อุบัติเหตุที่ทำใจสั่น

"ถ้าไม่อยากให้ฉันตายคาห้อง ก็กรุณาปล่อยมือจากคอเสื้อฉันสักทีค่ะคุณหมอ!" เสียงแหบพร่าของธันวาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของเหล็กดัดและน้ำมันเครื่อง กลิ่นที่พายอาร์เกลียดนักหนา บัดนี้มันกลับจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อจางๆ และไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของคนตรงหน้า พายอาร์ไม่ได้ปล่อยมือ เธอขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะผูกกันเป็นปม สายตาคมกริบแบบฉบับว่าที่หมอสาวกำลังสำรวจใบหน้าซีดเผือดของชายหนุ่มที่เคยปากดีใส่เธอทุกครั้งที่เจอ มือเรียวบางที่เคยจับมีดผ่าตัดอย่างมั่นคง บัดนี้กลับกำลังแตะลงบนหน้าผากร้อนผ่าวของคนตัวโตอย่างแผ่วเบา "39.5 องศา... นายมันโง่หรือบ้ากันแน่ธันวา?" พายอาร์พึมพำ น้ำเสียงเรียบเย็นแต่แฝงไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ "เป็นไข้หนักขนาดนี้ ยังกล้าสั่งให้คนอื่นไม่ต้องมายุ่ง แล้วถ้าเมื่อกี้ฉันไม่แวะเข้ามาดูตามที่ไอ้กายมันขอ นายกะจะนอนตายเป็นผีเฝ้าหอพักวิศวะหรือไง" ธันวาแค่นยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมคายที่ปกติมักจะแพรวพราวไปด้วยความเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับดูอ่อนแรงลงจนน่าใจหาย เขาพยายามยันกายลุกขึ้นจากเตียง แต่เพียงแค่ขยับ แรงเหวี่ยงของโลกก็ทำให้เขาต้องทิ้งตัวลงนอนหงายไปกับที่นอนนุ่มๆ อีกครั้ง "ห่วงเหรอ?" เขาถามเสียงเบาหวิว "ห่วงสิคะ... ห่วงว่าถ้าคุณตาย ห้องนี้จะเหม็นสาบจนฉันต้องย้ายหอตามไปด้วย" พายอาร์โต้กลับทันควัน พร้อมกับหยิบเจลลดไข้ที่เธอยึดมาจากกระเป๋าสตางค์ของเขามาแปะลงบนหน้าผากคนป่วยอย่างแรงเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ห้องพักวิศวะที่พายอาร์ไม่เคยคิดจะย่างกรายเข้ามากลับกลายเป็นสถานที่ที่เธอต้องใช้เวลาเกือบทั้งคืนดูแลคนไข้ที่ดื้อรั้นที่สุดเท่าที่เคยเจอมา ธันวาที่เคยเป็นวิศวะสายโหดผู้ถือคติ 'เจ็บไม่เป็น' กลายเป็นเพียงเด็กผู้ชายตัวโตที่พยายามเกาะแขนเธอไว้ไม่ยอมปล่อย ยามที่ความร้อนในร่างกายพุ่งสูงจนเขาเริ่มละเมอ พายอาร์ถอนหายใจยาว เธอวางอ่างน้ำอุ่นใบเล็กที่เพิ่งเช็ดตัวให้เขาเสร็จลงข้างเตียง มองดูใบหน้าที่เคยดูแคลนเธอว่า 'คุณหมอหน้านิ่ง' บัดนี้เขากลับนอนซุกใบหน้าลงกับฝ่ามือของเธอเหมือนสัตว์เลี้ยงที่ต้องการไออุ่น "ทำไมถึงต้องดื้อขนาดนี้คะ" เธอพึมพำ แตะเบาๆ ที่กลุ่มผมสีเข้มที่เปียกชื้นเพราะเหงื่อ "เพราะอยากให้หมอมา... แค่หมอคนเดียว" เสียงละเมอของเขาแผ่วเบาจนแทบขาดหายไป แต่กลับดังก้องในความรู้สึกของพายอาร์อย่างน่าประหลาด เธอหยุดชะงัก สายตาสั่นไหวครู่หนึ่งก่อนจะเบนไปทางอื่น พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นลึกๆ ในใจ บรรยากาศภายในห้องเริ่มเปลี่ยนไป กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของพายอาร์ผสานกับกลิ่นอายความดุดันของห้องวิศวะก่อเกิดเป็นความอบอุ่นที่พายอาร์ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นเป็นกำแพงหนาเริ่มร้าวรานทีละนิดด้วยความเอาใจใส่ที่เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไปเพื่ออะไร พายอาร์เดินไปปิดไฟเหลือเพียงโคมไฟหัวเตียงสลัวๆ เธอตัดสินใจนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง เตรียมจะฟุบลงหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า แต่จังหวะที่เธอกำลังจะปิดตา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นถี่ๆ พร้อมกับเสียงตะโกนของกายที่ดูตื่นตระหนก "พาย! เปิดประตูเร็วเข้า! พี่กวิน... พี่กวินกลับมาจากต่างประเทศแล้ว และเขากำลังขึ้นมาบนนี้!" ดวงตาของพายอาร์เบิกกว้างขึ้นทันที ความง่วงงุนมลายหายไปในพริบตา เมื่อชื่อที่เธอพยายามลบออกจากความทรงจำมาตลอดหลายปีปรากฏขึ้น พายอาร์หันกลับไปมองธันวาที่ยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่อง ก่อนจะหันกลับไปทางประตูด้วยหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองชุด มือของเธอสั่นเทาขณะเอื้อมไปจับลูกบิดประตู แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ขยับ ธันวาก็ลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาคมกริบนั้นไม่ได้ดูเหมือนคนป่วยหนักอีกต่อไป เขากระชากข้อมือเธอให้โน้มตัวลงมาหาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและทรงพลัง "ถ้าเธอออกไปตอนนี้... ความลับที่เธอกลัวที่สุด จะถูกเปิดเผยให้ทุกคนในตึกนี้รู้ทันที" พายอาร์ชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อเมื่อได้ยินประโยคนั้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนหยุดลงตรงหน้าประตูห้อง... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังอยู่เคียงข้างและเอาใจช่วยความรักที่กำลังจะถึงจุดแตกหักนี้นะคะ!