วางแผนอนาคต

“ถอยไปให้พ้นจากพายอาร์ เดี๋ยวนี้” น้ำเสียงของธันวาดังลอดไรฟัน มันไม่ได้เย็นชาเหมือนน้ำเสียงของผู้มาเยือน แต่ทว่ากลับหนักแน่นและกังวานด้วยโทสะที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างที่สุด ร่างสูงใหญ่ของวิศวะปีสามก้าวไปบังร่างบางของพายอาร์ไว้มิดชิด แผ่นหลังกว้างของเขาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยอารมณ์คุกรุ่นที่พร้อมจะปะทุ ชายในชุดสูทสีเข้มที่ยืนอยู่ในเงามืดเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากที่ประดับด้วยรอยยิ้มหยันขยับเผยอ “วิศวะขี้เก๊กคนนี้น่ะเหรอ ที่จะมาเป็นเจ้าบ่าวในอนาคตของทายาทตระกูลหมอชื่อดัง... น่าขันสิ้นดี” พายอาร์กำชายเสื้อของธันวาแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนสี ลมหายใจของเธอติดขัด เธอรับรู้ได้ถึงแรงบีบที่ไหล่ผ่านมือหนาของคนข้างกายที่พยายามส่งผ่านความมั่นใจมาให้ “ถ้าไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำถากถาง ก็เชิญไสหัวไปครับ” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ “ที่นี่เป็นเขตหวงห้ามสำหรับพวกไร้มารยาท” เมื่อร่างนั้นถอยหายลับไปในความมืดพร้อมเสียงหัวเราะที่ทิ้งปมประสาทไว้เบื้องหลัง ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมพายอาร์และธันวาในทันที ธันวาค่อยๆ หันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยังคงตัวสั่นไม่หาย เขาไม่พูดอะไร แต่คว้าข้อมือเรียวของเธอแล้วลากออกมาจากความมืดมิดนั้น ไปสู่ระเบียงดาดฟ้าที่ลมโชยเอื่อยๆ ตัดกับความร้อนแรงในใจของพวกเขา ธันวาปล่อยมือเมื่อถึงที่หมาย ก่อนจะหันมาจับไหล่ของพายอาร์ไว้แน่น “พาย มองหน้าฉัน... ฟังนะ แค่ฉันคนเดียวที่พายต้องแคร์ ไม่ใช่ใครหน้าไหนก็ตามที่พวกผู้ใหญ่นั่นยัดเยียดมาให้” “เขากำลังกดดันครอบครัวฉัน ธัน...” พายอาร์เงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่ปกติมักจะเย็นชาบัดนี้สั่นไหวระริก “พวกเขาเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว เรื่องหมั้น เรื่องแต่งงาน... เป้าหมายชีวิตที่ฉันวางไว้แทบไม่เหลือค่าเลยในสายตาเขา” ธันวาดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แน่น อ้อมกอดของเขามีกลิ่นของช็อคโกแลตอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ซึ่งเป็นกลิ่นที่พายอาร์หลงรักและทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย “งั้นเรามาวางแผนกันใหม่... แผนสำหรับเราสองคน ในอีกห้าปีข้างหน้า” “ห้าปีเหรอคะ?” พายอาร์ทวนคำ เสียงของเธอแผ่วเบา “ใช่” ธันวาผละออกเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมปล่อยแขน “ห้าปีที่พายจะเรียนจบแพทย์ ส่วนฉัน... จะเป็นวิศวกรที่มั่นคงพอจะสร้างเซฟโซนที่ไม่มีใครหน้าไหนพังเข้ามาได้ ในวันที่พายเหนื่อยล้าจากเวรดึก ฉันจะมีซุปอุ่นๆ รออยู่ที่บ้าน หรือถ้าพายอยากพักร้อน ฉันจะเคลียร์งานทุกอย่างเพื่อพาไปที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา” พายอาร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ภาพอนาคตที่เธอเคยจินตนาการไว้เพียงลำพังเริ่มมีใบหน้าของคนตรงหน้าเข้ามาเติมเต็ม “แล้วถ้า... ถ้าพ่อแม่ไม่ยอมล่ะคะ?” “การพิสูจน์ตัวเองไม่ได้ทำด้วยคำพูด แต่ทำด้วยการลงมือทำ” ธันวาหยิบกาวแท่งในกระเป๋ากางเกงออกมาควงเล่นก่อนจะยัดใส่มือเธอ “ห้าปีนี้ ฉันจะใช้ทั้งความรู้ทางวิศวะและหัวใจของฉันสร้างทางเดินให้เรา วันที่พายใส่เสื้อกาวน์เดินออกจากโรงพยาบาล วันนั้นฉันจะยืนรอพายอยู่ตรงทางออก... ไม่ใช่ในฐานะเด็กวิศวะติวหนังสือให้ใคร แต่ในฐานะผู้ชายที่สร้างอนาคตไว้รอคุณ” คำพูดของธันวาไม่ได้หวานเลี่ยน แต่ทุกประโยคกลับเหมือนค้อนที่ตอกย้ำให้ความสับสนในใจของพายอาร์ค่อยๆ กระจ่างชัดขึ้น “ฉันอยากเป็นหมอที่เก่งที่สุด” พายอาร์พึมพำ “แต่ฉันก็ไม่อยากเป็นหมอที่สูญเสียชีวิตส่วนตัวไปให้กับความคาดหวังของคนอื่น” “พายอาร์” ธันวาเชยคางเธอขึ้น “ในแผนที่ของฉัน พายเป็นทั้งหมอที่เก่งที่สุด และเป็นเจ้าของหัวใจของวิศวะที่คลั่งรักที่สุดด้วย เราจะมีเป้าหมายเดียวกัน คือความสุขของเราสองคน เข้าใจไหม?” พายอาร์พยักหน้าเบาๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าของเธอเป็นครั้งแรกในรอบวัน “ขี้โม้จริงๆ เลยนะคะ” “แค่กับพายคนเดียวนั่นแหละ” ธันวายิ้มกว้างก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปจนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน “สัญญาไหม ว่าห้าปีข้างหน้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พายจะยังยืนอยู่ข้างฉัน” “สัญญาค่ะ” ทว่าความเงียบที่แสนหวานนั้นกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะจากทางเดินบันไดหนีไฟ ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ธันวาคว้าตัวพายอาร์มาไว้ข้างหลังตามสัญชาตญาณเมื่อเห็นเงาร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานยืนขวางทางอยู่ตรงประตู “แผนการน่าประทับใจดีนี่...” เสียงเรียบๆ ของผู้มาใหม่ทำเอาพายอาร์ตัวแข็งทื่อ “แต่เสียใจด้วยนะไอ้หนุ่ม เพราะในอีกห้าปีข้างหน้า... พายอาร์จะไม่ได้อยู่กับแก” ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวส่องให้เห็นแววตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง “พายอาร์ เธอต้องเซ็นสัญญาหมั้นหมายคืนนี้... และถ้าเธอไม่ทำ งานวิจัยฉบับสำคัญของคณะแพทย์ที่เธอทุ่มเทมาตลอดทั้งปี จะถูกสั่งระงับทันที” พายอาร์หน้าซีดเผือด เธอหันไปมองธันวาที่กำหมัดแน่นจนสั่น เขารู้ดีว่าหากพายอาร์ต้องแลกอนาคตทางการแพทย์กับความรักของเขา การตัดสินใจนี้มันโหดร้ายเกินไปสำหรับเด็กสาวที่เพิ่งเริ่มต้น “จะเลือกอะไรล่ะ พายอาร์?” เสียงของชายคนนั้นกดดันจนแทบหยุดหายใจ “ความรักของเด็กน้อย หรือเกียรติยศที่เธอไขว่คว้ามาทั้งชีวิต?” ธันวาเงยหน้าขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความอบอุ่นกลายเป็นความคมกริบของคมมีด “ถ้าคุณคิดจะใช้ความฝันของเธอมาต่อรอง คุณก็ประเมินค่าของ ‘ความรัก’ ต่ำไปแล้ว” เขาก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดลำโพง เสียงบันทึกสนทนาบางอย่างดังขึ้นก้องไปทั่วดาดฟ้า ทำเอาชายวัยกลางคนถึงกับหน้าเปลี่ยนสีทันที! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับธันวาและพายอาร์มาถึงตรงนี้นะคะ!