คาเฟ่ลับใต้หอ

"ถ้าพี่ไม่เลิกจ้องแบบนั้น อีกสิบนาทีหูพี่อาจจะแหว่งไปข้างหนึ่ง เพราะปลายมีดผ่าตัดนี่แหละค่ะ" เสียงเย็นเฉียบของพายอาร์ไม่ได้ทำให้คนที่นั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้ตัวเก่าในคาเฟ่ลับใต้หอพักแพทย์สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ธันวายังคงเท้าคางมองคนตัวเล็กที่กำลังง่วนอยู่กับการทำ Lab Report หน้าเครียด ผมสีเข้มที่รวบไว้แบบลวกๆ ยิ่งขับให้ใบหน้าคมคายของว่าที่หมอสาวดูดุดันและน่าเกรงขามกว่าปกติ แต่สำหรับธันวา... มันกลับดูน่ารักจนใจสั่น "คนเขามีแต่มองแฟนตัวเองด้วยความชื่นชม พายจะให้พี่มองไปมองใครล่ะ หืม?" ธันวาเอ่ยเสียงนุ่มพลางเลื่อนแก้วโกโก้เย็นที่สั่งมาวางไว้ข้างๆ สมุดโน้ตหนาปึ้ก เขาไม่ได้ขยับตัวออกห่างตามคำขู่ แต่กลับถือวิสาสะขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของหนุ่มวิศวะปะทะเข้ากับจมูกของพายอาร์จนเจ้าตัวต้องแอบขมวดคิ้ว พายอาร์วางปากกาลง เธอหันมาเผชิญหน้ากับดวงตาพราวระยับของคนตรงหน้า "แฟน? เราตกลงกันตอนไหนคะว่าสถานะคืออะไร" "สถานะเหรอ..." ธันวาแกล้งทำเป็นครุ่นคิด นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ 'กึก... กึก...' ราวกับกำลังกดดันจังหวะหัวใจของอีกฝ่าย "ก็ไม่ได้ตกลงหรอก แต่การที่พี่มานั่งเฝ้าพายอ่านหนังสือถึงใต้หอแพทย์ทุกเย็น ทั้งที่บ้านพี่อยู่คนละฝั่งเมือง... เรียกว่า 'ว่าที่' ก็น่าจะได้มั้งคะ" พายอาร์ชะงัก เธอหลบสายตาวูบ มือบางกำปากกาแน่นจนสั่น ความรู้สึกที่กำลังตีรวนอยู่ในอกมันยากจะอธิบาย เธอรู้อยู่เต็มอกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน—เรื่องราวที่ทำให้หัวใจเธอแทบแตกสลาย—มันไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างธันวาจะรับมือได้ง่ายๆ เขาเป็นผู้ชายที่มีชีวิตสดใสและตรงไปตรงมา ต่างจากเธอที่มีเบื้องหลังอันมืดมิดและปมปัญหาที่พร้อมจะทำลายทุกคนที่เข้าใกล้ "พี่ธัน... กลับไปเถอะค่ะ" พายอาร์เอ่ยเสียงแผ่ว ความแข็งกร้าวในแววตาจางหายไป เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด "พายอาร์" ธันวาเปลี่ยนสีหน้าจากขี้เล่นเป็นจริงจังในทันที เขาเอื้อมมือไปกุมมือบางที่วางอยู่บนโต๊ะ แรงบีบกระชับแน่นสื่อถึงความหนักแน่นที่พายอาร์ไม่เคยได้รับจากใคร "พี่ไม่รู้ว่าพายกำลังแบกอะไรไว้ แต่นั่นไม่ได้แปลว่าพายต้องเดินคนเดียว เข้าใจไหมคะ?" "พี่ไม่มีทางเข้าใจ..." พายอาร์พึมพำ ก่อนจะชักมือกลับอย่างรวดเร็วเหมือนถูกไฟลวก เธอคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายเตรียมจะลุกหนี แต่จังหวะนั้นเอง ประตูกระจกของคาเฟ่ก็ถูกผลักเข้ามาพร้อมกับเสียงกระดิ่งที่ดังกรีดแทรกบรรยากาศอึมครึม ร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่พายอาร์คุ้นเคยดีเดินตรงเข้ามา ชายหนุ่มในชุดกาวน์ที่พับแขนเสื้อขึ้นจนถึงข้อศอก ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกรอบบางจ้องเขม็งมาที่โต๊ะของพวกเขา ก่อนจะหยุดยืนนิ่งอยู่ที่ข้างกายพายอาร์ "ยังไม่กลับอีกเหรอพาย? พ่อรออยู่ที่รถแล้วนะ" ธันวาหรี่ตามองผู้มาใหม่ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากชายคนนั้นทำให้บรรยากาศในคาเฟ่ที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นเย็นเยียบขึ้นมาในทันที พายอาร์หน้าซีดเผือดจนเห็นได้ชัด เธอหันไปมองธันวาสลับกับชายที่ยืนกดดันอยู่ด้านหลัง ราวกับกำลังติดอยู่ในกับดักที่ไม่มีทางออก "พี่ธัน... เรื่องนี้พี่ห้ามยุ่งเด็ดขาด" พายอาร์กระซิบเสียงสั่นก่อนจะก้าวเดินตามชายคนนั้นออกไปทิ้งให้ธันวานั่งแข็งทื่ออยู่กับที่ ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะตัวเดิมที่ยังคงเหลือแก้วโกโก้ที่ละลายจนจืดชืด ธันวากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดนูน เขาไม่ได้โง่ที่จะดูไม่ออกว่าสายตาของคนเมื่อครู่ไม่ได้มาเพื่อรับ 'ลูกสาว' กลับบ้าน แต่มันคือการข่มขู่ที่พุ่งตรงมายังเขาโดยเฉพาะ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะลุกขึ้นตามไป เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นครืดพร้อมข้อความปริศนาที่ส่งเข้ามาจากเบอร์ที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ 'อย่าคิดว่าความลับของหมอฝึกหัดคนนี้จะมีแค่เรื่องเรียน ถ้าอยากรู้ว่าพายอาร์ต้องแลกอะไรไปบ้างถึงได้เข้ามาอยู่ในจุดนี้... ก็ลองตามมาที่ลานจอดรถหลังตึกนิติเวชดูสิ เจ้าหนุ่มวิศวะ' หัวใจของธันวากระตุกวูบ เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะคว้าแจ็คเก็ตช็อปวิศวะสีเลือดหมูมาสวม แล้วก้าวเดินออกไปท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มโอบล้อมมหาวิทยาลัย รางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่าสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า... อาจเป็นจุดจบของความรักที่เขากำลังก่อร่างสร้างตัวขึ้นมา เกียร์เปื้อนกาวใจหวังว่าคุณรี้ดจะยังไม่เทพี่ธันไปไหนนะคะ เพราะบทถัดไป... โลกของพายอาร์จะเปลี่ยนไปตลอดกาลค่ะ!