หมอใจร้ายกับวิศวะขี้แง

“ถ้าความรักของพี่มันทำให้พายต้องอึดอัดขนาดนี้ ก็บอกมาตรงๆ เถอะค่ะ อย่าใช้วิธีเงียบใส่กันแบบนี้เลย” น้ำเสียงของธันวาไม่ได้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด แต่มันสั่นไหวและพร่าเลือนจนน่าใจหาย ร่างสูงใหญ่ของวิศวะหนุ่มปีสามยืนพิงขอบโต๊ะเขียนแบบในห้องสมุดคณะแพทย์ มือหนาที่มักจะถือปากกาเขียนแบบหรือเครื่องมือช่าง บัดนี้กลับกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขากำลังจ้องมองใบหน้าเรียบเฉยของพายอาร์ที่นั่งกอดอกอยู่ตรงข้ามราวกับกำลังส่องกล้องหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่สวยนั้น พายอาร์ไม่ได้ตอบในทันที เธอค่อยๆ วางหนังสือเล่มหนาในมือลงช้าๆ เสียงกระดาษกระทบโต๊ะดังสะท้อนก้องในพื้นที่ส่วนตัวที่พวกเขามักจะใช้ติวหนังสือกันเป็นประจำ แววตาของนักศึกษาแพทย์ปีหนึ่งคนนี้เย็นชาและไร้ระลอกคลื่น ทว่าใครจะรู้ว่าภายใต้ความนิ่งนั้น หัวใจของเธอกำลังถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก “พายไม่ได้เงียบค่ะพี่ธัน... พายแค่กำลังคิดว่า เราควรหยุดเรื่องนี้ไว้ตรงไหน” “หยุดงั้นเหรอ?” ธันวาเค้นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนานอย่างสิ้นเชิง “พายลืมไปแล้วเหรอว่าตลอดสองเดือนที่ผ่านมา เราผ่านอะไรกันมาบ้าง พี่ไม่ใช่แค่คนติวหนังสือให้พายนะ พายเป็นคนที่รับฟังเรื่องราวห่วยๆ ในครอบครัวพาย เป็นคนที่เช็ดน้ำตาให้พายในวันที่พายสอบตก แล้วจู่ๆ พายจะมาบอกให้หยุดเนี่ยนะ?” “นั่นมันเป็นเพราะความสงสารหรือความผูกพันก็ไม่รู้ค่ะ” พายเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูงกว่าอย่างไม่ยอมหลบตา “พายกลัว... พายกลัวว่าถ้าวันหนึ่งพายกลายเป็นเหมือนแม่ที่เอาแต่เรียกร้องความรักจนเสียความเป็นตัวเองไป พี่จะมองพายด้วยสายตาแบบไหน พายไม่อยากให้ความรักของเรากลายเป็นภาระ และพายก็ไม่อยากให้พี่ต้องมาติดอยู่ในกรงขังที่ชื่อว่า ‘พายอาร์’ อีกต่อไป” บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ลมหายใจของธันวาติดขัด เขาเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของกระดาษและเครื่องเขียนที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้พายใจสั่น เธอขยับถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางหนังสือ เสียงกุกกักของหนังสือที่ขยับตามแรงสั่นสะเทือนดังขึ้นเบาๆ “พายไม่ได้เป็นภาระของใคร และไม่มีใครบังคับให้พี่ต้องมารักพาย” ธันวาขยับเข้าไปประชิด มือหนาเอื้อมมาวางทาบบนชั้นหนังสือข้างใบหูของเธอ กักขังร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน “พี่เลือกเอง... พี่เลือกที่จะรักพายในแบบที่พายเป็น ทั้งข้อดีที่แสนฉลาดและข้อเสียที่เอาแต่ใจตัวเอง พี่เป็นวิศวะ พี่ซ่อมได้ทุกอย่าง แต่พี่ซ่อม ‘กำแพง’ ในใจพายไม่ได้ ถ้าพายไม่เปิดมันออกด้วยตัวเอง” “พายทำไม่ได้ค่ะ” เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ “พายไม่อยากผูกมัด... พายกลัวว่าถ้าวันหนึ่งพี่ไม่อยู่ พายจะกลับไปเป็นคนเดิมที่ไม่มีใครเอา พายไม่อยากเริ่มต้นใหม่กับใครอีกแล้วถ้ามันต้องจบด้วยการแตกสลาย” “งั้นก็ไม่ต้องจบสิคะ” ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาแตะกับหน้าผากของเธอ แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงกลายเป็นความอบอุ่นที่แฝงความตัดพ้อ พายอาร์หลับตาลงแน่น หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม เธอเกลียดความอ่อนแอของตัวเอง เกลียดที่ธันวามักจะมีอิทธิพลเหนือหัวใจดวงนี้เสมอ “พี่ขอโทษนะที่ทำให้พายกลัว” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “พี่ไม่รู้จะพิสูจน์ยังไงให้พายเชื่อว่า พี่ไม่ได้มาเพื่อผ่านทาง พี่มาเพื่ออยู่... อยู่จนกว่าพายจะเบื่อพี่ไปข้างหนึ่งเลย” พายอาร์ลืมตาขึ้นมองชายหนุ่มที่เธอกำลังพยายามผลักไส หัวใจของเธอมันเรียกร้องให้เขากอดไว้แน่นๆ แต่สมองที่ถูกหล่อหลอมด้วยความหวาดระแวงในอดีตกลับสั่งให้เธอผลักเขาออกไป เธอหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจทำสิ่งที่ธันวาไม่คาดคิด เธอรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักหน้าอกของเขาออกอย่างแรง “กลับไปเถอะค่ะพี่ธัน... เลิกติวให้พาย เลิกมาหาพายที่ตึกแพทย์ ถ้าเรายังเป็นแบบนี้ต่อไป พายคงเรียนไม่จบแน่ เพราะมัวแต่เอาใจไปไว้ที่พี่” ธันวาชะงักไป คำพูดของเธอมันเย็นชาและเชือดเฉือนจนคนฟังเจ็บจี๊ดไปถึงขั้วหัวใจ เขามองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของหญิงสาวที่เขาเฝ้าทะนุถนอมมาตลอด ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยอมจำนน เขาขยับถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาว่างเปล่าจนน่าตกใจ “ได้ค่ะ... ถ้าพายต้องการแบบนั้น” ธันวาหมุนตัวกลับเตรียมเดินจากไป แต่เขาก็หยุดชะงักลงที่ประตูห้องสมุดโดยไม่หันกลับมามอง “แต่จำไว้นะพายอาร์... พี่ไม่ใช่ของเล่นที่พายจะผลักไสตอนไหนก็ได้ วันไหนที่พายพร้อมจะพังกำแพงนั่นลง พี่จะยังอยู่ที่เดิมที่ที่พายเคยทิ้งพี่ไว้” เขาก้าวเดินออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ พายอาร์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องสมุดอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอสะอื้นฮักจนตัวโยน มือบางกำเสื้อตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ ความรู้สึกว่างเปล่าแล่นเข้าจู่โจมจนเธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย ทว่าในตอนที่ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง พายอาร์ก็สังเกตเห็นบางอย่างบนพื้น... มันคือสมุดโน้ตบันทึกการเรียนของธันวาที่เขาทำหล่นไว้ในจังหวะที่เขาถอยออกไป เธอหยิบมันขึ้นมาตั้งใจจะวิ่งตามไปคืน แต่เมื่อเปิดหน้าสุดท้ายที่ถูกพับมุมไว้ สายตาของเธอก็ต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพวาดลายเส้นของวิศวะหนุ่มที่ไม่ใช่อุปกรณ์ก่อสร้าง แต่มันเป็นภาพ ‘ผังงานแต่งงาน’ ที่เขาวาดเล่นไว้ และรายชื่อเจ้าสาวในนั้น... คือชื่อของเธอที่ถูกเขียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเต็มหน้ากระดาษ พร้อมข้อความที่เขียนด้วยลายมือหนักแน่นว่า ‘ถึงวันนั้น... พายจะไม่กลัวอะไรอีกเลย’ และทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้งจากด้านหลัง ไม่ใช่เสียงของธันวาที่เดินกลับมา แต่เป็นเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องสมุดมานานเกินกว่าจะบังเอิญผ่านทางมา... และคนคนนั้นก็คือ ‘ริน’ เพื่อนสนิทที่พายคิดว่าไว้ใจที่สุด แต่ในมือของเธอกลับถือโทรศัพท์ที่กำลังกด ‘บันทึกเสียง’ จบลงอย่างสมบูรณ์แบบ! ขอบพระคุณทุกหัวใจที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวไปกับ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" นะคะ