ของขวัญครบรอบ

“บันทึกเสียงนี้... คุณพ่อคิดว่าท่านอธิการบดีจะได้ยินแล้วจะว่ายังไงคะ?” เสียงของพายอาร์ที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันบนดาดฟ้าตึกคณะวิศวะฯ ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของชายวัยกลางคนที่ยืนนิ่งสนิท มือที่กำโทรศัพท์ของธันวาสั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความอดทนที่ใกล้จะขาดผึ่ง ดวงตาคมกริบของธันวาจ้องมองไปยังผู้เป็นพ่อด้วยความรู้สึกที่พังทลายลงทีละน้อย “แก... แกคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะขู่ฉันได้งั้นเหรอ ธันวา!” เสียงทุ้มต่ำตวาดกลับ ใบหน้าของผู้เป็นพ่อแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “ผมไม่ได้ขู่ครับ ผมแค่กำลังบอกความจริงที่ท่านควรรู้” ธันวาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข “ความจริงที่ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ท่านมองผมเป็นแค่ ‘หมาก’ ในกระดานธุรกิจ ไม่ใช่ลูกชายคนหนึ่ง” ธันวาขยับกายเข้าไปใกล้ร่างสูงวัยที่เริ่มถอยร่นด้วยความจำนน พายอาร์ขยับเข้าไปยืนเคียงข้างคนรัก มือเล็กของเธอเอื้อมไปกุมมือหนาของธันวาไว้แน่น ความเย็นจากฝ่ามือของเธอกำลังส่งผ่านไปยังหัวใจที่กำลังร้อนรุ่มของเขา พายอาร์ไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น เป็นที่พักพิงที่มั่นคงที่สุดในยามที่โลกของธันวากำลังหมุนเคว้ง “กลับไปเถอะค่ะ” พายอาร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลัง “ก่อนที่ความผิดที่ท่านก่อไว้ จะถูกส่งต่อให้คนในคณะกรรมการพิจารณาตรวจสอบมากกว่าแค่คลิปเสียงนี้” คนวัยกลางคนเม้มปากแน่น สายตาอาฆาตตวัดมองลูกชายและว่าที่สะใภ้สลับกันไปมา ก่อนจะสะบัดสูทแล้วเดินกระแทกเท้าจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัด ธันวาทรุดตัวลงนั่งกับขอบปูนดาดฟ้า ถอนหายใจยาวเหยียดราวกับเพิ่งผ่านการรบครั้งยิ่งใหญ่ “เหนื่อยไหมคะ?” พายอาร์นั่งลงข้างๆ ความเย็นชาที่เคยมีหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนที่ส่งผ่านดวงตาสวย ธันวาหันมามองใบหน้าเนียนใสของเธอ เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋ากางเกง “เกือบจะลืมไปเลยว่าวันนี้เป็นวันอะไร... วันครบรอบหนึ่งปีของเรา ถ้าเรื่องวุ่นวายพวกนี้ไม่เข้ามาขัดจังหวะซะก่อน” มือหนาเปิดกล่องออก เผยให้เห็นสร้อยคอเส้นเงินเรียบหรู จี้ตรงกลางเป็นรูปฟันเฟือง (Gear) ที่เชื่อมร้อยเข้ากับสเต็ทโทสโคป (Stethoscope) อย่างประณีต มันคือสัญลักษณ์ของการหลอมรวมระหว่างโลกของวิศวกรรมและความเป็นหมอเข้าด้วยกันอย่างลงตัว “ผมทำเองกับมือ... แม้แต่ช่างจิวเวลรี่ชื่อดังยังส่ายหน้าตอนผมบอกแบบร่าง แต่ผมก็พยายามจนมันออกมาเป็นแบบนี้” ธันวาเขยิบเข้าไปใกล้ มือสั่นเล็กน้อยขณะบรรจงสวมสร้อยให้หญิงสาว “สเต็ทโทสโคปที่คอยฟังเสียงหัวใจคนอื่น... ต่อไปนี้ให้มันทำหน้าที่ฟังแค่เสียงหัวใจของผมคนเดียวนะครับ” พายอาร์ก้มลงมองจี้ที่กระทบกับแสงไฟสลัวบนดาดฟ้า น้ำตาเม็ดเล็กเอ่อคลอเบ้าตา เธอไม่ใช่คนอ่อนไหวง่าย แต่กับผู้ชายคนนี้... คนที่ปากร้ายแต่กลับยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอมาโดยตลอด เธอไม่อาจซ่อนความรู้สึกได้อีกต่อไป “มันสวยมากค่ะ... ขอบคุณนะคะธัน” เธอโผเข้ากอดร่างสูงแน่น ซบหน้าลงกับอกแกร่งที่เธอคุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดของคณะวิศวะฯ ทำให้เธอมั่นใจว่า นี่คือพื้นที่ที่เธอปลอดภัยที่สุด ทั้งสองใช้เวลาอยู่ด้วยกันเงียบๆ นานนับชั่วโมง ความทุกข์โศกจากเหตุการณ์เมื่อครู่ถูกปัดเป่าออกไปด้วยความอบอุ่นที่ห่อหุ้มรอบกาย จนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของธันวาดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาขมวดคิ้วกดอ่านข้อความที่ส่งมาจากเบอร์แปลก แต่เมื่ออ่านจบ ใบหน้าที่เคยผ่อนคลายก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที มือที่โอบเอวพายอาร์อยู่เผลอกำแน่นจนสั่น “ธัน... เป็นอะไรไปคะ?” พายอาร์เงยหน้าถามด้วยความตกใจ ธันวาไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้พายอาร์ดู บนหน้าจอเป็นรูปภาพถ่ายจากระยะไกล เป็นภาพที่พายอาร์กำลังกอดเขาอยู่บนดาดฟ้าแห่งนี้ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาหัวใจคนอ่านแทบหยุดเต้น *‘รักกันให้พอ เพราะจากวันนี้... พายอาร์จะไม่มีวันได้กลับไปเหยียบคณะแพทย์อีก’* เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนที่กำลังพุ่งตรงมายังดาดฟ้าดังสะท้อนก้องขึ้นมาจากบันไดทางขึ้น ความสว่างของไฟฉายที่ส่องกราดไปทั่วบริเวณทำให้ทั้งคู่รู้ตัวว่าพวกเขาไม่ได้อยู่กันเพียงลำพังอีกต่อไป ประตูเหล็กดาดฟ้าถูกถีบออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มคนในชุดสูทสีดำที่ดูไม่น่าไว้ใจ และท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น ร่างสูงที่คุ้นตาของใครบางคนก็ก้าวออกมา... คนที่ธันวาคิดว่าไม่มีวันจะกลับมาปรากฏตัวที่นี่ได้อีกตลอดกาล! หวังว่าตอนที่ 40 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ของเกียร์เปื้อนกาวใจลุ้นระทึกไปพร้อมกับธันและพายนะคะ!