ดวงดาวกับคำสัญญา

“ถ้าเธอยังไม่ยอมพูดความจริง ก็เตรียมตัวนั่งตบยุงอยู่บนยอดเขานี่ไปจนถึงเช้าเถอะค่ะพายอาร์” น้ำเสียงทุ้มต่ำของธันวาไม่ได้มีความใจร้ายอย่างที่เจ้าตัวชอบอวดอ้าง แต่มันแฝงไปด้วยความรั้นแบบฉบับวิศวกรที่พร้อมจะงัดทุกกลยุทธ์มาจัดการกับ ‘คุณหมอขาโหด’ ตรงหน้า มือหนาที่เปื้อนคราบฝุ่นจากการสร้างฐานค่ายอาสาเมื่อครู่ถูกเขายกขึ้นกอดอก จ้องมองหญิงสาวร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่บนโขดหินเหนือระดับน้ำทะเลนับพันฟุต พายอาร์ถอนหายใจยาว แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกค่อยๆ ไหวระริก เธอเบือนหน้าหนีสายตาที่ร้อนแรงยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ยามบ่ายของธันวาไปทางทิวเขาที่สลับซับซ้อนเบื้องหน้า “ทำไมต้องเป็นตอนนี้คะ... ทำไมต้องเป็นที่นี่” พายเอ่ยเสียงแผ่ว สั่นพร่าอย่างที่เจ้าตัวพยายามจะควบคุมมันไว้ แต่ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานนับเดือนมันกำลังตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก ธันวาไม่ได้ตอบในทันที เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ติดตัวพายอาร์มาตลอด ผสมผสานกับกลิ่นดินและป่าหลังฝนตก กลายเป็นความทรงจำที่เขาอยากจะบันทึกไว้ในหัวใจ “เพราะที่นี่ไม่มีใคร... ไม่มีริน ไม่มีไอ้กาย และไม่มีอีโก้ของคุณหมอที่คอยกั้นกำแพงสูงๆ นั่นเอาไว้” ธันวาเว้นจังหวะ มือหนาที่เคยกอดอกเปลี่ยนมาคว้าข้อมือเล็กอย่างเบามือ แต่หนักแน่นด้วยความหมาย “พาย... ผมไม่ใช่คนดีเด่อะไร ผมเป็นแค่วิศวะสายดาร์กที่วันๆ สนใจแต่เครื่องจักรกับฟันเฟือง แต่เชื่อไหมว่าตั้งแต่เจอเธอ ระบบหัวใจของผมมันก็รวนไปหมด” พายอาร์เม้มริมฝีปากแน่น เธอมองเห็นความจริงใจที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคมคู่นั้น มันไม่มีความขี้เล่นหรือกวนประสาทอย่างที่เขาชอบทำกับคนอื่น มีเพียงความสั่นไหวที่พยายามจะสื่อสารกับเธอโดยตรง “คุณเคยบอกว่าวิศวะกับหมอมันอยู่คนละโลก...” พายเริ่มพูด น้ำตาเม็ดใสเริ่มรื้นขึ้นที่ขอบตา “โลกของฉันมันเต็มไปด้วยการตัดสินใจที่ผิดพลาดไม่ได้ แต่โลกของคุณ... มันเต็มไปด้วยความสนุกและการทดลอง ฉันกลัวค่ะธัน... กลัวว่าถ้าวันหนึ่งฉันต้องรักษาใครไม่ได้ หรือต้องเป็นคนที่ล้มเหลว คุณจะยังมองฉันด้วยสายตาแบบนี้อยู่ไหม” ธันวาขยับเข้าไปประชิดตัว ใช้ฝ่ามืออุ่นประคองใบหน้าสวยที่เปื้อนคราบน้ำตาไว้เบาๆ เขาไม่ได้พูดคำหวานเลี่ยน แต่กลับมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “หมอที่เก่งที่สุดไม่ใช่หมอที่ไม่เคยผิดพลาด แต่คือหมอที่ยังมีคนรอคอยให้กลับมาพักพิงใจเวลาเหนื่อยไม่ใช่เหรอคะ?” ธันวากดเสียงต่ำจนคนฟังใจเต้นรัว “สำหรับผม เธอไม่ต้องเป็นหมอที่เก่งที่สุดในโลกก็ได้ ขอแค่เป็นพายอาร์... เป็นผู้หญิงที่ผมจะดูแลให้ดีที่สุดในวันที่โลกของเธอใจร้ายกับเธอก็พอ” ท่ามกลางความเงียบงันของผืนป่า มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ ราวกับว่าดวงดาวนับพันบนท้องฟ้ากำลังเป็นพยานให้กับคำสารภาพที่หนักแน่นที่สุดในชีวิตของชายหนุ่ม ธันวาลดตัวลงจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจคนฟังแทบหยุดเต้น “เป็นแฟนกับวิศวะคนนี้... ให้เขามีสิทธิ์ดูแลคุณหมอที่ใจร้ายที่สุดในโลกได้ไหมคะ?” พายอาร์หลับตาลงแน่น ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ ความรู้สึกที่เคยติดค้างอยู่ในใจพังทลายลงในพริบตา เธอซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของคนตรงหน้า ปล่อยให้ความอบอุ่นไหลเวียนผ่านเข้ามาแทนที่ความเย็นชาที่เคยสร้างขึ้นมาป้องกันตัวเอง ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่แทรกผ่านพุ่มไม้ขึ้นมาทางลาดชันด้านหลังก็ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างตกใจ “ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะ แต่ดูเหมือนค่ายของเราจะไม่ได้มีแค่พวกเราที่มาถึงยอดเขานี่...” เสียงทุ้มแหบพร่าของชายวัยกลางคนที่คุ้นตาในชุดกาวน์ขาวสะอาดเอี่ยมดังขึ้นพร้อมกับเงาที่ทอดยาวบังแสงจันทร์ พายอาร์หน้าซีดเผือดทันทีที่เห็นใบหน้าของชายคนนั้น “พ่อคะ...?” ธันวารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากร่างกายของหญิงสาวในอ้อมแขน ในขณะที่ชายคนนั้นก้าวเดินเข้ามาใกล้ สายตาที่จ้องมองพวกเขาไม่ได้มีความเป็นมิตรแม้แต่น้อย “ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ... และต้องคุยกับลูกสาวผมให้ชัดเจน ก่อนที่เรื่องทุกอย่างจะบานปลายไปมากกว่านี้” ความหวานละมุนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมแทนที่ดวงดาวบนฟ้า และธันวารู้ดีว่าบททดสอบที่แท้จริงของความรักครั้งนี้... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในตอนที่เขายังไม่ทันได้เตรียมตัวรับมือ ขอบพระคุณทุกหัวใจที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวไปกับ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" นะคะ