินเสียงความคิดตัวเอง” พายอาร์ตอบเสียงแผ่ว สายตาสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ ธันวาก็เปลี่ยนท่าทีจากการยืนพิงราวระเบียงไม้ มาเป็นการขยับเข้ามาใกล้จนเธอกลิ่นน้ำหอมกลิ่นสะอาดจางๆ ประจำตัวของเขาอบอวลอยู่รอบตัว “เสียงความคิดพายว่ายังไงล่ะคะ?” ธันวาถามพลางยื่นมือไปจับปลายผมของเธอที่ปลิวไสวตามแรงลมเบาๆ “ถ้ามันบอกว่ากลัว... กลัวที่จะมีความสุข กลัวที่จะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง พายช่วยบอกความคิดตัวเองหน่อยได้ไหมคะว่า... มีธันวาอยู่ตรงนี้ทั้งคนแล้ว ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น” พายอาร์นิ่งไป อึดอัดกับความอ่อนโยนที่ถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ เธอหันหน้าหนี แต่ธันวากลับใช้นิ้วชี้เกยคางเธอให้หันกลับมาสบตา ประกายตาของเขาวันนี้ไม่มีความกวนประสาทแบบที่เพื่อนวิศวะชอบล้อเลียน มีเพียงความรักที่หนักแน่นจนน่ากลัว “ธัน… ถ้าวันหนึ่งฉันไม่เหมือนเดิมล่ะ ถ้าฉันกลายเป็นคนที่ทำตัวแย่ใส่เธอเหมือนที่คนอื่นๆ ทำกับฉันล่ะ?” ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขบขันและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน เขาโน้มตัวลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน “งั้นธันก็จะดุให้ค่ะ ดุด้วยความรักนี่แหละ ถ้าพายดื้อ ธันก็จะติวให้พายรู้ว่าความรักน่ะ มันไม่ได้มีแต่คำถามยากๆ เหมือนข้อสอบหมอหรอกนะ” ร่างสูงจูงมือเธอเดินลงไปบนผืนทรายที่เริ่มเย็นตัวลงตามแสงตะวัน รอยเท้าของเขาสองคนพิมพ์ลงบนพื้นทรายสีเข้ม ลึกบ้างตื้นบ้างสลับกันไป เหมือนเส้นทางความรักของพวกเขาที่แม้จะดูขรุขระ แต่ก็มีคนเดินเคียงข้างไม่ห่าง พายอาร์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบด้วยความรู้สึกตื้นตัน เธอไม่เคยคิดว่าคนอย่าง ‘พายอาร์’ ผู้ที่เคยสาบานว่าจะไม่เอาหัวใจไปฝากไว้กับใคร จะมายืนยอมให้วิศวะปีสามคนหนึ่งกุมมือไว้อย่างไม่นึกอายท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าเช่นนี้ “พายอาร์คะ” ธันวาหยุดเดินกะทันหัน ทำให้พายอาร์ต้องหยุดตาม เขาหันมาเผชิญหน้ากับเธอ แสงสีทองยามเย็นอาบไล้ใบหน้าของเขาจนดูเหมือนภาพวาด “ขอบคุณนะที่ยอมให้ธันเข้ามา... ขอบคุณที่วันนี้พายยอมปล่อยให้ธันเห็นว่าข้างในใจหมอโหดคนนี้ จริงๆ แล้วก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องการใครสักคนมาคอยประคอง” พายอาร์ไม่ตอบ แต่เธอกลับเป็นฝ่ายที่ขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะโผเข้ากอดเขาแน่น ซุกหน้าลงกับแผ่นอกกว้างที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น ธันวาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะกอดตอบ พลางลูบหลังเธอแผ่วเบา เป็นการปลอบประโลมที่ทำให้เขื่อนน้ำตาที่เธอพยายามกั้นไว้มาตลอดเริ่มพังทลาย แต่แล้ว... ความอบอุ่นที่กำลังก่อตัวก็ต้องถูกกระชากออก เมื่อเสียงโทรศัพท์ของธันวาดังขึ้นทำลายบรรยากาศแสนหวานนั้น เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหยิบขึ้นมาดู สายตาของเขาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนไปในทันที มันเป็นความเคร่งเครียดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ใครโทรมาคะ?” พายอาร์ถามพลางถอยออกมาห่างๆ ด้วยลางสังขารที่บอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ธันวาเงียบไปนาน ก่อนจะเหลือบมองหน้าจอที่ยังคงสั่นไม่หยุด ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอไม่ได้ทำให้เขายิ้มได้ แต่มันกลับทำให้มือของเขาที่กุมมือเธออยู่เย็นเฉียบ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด “พาย... กลับไปที่พักก่อนนะคะ เดี๋ยวธันตามไป” “ธันวา... เกิดอะไรขึ้น?” พายอาร์ใจหายวาบ เมื่อเห็นแววตาที่ธันวาพยายามปกปิดไว้ ธันวาเม้มปากแน่นก่อนจะจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “พี่ชายของพาย... เขาเพิ่งติดต่อมา และเขาไม่ได้มาแค่คนเดียว” ประโยคสุดท้ายของเขาเหมือนสายฟ้าฟาด พายอาร์หน้าซีดเผือดขณะที่ธันวารับสายนั้นและก้าวถอยห่างออกไปทิ้งให้เธอยืนเคว้งอยู่กลางผืนทรายเพียงลำพัง ในขณะที่เงาร่างของชายแปลกหน้าสองคนกำลังเดินตรงมาจากทางเข้าหาด... ตรงมาที่พวกเขาด้วยท่าทางที่ดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย ขอบคุณรี้ดที่รักทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 32 กับเกียร์เปื้อนกาวใจนะคะ