นอนเต็นท์เดียวกัน

"นี่มันเต็นท์สำหรับสองคนนะธันวา ไม่ใช่ห้องสวีทในโรงแรมห้าดาวที่จะให้คุณมานอนแผ่หลาได้ตามใจชอบ" เสียงหวานแต่เย็นชาของพายอาร์เอ่ยขึ้น ท่ามกลางความมืดสลัวที่ถูกตัดด้วยแสงจากตะเกียงพกพาเพียงดวงเดียวที่แขวนไว้กลางเต็นท์ ผ้าใบสีเข้มไม่ได้ช่วยกันเสียงจากธรรมชาติภายนอกได้เท่าไหร่นัก แต่ที่น่าอึดอัดกว่าเสียงจิ้งหรีดเรไร ก็คือระยะห่างระหว่างคนสองคนที่นั่งเข่าชนกันอยู่บนพื้นฟูกบางๆ นี่แหละค่ะ ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มกวนประสาทเหมือนทุกครั้งที่เขาตั้งใจจะแกล้งคนตรงหน้า "อ้าว ก็ตอนจองน่ะ ผมบอกเจ้าหน้าที่ไปว่า 'ขอนอนเบียดๆ' เขาก็เลยจัดไซส์นี้มาให้ หรือพายจะให้ผมออกไปนอนกอดเกียร์ข้างนอกล่ะ? อากาศข้างนอกนั่นชื้นจะตาย เดี๋ยวผมก็เป็นปอดบวมตายก่อนเรียนจบวิศวะพอดี" "ก็ดีสิ จะได้ไม่ต้องมานั่งกวนประสาทคนอื่น" พายอาร์ตอบพลางเบือนหน้าหนี ทว่าใบหูที่ขึ้นสีระเรื่อกลับทรยศความนิ่งเฉยของเจ้าตัวอย่างจัง ร่างสูงของวิศวะหนุ่มไม่รอช้า เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนไหล่กว้างแตะกับไหล่บางของว่าที่หมอสาว พายอาร์สะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ขยับหนี เหมือนกับเธอกำลังใช้สมาธิทั้งหมดที่มีเพื่อไม่ให้หัวใจตัวเองเต้นดังจนเกินไปในพื้นที่จำกัดนี้ "เป็นหมอไม่ควรรีบแช่งคนไข้แบบนี้นะครับคุณพาย" ธันวาเปลี่ยนโหมดมาเป็นโทนเสียงทุ้มต่ำ อบอุ่นจนน่าใจหาย เขาเอื้อมมือไปหยิบถุงนอนที่พับไว้มากางออกช้าๆ "คืนนี้ข้างนอกอุณหภูมิลดฮวบเลยนะ ถ้าไม่อยากหนาวตาย ก็ขยับมาใกล้ๆ กันหน่อย" "ธัน... คุณจะทำอะไร" พายอาร์ถามเสียงสั่นเมื่อธันวาเริ่มขยับตัวเข้ามาจัดแจงที่นอนให้เป็นผืนเดียวกัน "นอนไงครับ" เขาตอบหน้าตาย ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนราบแล้วตบที่ว่างข้างๆ "จะให้ผมนอนคนเดียวเหงาๆ ในที่แคบๆ แบบนี้เหรอ ใจร้ายไปหรือเปล่า? หรือว่ากลัว... กลัวว่าถ้าใกล้กันมากกว่านี้ พายจะเผลอใจไปชอบวิศวะปากเสียอย่างผมเข้า?" พายอาร์กัดริมฝีปากแน่น เธอมองร่างสูงที่นอนตะแคงข้างมองเธอด้วยสายตาแพรวพราวคู่นั้น มันไม่ใช่สายตาของคนที่กำลังล้อเล่น แต่มันคือสายตาของคนที่กำลัง 'รุก' เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธออย่างใจเย็น เธอค่อยๆ ทิ้งตัวลงนอนข้างเขา ระยะห่างที่เคยมีหายไปสิ้นจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน กลิ่นหอมจางๆ แบบสะอาดสะอ้านของสบู่ที่พายอาร์ใช้ ตีวนอยู่รอบกายธันวาจนเขาเผลอกลั้นหายใจ "หอม..." ธันวาพึมพำเบาๆ จนคนฟังแทบไม่ยิน "อะไรนะ?" "เปล่าครับ... แค่บอกว่าหมอนข้างใบนี้กอดอุ่นดีจัง" ธันวาแสร้งหลับตาลง