ความเชื่อใจคือทางออก

"ถ้าความเงียบคือคำตอบของสิ่งที่พี่ปกปิดอยู่ งั้นพายขออนุญาตเดินออกไปจากตรงนี้เองนะคะ" ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่ามันสั่นพร่าในความรู้สึก ธันวายังคงนั่งก้มหน้าอยู่กับพื้นทางเดินหน้าตึกคณะวิศวะ แผ่นหลังกว้างที่เคยดูแข็งแกร่งและเป็นที่พึ่งพิงให้ฉันเสมอในยามอ่อนล้า ตอนนี้กลับดูสั่นไหวและแตกสลายเหมือนคนแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว กลิ่นอายของน้ำมันเครื่องจางๆ ที่ติดตัวเขามาผสมกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ ที่ฉันคุ้นเคย มันชวนให้นึกถึงวันแรกที่เราเจอกัน วันที่เขาเป็นรุ่นพี่วิศวะปากร้ายที่คอยกันท่าทุกคนที่เข้ามาใกล้ชีวิตนักศึกษาแพทย์อย่างฉัน ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นแดงก่ำ ร่องรอยความเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนไว้เผยออกมาอย่างไม่อาจปิดกั้น "พาย... พี่ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ ความลับที่ไอ้ภาคินมันพ่นออกมา... มันไม่ใช่สิ่งที่พายต้องมารับรู้เพื่อแลกกับความสุขของพี่" ฉันย่อตัวลงนั่งตรงหน้าเขา มือเรียวบางเอื้อมไปแตะไหล่หนาแผ่วเบา สัมผัสถึงความร้อนผ่าวจากผิวหนังของคนตรงหน้า "พี่ธัน... พายไม่ได้เลือกคบพี่เพราะพายอยากได้ชีวิตที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่พายเลือกพี่เพราะพายอยากเป็นคนที่ยืนข้างๆ พี่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" "แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวกับครอบครัวพี่... เกี่ยวกับความผิดพลาดที่พี่แก้ไขไม่ได้" เขาแค่นหัวเราะกับตัวเอง ก่อนจะมองสบตาฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสับสน "พี่ไม่อยากเห็นพายมองพี่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป" "สายตาพายจะเปลี่ยนไปก็ต่อเมื่อพี่เลือกที่จะโกหกหรือปิดบังกันจนเรากลายเป็นคนแปลกหน้าต่างหากค่ะ" ฉันเลื่อนมือไปกุมมือหยาบกร้านของเขาไว้แน่น "พายเชื่อใจพี่ ไม่ใช่เพราะพายไม่รู้ว่าพี่มีความลับ แต่เพราะพายรู้ว่าต่อให้โลกทั้งใบจะมองพี่ว่าเป็นคนแย่แค่ไหน ในสายตาพาย... พี่คือคนที่พยายามเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อเราสองคนเสมอ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันต่างออกไป มันไม่ใช่ความเงียบที่กดดัน แต่เป็นความเงียบที่เหมือนคนสองคนกำลังปรับจูนคลื่นความรู้สึกเข้าหากัน ธันวาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพลิกมือขึ้นมากุมมือฉันไว้แน่นกว่าเดิม แรงบีบที่เขาส่งผ่านมาบอกฉันว่าเขากำลังพยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของจิตใจให้กลับมามั่นคงอีกครั้ง "พายอาร์... หนูรู้ไหมว่าตัวเองใจร้ายแค่ไหน" เขาพึมพำชิดข้อมือฉัน เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเครือ "หนูทำให้พี่รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุด และในขณะเดียวกัน ก็ทำให้พี่รู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยที่สุดเมื่อเทียบกับความใจกว้างของหนู" "งั้นก็เลิกทำตัวต่ำต้อย แล้วลุกขึ้นมาพาพายไปหาอะไรอร่อยๆ กินได้แล้วค่ะ" ฉันแกล้งทำเป็นพูดติดตลกทั้งที่ในใจยังคงกังวลกับสิ่งที่ภาคินทิ้งไว้เป็นชนวน "ถ้าพี่มัวแต่นั่งจมอยู่กับอดีตแบบนี้ พายจะฟ้องพี่กายแล้วนะว่าแฟนพี่เอาแต่ทำตัวเป็นพระเอกมิวสิกวิดีโอ" ธันวาหลุดขำออกมาเบาๆ เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนพลางดึงฉันขึ้นไปด้วย แรงดึงนั้นทำให้ตัวฉันเซเข้าไปปะทะกับอกกว้างโดยไม่ตั้งใจ เขาโอบกอดฉันแน่นราวกับต้องการยืนยันการมีอยู่ของฉันในชีวิตเขา "พี่รักหนูนะ พายอาร์" เขาพึมพำข้างหู "ไม่ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ขอแค่หนูอย่าเพิ่งปล่อยมือจากพี่... แค่นั้นก็พอแล้ว" เราเดินออกมาจากตึกด้วยกัน ท่ามกลางสายตานักศึกษาที่เดินขวักไขว่ ความวุ่นวายรอบข้างดูไกลออกไปเมื่อมีเพียงฝ่ามือที่ประสานกันเป็นเครื่องยึดเหนี่ยว ฉันรู้ดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังรออยู่ข้างหน้า คำพูดของภาคินมันเหมือนระเบิดเวลาที่รอจังหวะทำงาน แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ชีวิตจริงต่างจากนิยาย เราไม่ได้ต้องการตอนจบที่สมบูรณ์แบบ แต่เราต้องการคนที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความพังพินาศไปพร้อมกับเรา ทว่า... ในขณะที่เรากำลังเดินผ่านลานเกียร์ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของธันวาก็ดังขึ้นถี่ๆ เขาชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาที่เพิ่งจะกลับมายิ้มได้เมื่อครู่กลับซีดเผือดลงทันทีที่เหลือบมองหน้าจอ "พี่ธัน เป็นอะไรไปคะ?" ฉันถามอย่างร้อนใจ ธันวาเงยหน้าขึ้นมองฉัน สายตาเขามีทั้งความตกใจและความโกรธแค้นที่ผสมปนเปกัน เขายื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ฉันดู ในนั้นคือรูปถ่ายของฉันกับเขาในมุมที่เหมือนถูกแอบถ่ายจากระยะไกล พร้อมข้อความข่มขู่สั้นๆ จากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งเข้ามาในไลน์ส่วนตัวของเขา *‘ถ้าอยากให้ความจริงเรื่องอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อนยังเป็นความลับ... ก็เลิกยุ่งกับลูกสาวหมอคนนี้ซะ ก่อนที่เธอจะรู้ว่าจริงๆ แล้วใครกันแน่ที่เป็นคนพรากครอบครัวของเธอไปตลอดกาล’* มือของฉันชาดิ่ง ทันใดนั้นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังเสาต้นใหญ่ฝั่งตรงข้ามก็ก้าวออกมาอย่างช้าๆ ภาคินยืนอยู่ที่นั่น มุมปากของเขายกยิ้มอย่างผู้ชนะ ในขณะที่ธันวาก้าวมาขวางหน้าฉันไว้ราวกับสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ปกป้องสิ่งที่หวงแหนที่สุด ความจริงที่ฉันเคยเชื่อว่ามันคือทางออก... ดูเหมือนจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของหายนะครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเราสองคน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและคอยเป็นกำลังใจให้พายกับธันวาเสมอมานะคะ