วันตรวจร่างกาย

"วางปืนลงเดี๋ยวนี้ พายอาร์!" เสียงตะคอกของธันวาดังลั่นสวนกับเสียงฝนที่ยังคงกระหน่ำไม่ขาดสาย เขายันกายขึ้นจากพื้นดินที่แฉะชื้น ดวงตาคมปลาบจับจ้องไปที่คนตรงหน้า—พายอาร์ นักศึกษาแพทย์ปีหนึ่งผู้เงียบขรึมกำลังถืออาวุธปืนด้วยท่าทางชำนาญการเกินกว่าที่คนทั่วไปจะทำได้ พายอาร์ไม่ได้ขยับ เธอเพียงแค่ลดปืนลงช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความกลัว มีเพียงความเย็นชาที่เคลือบแฝงไปด้วยความเป็นห่วงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ "ถ้าฉันไม่มา... พี่จะเหลืออะไรให้เช็ดเลือดล่ะคะ" พายอาร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาของเธอกลับไหววูบในวินาทีที่สบเข้ากับดวงตาของธันวาที่กำลังสั่นระริกด้วยความตกใจ "พี่ถามว่าไปเอามาจากไหน!" เขาเดินเข้าไปหาหมายจะคว้ามือเธอไว้ แต่พายอาร์กลับถอยหลังก้าวหนึ่ง ความเย็นเยียบจากกายเธอทำให้เขาชะงัก "เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะค่ะ... พี่ธัน ตอนนี้พี่กำลังมีไข้ และแผลที่สีข้างพี่มันเริ่มอักเสบแล้ว" เธอเปลี่ยนโหมดเป็นนักศึกษาแพทย์ผู้เคร่งครัดอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ที่ลอยมาจากตัวเธอทำให้ธันวาถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนแรง สองวันต่อมา... ณ ห้องตรวจคลินิกภายในมหาวิทยาลัย บรรยากาศในห้องเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ธันวานั่งอยู่บนเตียงตรวจ เสื้อช็อปวิศวะตัวเก่งถูกถอดออกวางไว้ข้างตัว เหลือเพียงเสื้อยืดสีขาวที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง ซึ่งตอนนี้พายอาร์กำลังใช้กรรไกรตัดมันออกอย่างระมัดระวัง "เจ็บไหมคะ" พายอาร์ถามโดยไม่เงยหน้า สายตาของเธอจดจ่ออยู่กับแผลที่สีข้างของเขา "เจ็บกว่าแผลก็คือความเย็นชาของเธอเนี่ยแหละ" ธันวาเอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด เขามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธอ ผมที่มัดรวบสูงเผยให้เห็นลำคอระหงและหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม "โกรธพี่เรื่องที่ไปเสี่ยงอันตรายเหรอ" พายอาร์หยุดมือที่กำลังใช้สำลีแตะแอลกอฮอล์ลงบนแผล เธอเงยหน้าขึ้น สบตาเขาตรงๆ แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง "พี่ธัน... พี่รู้ไหมว่าคืนนั้นมือหนูสั่นแค่ไหนตอนที่ลั่นไกขึ้นฟ้าเพื่อขู่พวกมัน" พายอาร์วางอุปกรณ์ลงชั่วคราว ก่อนจะใช้มือที่สวมถุงมือยางสัมผัสเบาๆ ที่แก้มของเขา "หนูไม่ได้โกรธ... แต่หนู 'กลัว' กลัวว่าถ้าหนูไปช้ากว่านี้ คนที่หนูรักจะกลายเป็นศพที่ต้องเข้าห้องดับจิตแทนที่จะมานั่งให้หนูตรวจร่างกายแบบนี้" ธันวาชะงักไป คำว่า 'คนที่หนูรัก' กระแทกเข้ากลางใจเขาอย่างจัง