หมอกับช่าง

"ถอยไปพาย" น้ำเสียงของธันวาเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที มันไม่ใช่โทนเสียงที่ใช้พูดกับคนรัก แต่มันคือโทนเสียงของ 'วิศวกร' ที่กำลังประเมินโครงสร้างความปลอดภัยท่ามกลางสถานการณ์คับขัน เขาคว้าข้อมือเล็กของฉันแล้วดึงไปหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ชายฉกรรจ์ในชุดดำสองคนนั้นยังคงก้าวเข้ามาด้วยจังหวะที่มั่นคงเกินกว่าจะเป็นนักท่องเที่ยวทั่วไป "ธัน... เกิดอะไรขึ้น" ฉันพยายามถาม แต่เสียงกลับสั่นพร่า หัวใจที่เคยนิ่งเฉยในคราบคุณหมอฝึกหัดกลับเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ความกลัวไม่ได้เกิดจากชายแปลกหน้าตรงหน้า แต่มันเกิดจาก 'ความลับ' ที่ฉันสัมผัสได้ว่าธันวากำลังปกปิดไว้ "อย่าถามตอนนี้" เขาตอบสั้นๆ ดวงตาที่เคยเป็นประกายระยับยามมองฉันบัดนี้เรียบเฉยและดุดันราวกับใบมีด เขาไม่ได้มองหาทางหนี แต่มองหา 'อาวุธ' ในละแวกนั้น มือหนาของเขาเอื้อมไปคว้ากิ่งไม้ขนาดพอเหมาะที่ตกอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะกดน้ำหนักลงบนไหล่ฉันเบาๆ เพื่อเป็นเชิงสั่งให้ฉันยืนอยู่นิ่งๆ "ไง... ไม่เจอกันนานเลยนะไอ้คุณชาย" ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เสียงของมันแหบพร่าและเย็นเยียบ "ป๊าแกบอกว่าถ้าแกไม่ยอมกลับไปดูโปรเจกต์งานที่ค้างอยู่ เราก็ไม่ต้องให้แกกลับไปตัวเปล่า" ธันวาสวนกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตราย "บอกป๊าด้วยว่าที่นี่ไม่ใช่ไซต์งานก่อสร้างที่เขาจะมาสั่งให้ใครพังทลายอะไรได้ตามใจชอบ และถ้าคิดจะแตะต้องคนที่อยู่ข้างหลังฉัน... เตรียมตัวรับความพินาศของโครงการหมื่นล้านนั่นไว้ได้เลย" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุน ลมทะเลที่พัดผ่านกลับให้ความรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าสถิตที่ชวนให้ขนลุก ฉันมองเห็นสันกรามของธันวาที่ขบแน่น ความกดดันที่เขากำลังแบกรับมันหนักหนาเสียจนฉันรู้สึกผิดที่เคยงอแงเรื่องจุกจิกเล็กน้อยในช่วงที่ผ่านมา ความรักของเรา... มันเหมือนกับแปลนบ้านที่ฉันเคยเห็นบนโต๊ะดราฟท์ของเขา ในตอนแรกมันอาจจะดูสวยงามบนกระดาษ ทุกอย่างถูกคำนวณมาอย่างดิบดีว่าตำแหน่งไหนควรวางตรงไหนเพื่อให้มันอบอุ่นและแข็งแรง แต่เมื่อถึงเวลาสร้างจริง พื้นดินที่รองรับอยู่อาจไม่มั่นคงอย่างที่คิด สภาพอากาศอาจจะเลวร้ายจนสีที่ทาไว้ลอกร่อน หรือแม้แต่พายุที่โหมกระหน่ำเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัวเหมือนในตอนนี้ การสร้างบ้านต้องใช้ 'ความใส่ใจ' ในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เพื่อไม่ให้รอยร้าวเพียงนิดเดียวขยายวงจนบ้านพังทลายลงมา ความรักของเราก็เช่นกัน... ฉันมักจะเอาแต่กังวลเรื่องระยะห่างของเรา