คนซึนประจำตึกแพทย์

“พาย... พี่ว่าเราไปหาอะไรกินกันดีกว่า ตรงนี้อากาศมันเริ่มจะร้อนแปลกๆ แล้วนะ” พี่หมอปีห้าคนเดิมยิ้มกว้าง มือหนาเอื้อมหมายจะแตะเข้าที่ไหล่ของพายอาร์ แต่ทว่าเจ้าตัวกลับเบี่ยงกายหลบอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาเรียบนิ่งภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้เหลือบแลรุ่นพี่ตรงหน้าแม้แต่น้อย สายตาของเขากำลังจับจ้องอยู่ที่ ‘บุคคลที่สาม’ ซึ่งยืนกอดอกพิงเสาอาคารอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร บรรยากาศรอบตัวของธันวาในวินาทีนี้กดดันจนรินที่ยืนอยู่ข้างๆ พายอาร์ถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “พาย... ไปเถอะ พี่หิวแล้วนะ” รุ่นพี่แพทย์ยังคงตื๊อ “ขอโทษค่ะพี่นนท์ พอดีพายมีธุระต้องเคลียร์กับ... คนแถวนี้” พายอาร์ตอบเสียงเรียบ แต่จังหวะที่ปรายตามองธันวานั้น รินสังเกตเห็นประกายบางอย่างที่แปลกไปจากเดิม มันไม่ใช่ความเย็นชาที่เคยมี แต่มันคือความ ‘วุ่นวายใจ’ ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากนิ่งสนิท ธันวาขยับกาย ก้าวเท้าเข้ามาในระยะประชิด ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มขี้เล่นบัดนี้กลับเรียบตึงจนน่ากลัว เขาไม่ได้มองรุ่นพี่คนนั้นแม้แต่หางตา สายตาของเขามีเพียงพายอาร์เท่านั้น “ธุระอะไรเหรอครับคุณหมอคนเก่ง? ถึงขั้นต้องให้พี่เขามาเอ่ยปากชวนไปทานข้าวด้วยตัวเองเลยเหรอ” น้ำเสียงของธันวาเย็นเยียบทว่าแฝงไปด้วยความน้อยใจที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อน พายอาร์นิ่งเงียบ เขาสบตากับคนตรงหน้า จังหวะการหายใจเริ่มไม่เป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ธันวาแสดงท่าทีหวงออกนอกหน้า แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป มันมีความกดดันและคำถามที่พายอาร์ยังไม่อยากหาคำตอบ “ธัน... อย่ามางี่เง่าตอนนี้ได้ไหม” พายอาร์เอ่ยเสียงต่ำ “พี่แค่จะชวนไปกินข้าวครับพาย ไม่ได้จะมางี่เง่าอะไรเลย” ธันวาแค่นยิ้ม “แต่ถ้าพายอยากไปกับพี่เขามากนัก พี่ก็คงขวางไม่ได้... ใช่ไหมครับ?” บรรยากาศระหว่างคนสองคนดูเหมือนจะตัดขาดจากโลกภายนอกไปเสียสนิท จนรินที่ยืนมองอยู่ต้องขยับเข้ามาแทรก “เอ่อ... พี่นนท์คะ พอดีพายลืมของไว้ที่ห้องสมุดน่ะค่ะ เดี๋ยวรินพาพายไปเอาเอง พี่นนท์ไปก่อนได้เลยนะคะ” รินรีบคว้าแขนเพื่อนรักเพื่อดึงสถานการณ์ให้กลับมาปกติที่สุด แม้จะรู้ดีว่ารุ่นพี่แพทย์คนนั้นคงไม่พอใจนัก แต่การอยู่ต่อในสถานการณ์ที่ ‘วิศวะคลั่งรัก’ กำลังปล่อยรังสีอำมหิตออกมาไม่ใช่เรื่องดีแน่ พี่นนท์ชะงักไปครู่หนึ่ง มองพายอาร์ด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ก่อนจะจำใจเดินจากไป รินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะหันไปหาธันวา “ธัน... นายก็นะ ใจเย็นๆ หน่อยสิ พายเพิ่งสอบเสร็จนะ” ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแค่คว้าข้อมือพายอาร์แล้วลากตัวคนตัวเล็กออกมาจากจุดนั้นทันที ทิ้งให้รินมองตามด้วยความกังวลใจ “นี่! ปล่อยนะธัน ฉันเจ็บ!” พายอาร์สะบัดข้อมือเมื่อเดินมาถึงมุมลับตาคนหลังตึกคณะแพทย์ ธันวาหยุดกะทันหันก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มือหนากดลงกับผนังข้างตัวพายอาร์เพื่อกักขังเขาไว้ในอ้อมแขน “เจ็บเหรอ? แล้วที่พี่ทำแบบนั้นกับพาย พายไม่คิดบ้างเหรอว่าคนมองเขาก็เจ็บเหมือนกัน” ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกเกือบชิดกัน กลิ่นสบู่สะอาดๆ ของเขาเริ่มทำให้ใจของพายอาร์เต้นผิดจังหวะ “ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น พี่เขามาของเขาเอง” พายอาร์เถียงเสียงเบา “แต่พายไม่ได้ปฏิเสธทันที... พายลังเล” ธันวาสบตาคนตรงหน้าลึกซึ้ง แววตานั้นวูบไหวและอ่อนแสงลงจนพายอาร์ใจอ่อนยวบ “พาย... อย่าให้ใครเข้ามาแทนที่ตรงนี้ได้ไหม แค่คนเดียว... ที่พี่ขอ” พายอาร์เม้มปากแน่น เขาไม่ได้เกลียดการกระทำของธันวา แต่เขากลัว... กลัวความรู้สึกที่เริ่มสั่นคลอน กลัวว่าวันหนึ่งถ้าเขาเผลอใจไปมากกว่านี้ แล้วถ้าวันหนึ่งธันวาเบื่อขึ้นมา เขาจะเอาชีวิตที่เหลือไปวางไว้ที่ไหน “พี่ก็รู้ว่าฉันเป็นคนยังไง ธัน... อย่าบังคับให้ฉันต้องเป็นคนใจร้ายเลย” ธันวาเงียบไป เขาค่อยๆ ลดมือลงจากผนัง ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของกันและกัน ก่อนที่ธันวาจะเอื้อมมือมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าพายอาร์เบาๆ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่พายอาร์ไม่อาจต้านทานได้ “พี่ไม่ได้จะบังคับพายหรอกครับ... พี่แค่รอ รอวันที่พายจะพูดคำนั้นออกมาด้วยตัวเอง” ในขณะที่พายอาร์กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน และนั่นทำให้พายอาร์ถึงกับหน้าถอดสี ชายวัยกลางคนในชุดกาวน์สะอาดตา แววตาคมกริบที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาดกำลังยืนกอดอกจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก “พายอาร์... มาทำอะไรที่นี่กับผู้ชายคนนี้?” เสียงทุ้มแหบพร่าของผู้มาใหม่เอ่ยขึ้น พร้อมกับท่าทางที่กดดันจนอากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดหมุน “คุณพ่อ...” พายอาร์ครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ร่างกายสั่นเทาขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ จนธันวาต้องรีบขยับเข้าไปใกล้เพื่อประคองไหล่บางไว้อย่างลืมตัว และวินาทีนั้นเอง ธันวาก็รู้ทันทีว่า... เรื่องราวของเขาและพายอาร์ต่อจากนี้ อาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่เขาเคยคาดหวังไว้เสียแล้ว หวังว่ารี้ดที่น่ารักของเกียร์เปื้อนกาวใจจะยังไม่ทิ้งกันไปไหนนะคะ อ่านแล้วเป็นอย่างไรบ้าง ติชมกันได้เสมอค่ะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาถึงตอนนี้นะคะ!