รอยยิ้มของคุณหมอ

“ถอยไป ธันวา... นายไม่มีสิทธิ์ยุ่งเรื่องของตระกูลฉัน” เสียงเย็นเยียบของพายอาร์ไม่ได้สั่นไหว แต่มือที่กำชายเสื้อกาวน์จนยับยู่ยี่กลับบอกความจริงที่ต่างออกไป ดวงตาคู่สวยที่เคยนิ่งเฉยราวกับแผ่นน้ำแข็ง บัดนี้กลับวูบไหวด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด เมื่อชายชุดดำร่างยักษ์สองคนยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังธันวา บนดาดฟ้าของตึกคณะแพทย์ที่ลมกรรโชกแรงจนพัดเอาเส้นผมของคนทั้งคู่ปลิวไสว ธันวาก้าวยาวๆ เข้าไปยืนขวางหน้าพายอาร์ไว้ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เขาไม่หันไปมองชายชุดดำเหล่านั้นด้วยซ้ำ สายตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มจดจ้องเพียงดวงหน้าหวานที่ดูเหนื่อยล้าของคนตรงหน้า “สิทธิ์ของฉันอาจจะไม่มีในทะเบียนบ้านตระกูลเธอพาย แต่สิทธิ์ในฐานะ ‘คนรัก’ มันมีล้นมือ” ธันวาเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย หากแฝงด้วยกระแสความแข็งกร้าวที่น้อยคนนักจะได้เห็น “ฉันบอกแล้วไงว่าถ้าอยากจะเอาตัวเธอไป ต้องข้ามศพฉันไปก่อน หรือไม่ก็... ลองดูว่าคนของนายท่านน่ะ จะกล้าแตะตัวนักศึกษาแพทย์ที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของคณะวิศวะฯ ทั้งคณะดูไหม” “นายบ้าไปแล้ว...” พายอาร์พึมพำ ดวงตาสั่นระริก “พวกเขาไม่ได้ล้อเล่นนะ ธัน ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนาย... ฉัน...” “ถ้ากลัวว่าฉันจะเป็นอะไร ก็อย่าทำหน้าเหมือนโลกจะแตกแบบนี้สิครับ” ธันวาเปลี่ยนท่าทีเป็นอ่อนโยนลงทันที เขาถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กที่สั่นเทามากุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากอุ้งมือหนาแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนังที่เย็นเฉียบของอีกฝ่าย ชายชุดดำคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า มือของมันเอื้อมมาที่ไหล่ของธันวา แต่ก่อนจะได้สัมผัส ร่างสูงก็หมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตราย “บอกนายท่านของพวกแกด้วยว่า ถ้าอยากคุยเรื่องอนาคตของพายอาร์ ให้มาคุยกับฉันที่หน้าคณะวันพรุ่งนี้... แต่ตอนนี้ กรุณาถอยออกไป ก่อนที่ฉันจะลืมไปว่าฉันเป็นวิศวกรที่ไม่นิยมใช้กำลัง” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หนึ่งในชายชุดดำจะส่งสัญญาณมือ แล้วถอยร่นหายไปในเงามืดของบันไดหนีไฟ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นบุหรี่จางๆ และความตึงเครียดที่ยังคงค้างคา เมื่อแน่ใจว่าพวกนั้นไปแล้ว พายอาร์ทรุดตัวลงนั่งกับขอบปูนดาดฟ้า ไหล่ที่เคยตั้งตรงผ่อนคลายลงอย่างหมดแรง เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังสะท้อนท่ามกลางเสียงลม พายอาร์หลับตาลงแน่น ขอบตาที่ร้อนผ่าวบอกชัดว่าความกดดันที่แบกรับมาตลอดหลายสัปดาห์มันมากเกินกว่าที่คนตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะรับไหว ธันวานั่งลงข้างๆ เขาไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้พยายามปลอบประโลมด้วยคำพูดสวยหรู เพียงแค่ขยับเข้าไปใกล้จนไหล่ชิดกัน แล้ววางมือหนาลงบนกลุ่มผมนุ่มของอีกคนอย่างเบามือ “เครียดจนผมร่วงหมดหัวแล้วมั้งคุณหมอขาโหด” ธันวาเอ่ยแซวเบาๆ พยายามดึงบรรยากาศให้ผ่อนคลาย พายอาร์แค่นยิ้ม “ปากดี... นายเกือบตายนะเมื่อกี้ รู้ตัวไหม” “แต่ฉันยังไม่ตาย และตอนนี้เธอก็ยังอยู่ตรงนี้ นั่นแหละคือเรื่องที่สำคัญที่สุด” ธันวาหันไปมอง พลางยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาที่พายอาร์พยายามซ่อน “ยิ้มหน่อยไหม? ฉันว่า... ลืมตาดูโลกบ้างเถอะ เรื่องมันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นตราบใดที่นายยังมีฉัน” พายอาร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองใบหน้าของคนข้างกายที่แม้จะเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจากการทะเลาะวิวาทมาบ้าง แต่ดวงตากลับเปี่ยมไปด้วยความรักและความจริงใจที่เขามอบให้มาโดยตลอด ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ตีกันอยู่ในหัวเริ่มจางหายไป เหลือเพียงความโล่งใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในอก มุมปากของคนหน้าเย็นชาค่อยๆ ขยับ... มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความเย่อหยิ่ง หรือความเย็นชา แต่มันคือรอยยิ้มกว้างที่เผยให้เห็นฟันขาวเรียงสวย ดวงตาคู่สวยโค้งงอจนแทบปิดสนิท เป็นรอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่ธันวาเคยเห็นมาในชีวิต “ขอบคุณนะ... ธัน” เพียงคำสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากปากของคนตัวเล็ก ทำให้หัวใจของธันวากระตุกวูบ เขาไม่เคยเห็นพายอาร์ยิ้มแบบนี้มาก่อน ยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติ ยิ้มที่ดูมีความสุขจริงๆ โดยไม่มีกำแพงใดๆ กั้นขวาง เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ธันวากำลังจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้เพื่อกระซิบอะไรบางอย่าง ทว่าจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของพายอาร์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ บรรยากาศแสนหวานชะงักงัน พายอาร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันทีที่เห็นชื่อผู้ส่งข้อความ “ว่าไงครับ?” ธันวาถามด้วยความสงสัย พายอาร์เงยหน้าขึ้นมองธันวา แววตาที่เพิ่งสว่างไสวเมื่อครู่กลับมาหม่นแสงลงอีกครั้ง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นอย่างควบคุมไม่ได้ “แม่... แม่ฉันตื่นแล้ว แต่ท่านบอกว่า... ท่านยอมทำตามข้อตกลงของนายท่านแล้ว เพื่อให้ฉันปลอดภัย” คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจธันวา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเลือนหายไปในทันที “ข้อตกลงอะไรพาย?” พายอาร์จ้องมองดวงตาของธันวาด้วยความเจ็บปวด “ข้อตกลงที่ว่า... ฉันต้องหมั้นกับคนที่ท่านเลือกให้ภายในวันพรุ่งนี้... มิฉะนั้น ท่านจะถอนตัวจากการเป็นพยานในคดีที่นายท่านกำลังโดนสอบสวน” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ได้เต็มไปด้วยความอุ่นใจ แต่กลับเป็นความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาปกคลุมคนทั้งคู่... และในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากบันไดดาดฟ้า “ดูเหมือนว่า ‘เจ้าบ่าว’ ที่พวกท่านเลือกให้ จะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะ พายอาร์” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของใครบางคนที่เดินก้าวออกมาจากเงามืด ทำให้ทั้งคู่ต้องรีบหันไปมองด้วยความตื่นตระหนก! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรักที่แสนวุ่นวายของพวกเขาในตอนนี้นะคะ!