แต่ลืมไปว่าธันวาไม่ได้แค่รักฉัน แต่เขากำลัง 'สร้าง' พื้นที่ปลอดภัยให้เราสองคนท่ามกลางความขัดแย้งที่ฉันไม่เคยแม้แต่จะเอื้อมถึง "พาย ฟังนะ" เขาหันกลับมาสบตาฉัน แววตาที่ดุดันเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ส่งผ่านเข้ามาในความรู้สึก "ถ้าฉันสั่งให้วิ่ง ให้วิ่งไปทางโรงแรมอย่าหันกลับมาเด็ดขาด เข้าใจไหม?" "ไม่เอา... จะไม่ทิ้งธันไปไหนทั้งนั้น" ฉันคว้าชายเสื้อเขาไว้แน่น "นี่ไม่ใช่เรื่องของอีโก้ แต่มันคือเรื่องของความปลอดภัย" เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเราแทบชิดกัน "เชื่อใจวิศวกรคนนี้ไหม... ว่าฉันจะออกแบบทางออกให้เราอย่างดีที่สุด" ชายชุดดำเริ่มขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น ธันวาสะบัดกิ่งไม้ในมือเบาๆ เพื่อเป็นการข่มขู่จังหวะที่พวกมันเผลอ เขาก็ผลักฉันไปทางทิศทางที่เขาวางแผนไว้ล่วงหน้า แรงผลักนั้นไม่ได้เบาและไม่ได้แรงเกินไป แต่เป็นแรงที่มั่นคง มั่นคงเหมือนกับหัวใจของเขาที่มีให้ฉันเสมอ "วิ่ง!" ฉันทำตามสัญชาตญาณ ขาเรียวออกวิ่งไปบนผืนทรายอย่างไม่คิดชีวิต น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อคลอจนภาพเบื้องหน้าพร่าเลือน ฉันหันกลับไปมองเพียงเสี้ยววินาที เห็นธันวาที่กำลังเผชิญหน้ากับคนทั้งสองอย่างไม่กลัวเกรง ร่างสูงโปร่งของเขาดูสง่างามและเปราะบางในเวลาเดียวกัน ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังสนั่นขึ้น ตามด้วยเสียงอุทานด้วยความเจ็บปวดจากฝั่งของชายแปลกหน้า แต่ไม่ใช่เสียงของธันวา! ฉันหยุดวิ่งเมื่อเห็นร่างของใครบางคนเดินออกมาจากแนวต้นไม้ฝั่งตรงข้าม ร่างนั้นสวมชุดสูทสีเข้มเรียบกริบ ผิดกับบรรยากาศชายหาดโดยสิ้นเชิง ชายคนนั้นถือกล้องถ่ายรูปในมือหนึ่งข้าง และอีกข้างถือโทรศัพท์ที่กำลังเปิดลำโพงอยู่ "พอได้แล้ว... ถ้าไม่อยากให้คลิปนี้ถึงมือสื่อมวลชนและตำรวจในอีกห้านาทีข้างหน้า" ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่ดูทรงอำนาจกว่าใครในที่นี้ ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองชายคนนั้นด้วยสายตาที่คาดไม่ถึง ส่วนฉัน... ร่างกายเหมือนถูกแช่แข็งเมื่อเห็นใบหน้าของชายที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น เขาคือคนที่ฉันรู้จักดีในฐานะ 'พี่ชาย' ของคนไข้ที่ฉันเคยรักษาในเคสใหญ่ที่สุดที่โรงพยาบาล ชายคนนั้นหันมาสบตาฉัน แววตาของเขาไม่ได้มีความเป็นมิตรอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน "หมอพายอาร์ครับ... ขอบคุณที่ช่วยดูแลน้องสาวผมนะ แต่ดูเหมือนว่า 'แผนการ' ของคุณกับคุณชายธันวา จะต้องจบลงแค่ตรงนี้" เกียร์เปื้อนกาวใจขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ และหวังว่าทุกคนจะยังไม่ทิ้งกันไปไหนนะคะ