ความแกร่งของใจ

“ถ้าคิดจะเอาเรื่องอดีตมาเป็นเครื่องมือต่อรองเพื่อทำลายความสุขของพาย พี่ก็คงต้องขอโทษด้วยนะที่ต้องพูดให้ชัด... ว่าทางออกที่เธอเลือก มันเป็นทางไปสู่จุดจบของตัวเอง” น้ำเสียงของธันวาไม่ได้ดัง แต่มันหนักแน่นและเย็นเยียบราวกับเหล็กกล้าที่ถูกนำไปแช่ในไนโตรเจนเหลว ดวงตาคมกริบของวิศวะหนุ่มปี 3 จ้องมองร่างระหงของ ‘แพรวา’ อดีตคนรักที่ยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้า คาเฟ่เล็กๆ ใกล้คณะแพทย์ที่เคยเป็นสถานที่พักใจ กลับกลายเป็นสมรภูมิรบที่อบอวลไปด้วยไอความกดดัน แพรวากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอแค่นยิ้มทั้งน้ำตา “ธันคิดว่าพายจะรักคนแบบธันไปได้นานแค่ไหนกันคะ? คนที่แบกความลับเรื่องครอบครัวไว้จนแทบจะหายใจไม่ออกน่ะ” “พายอาจจะแบกความลับไว้ แต่เธอไม่ได้แบกไว้คนเดียว” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทาบทับร่างหญิงสาวตรงหน้าจนดูตัวเล็กลงถนัดตา “เพราะตอนนี้คนที่จะจัดการเรื่องนี้ ไม่ใช่พาย... แต่เป็นพี่” ธันวาไม่ได้ตะคอก แต่ละคำที่เขาเอ่ยออกมามันคือความจริงที่เฉียบคมจนคนฟังแทบกระอักเลือด เขาควักโทรศัพท์เครื่องหรูวางลงบนโต๊ะ หน้าจอแสดงผลข้อมูลทางการเงินและหลักฐานการโอนเงินที่เชื่อมโยงกับครอบครัวของแพรวาอย่างมัดตัวแน่น “พี่ทำแบบนี้ทำไมคะ?” แพรวาถาม เสียงสั่นพร่า “เพราะพี่เกียร์เปื้อนน้ำมันอย่างพี่ ถ้าจะรักใครสักคน ก็ต้องปกป้องเขาให้พ้นจากสนิมที่คอยกัดกินชีวิตเขาด้วย” ธันวาหยิบกุญแจรถขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความนิ่งสงบที่น่ากลัวกว่าเดิม “อย่าให้เห็นว่ามายุ่งกับพายอีก ถ้าไม่อยากให้ชีวิตที่เหลือต้องไปนั่งชดใช้ความผิดในห้องสอบสวน” เขาทิ้งแพรวาไว้กับความว่างเปล่าและความเงียบงันที่น่าอึดอัด ก่อนจะเดินออกมาจากร้าน ทันทีที่พ้นประตู บรรยากาศรอบข้างที่ดูเหมือนปกติกลับให้ความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจ ธันวาหยิบหูฟังไร้สายขึ้นมาใส่แล้วกดโทรออกทันที “กาย... เตรียมเอกสารชุดที่สามไว้ให้ฉันนะ คืนนี้ฉันจะจบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง” ในอีกด้านหนึ่ง ณ ห้องสมุดคณะแพทย์ พายอาร์กำลังนั่งนิ่งจ้องมองหนังสือเล่มหนาตรงหน้า แต่เนื้อหาในสมองกลับมีเพียงใบหน้าของธันวาที่ดูเคร่งขรึมในตอนเช้า รินที่นั่งอยู่ข้างๆ สะกิดแขนเพื่อนสนิทเบาๆ “พาย... ธันเขาดูแปลกๆ ไปนะช่วงนี้ เหมือนกำลังซ่อนอะไรไว้” รินกระซิบ น้ำเสียงมีความกังวล “ฉันรู้ค่ะริน” พายตอบสั้นๆ สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง “เขากำลังทำเรื่องที่เสี่ยงที่สุดเพื่อฉัน... ฉันรู้ตัวดี” “แล้วเธอจะปล่อยให้เขาทำคนเดียวเหรอ?” “ฉันกำลังรอเวลาค่ะ” พายหลับตาลงนิ่ง พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย ตกดึก คืนที่ฝนพรำลงมาอย่างหนักราวกับจะชะล้างความโสมมในอดีต ธันวาขับรถมาจอดที่โกดังร้างท้ายมหาลัยตามนัดหมายที่ได้รับจากข้อความนิรนาม ในมือเขามีเพียงซองเอกสารสีน้ำตาลที่เขาเตรียมมาเพื่อยุติทุกอย่าง เขาก้าวลงจากรถ ความเย็นของสายฝนปะทะใบหน้า แต่ไม่ได้ทำให้หัวใจที่ร้อนรุ่มของเขาสงบลงเลย “ออกมาได้แล้ว” ธันวาตะโกนก้องท่ามกลางเสียงฝน “ไม่ต้องหลบซ่อนให้เสียเวลา เพราะยังไงคืนนี้ เรื่องทั้งหมดต้องจบลงที่นี่!” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงปรบมือจะดังขึ้นจากมุมมืด ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวออกมาจากเงามืด ชายคนนั้นคือศัตรูที่ธันวาไม่เคยคิดว่าเขาจะกล้ากลับมาเหยียบที่นี่อีก “เก่งมากที่ตามมาถึงที่นี่ ธันวา...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูชั่วร้าย “แต่แกคิดเหรอว่าการจัดการผู้หญิงคนนั้นจะทำให้แกชนะ? แกกำลังเล่นกับไฟที่เผาผลาญคนรอบข้างแกจนมอดไหม้ไปหมดแล้ว” ธันวากำหมัดแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความโกรธแค้นไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะเขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นในระยะไกล “พายอยู่ที่ไหน?” ธันวาถาม เสียงเข้มสั่นเครือ อีกฝ่ายหัวเราะร่า ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจอที่สตรีมสดภาพของพายอาร์ที่กำลังถูกมัดมือมัดเท้าอยู่ในห้องพักห้องหนึ่งที่ดูคุ้นตา... มันคือห้องของเขาเอง “เธอไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกธันวา แต่อยู่ในที่ที่แกไม่มีทางไปช่วยทัน... และถ้าแกก้าวออกจากโกดังนี้แม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะให้คนของฉันจัดการกับของเล่นชิ้นใหม่ของแกทันที!” ธันวายืนนิ่ง ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ ความรู้สึกที่บีบคั้นหัวใจไม่ใช่ความกลัวตาย แต่คือความกลัวที่จะสูญเสียพายอาร์ไปตลอดกาล ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องที่ดังกึกก้อง แสงไฟจากรถยนต์คันหนึ่งที่พุ่งเข้ามาจอดขวางหน้าโกดังดับลง และร่างที่ก้าวลงมาจากรถคือคนที่ธันวาคาดไม่ถึงที่สุดในคืนนี้... เพราะนั่นไม่ใช่ศัตรู แต่คือพายอาร์ที่ถือปืนในมือด้วยมือที่มั่นคง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เกียร์เปื้อนกาวใจมาจนถึงตอนนี้นะคะ!