แต่ท่อนแขนแกร่งกลับพาดผ่านเอวบางอย่างถือวิสาสะ พายอาร์ตัวเกร็งไปชั่วขณะ เธอจะผลักเขาออก แต่เมื่อเห็นใบหน้ายามหลับที่ดูเหนื่อยล้าจากการเตรียมกิจกรรมค่ายมาทั้งวัน ความแข็งกร้าวในใจก็พลันละลายลง เงียบ... มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางคืนที่ดึกดื่น "ธัน..." พายอาร์เรียกชื่อเขาเบาๆ ในความมืด "หืม?" คนที่หลับไปแล้วขานรับในลำคอ "ถ้าวันหนึ่งฉันไม่เก่งแบบที่ทุกคนคาดหวัง... หรือถ้าฉันไม่ได้เป็นหมอที่สมบูรณ์แบบอย่างที่พ่ออยากให้เป็น คุณจะยังอยู่ตรงนี้ไหม" คำถามที่ซ่อนอยู่ในใจมานานนับปีถูกพ่นออกมาในวินาทีที่ความอ่อนแอเข้าครอบงำ ธันวาลืมตาขึ้นช้าๆ เขาพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอในความมืด มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าคนตัวเล็กออกอย่างแผ่วเบา "พายอาร์... ฟังผมนะ" เสียงของเขาทรงพลังและหนักแน่นพอที่จะลบล้างความกังวลทั้งหมดในใจเธอ "ผมไม่ได้ชอบพายเพราะพายเรียนเก่ง หรือเพราะพายเป็นลูกใคร ผมชอบพาย เพราะพายคือพาย... ไม่ว่าจะเป็นหมอที่ต้องแบกรับความกดดัน หรือจะเป็นแค่คนธรรมดาที่อยากร้องไห้เมื่อเจอเรื่องแย่ๆ ผมก็จะยังเป็นคนเดียวที่คอยเช็ดน้ำตาให้พายอยู่ตรงนี้เสมอ ไม่ไปไหนทั้งนั้น" คำพูดที่จริงใจนั้นทำเอาขอบตาของพายอาร์ร้อนผ่าว เธอซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างของคนตรงหน้า ปล่อยให้ความอุ่นซ่านไหลเข้าสู่หัวใจที่เคยอ้างว้างมาตลอดชีวิต ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหวานล้ำ รอยยิ้มของธันวากลับเลือนหายไปเมื่อเขารู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ เสียงฝีเท้าที่เหยียบกิ่งไม้หักดังมาจากนอกเต็นท์ ไม่ใช่เสียงสัตว์ตัวเล็กตัวน้อย แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่จงใจย่องเข้ามาอย่างแผ่วเบาและเป็นจังหวะที่มั่นคง ธันวากระชับกอดพายอาร์แน่นขึ้น สัญชาตญาณวิศวะหนุ่มบอกเขาว่าคืนนี้คงไม่ได้จบลงด้วยความสงบสุขอย่างที่คิด มือของเขาเอื้อมไปหยิบมีดพับอเนกประสงค์ที่วางอยู่ข้างหมอนอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังเงาดำที่ทาบทับอยู่บนผ้าใบเต็นท์ ซึ่งกำลังหยุดนิ่งราวกับกำลังจ้องมองเข้ามาจากข้างนอก "พาย... อย่าส่งเสียงนะ" เขาขยับปากกระซิบข้างหูเธอ เสียงที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเฉียบคมราวกับใบมีด เงาดำนั้นค่อยๆ ยื่นมือเข้ามาจับที่ซิปเต็นท์ช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ รูดมันลงอย่างแผ่วเบา... ขอบพระคุณทุกหัวใจที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวไปกับ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" นะคะ