ความปากร้ายที่เขามักจะใช้กวนประสาทคนอื่นมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่เอ่อล้นในอก "ขอโทษครับ... เอ้ย ขอโทษค่ะ" เขาหลุดปากเรียกตัวเองผิดจนพายอาร์แอบยิ้มมุมปาก "ถ้าพี่จะขอโทษ ก็ช่วยดูแลตัวเองให้มากกว่านี้ อย่าให้หนูต้องหยิบปืนขึ้นมาอีก... หน้าที่หนูคือช่วยชีวิตคน ไม่ใช่ไปพรากชีวิตใครเพื่อปกป้องพี่" เธอพูดพลางลงมือทำแผลต่อด้วยความชำนาญ สัมผัสที่ปลายนิ้วเธอแผ่วเบาจนเขารู้สึกเหมือนถูกปรนนิบัติด้วยความรักมากกว่าจะเป็นการรักษาทางการแพทย์ "ถ้าพี่หายแล้ว พี่จะเลี้ยงข้าว... เลี้ยงทั้งชีวิตเลยเอามั้ย" "ปากหวานจังนะคะ... หุบปากค่ะ พี่กำลังจะโดนฉีดยา" เธอคว้าเข็มฉีดยาขึ้นมา ธันวาหน้าซีดลงทันที ไม่ใช่เพราะความกลัวเข็ม แต่เพราะความเขินที่พุ่งขึ้นมาจนทำอะไรไม่ถูก ขณะที่พายอาร์กำลังจัดแจงเตรียมเข็ม เสียงเคาะประตูห้องตรวจก็ดังขึ้นอย่างแรงตามมาด้วยเสียงที่คุ้นหูของ 'ริน' เพื่อนสนิทของพายอาร์ที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามา "พาย! แย่แล้ว! อาจารย์หมอสั่งกักตัวนักศึกษาแพทย์ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคดีที่โกดังคืนนั้น... พวกเขาบอกว่ามีคนเห็นพายถือปืน!" รินพูดรัวเร็วด้วยความหอบเหนื่อย พายอาร์ชะงักมือที่ถือเข็ม ธันวามองหน้าเธอด้วยความตกใจ ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนในเครื่องแบบเดินมุ่งตรงมาที่หน้าห้องตรวจ พายอาร์หันกลับมามองธันวา แววตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นความเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง เธอวางเข็มลงแล้วคว้าข้อมือธันวาไว้แน่น "พี่ธัน... เรื่องนี้อาจจะใหญ่กว่าที่พี่คิด" เธอพูดเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาประทับจูบที่หน้าผากเขาอย่างรวดเร็ว "ถ้าหนูต้องออกไปจากที่นี่ พี่ต้องสัญญาว่าจะอยู่ห่างจากเรื่องของตระกูลหนู... และอย่ามองหาหนูเด็ดขาดจนกว่าหนูจะติดต่อกลับไป" "เดี๋ยว! พายอาร์!" ธันวาร้องเรียก แต่พายอาร์กลับเดินไปเปิดประตูห้องตรวจออกไปเผชิญหน้ากับความจริงข้างหน้าด้วยความสงบนิ่งราวกับพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำ ประตูเปิดออก แต่คนที่ยืนอยู่หน้าห้องกลับไม่ใช่ตำรวจอย่างที่คาดไว้... กลับเป็นชายชุดดำคนเดิมจากคืนนั้น พร้อมกับยื่นซองจดหมายสีขาวที่ประทับตราครั่งสีแดงสดมาให้พายอาร์ "นายท่านให้มาตามตัวคุณหนู... และขู่ว่าถ้าไม่ไปตอนนี้ 'วิศวกร' คนนี้จะไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ติดตามอ่าน "สูตรลับฉบับวิศวะ ติวรักให้คุณหมอขาโหด" มาจนถึงตอนนี้ อย่าเพิ่งทิ้งพายกับธันไปไหนนะคะ เพราะบททดสอบความรักที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นค่ะ!