ระยะห่างที่สร้างขึ้นเอง

"หยุดเดินสักทีได้ไหมพาย ถ้าเธอยังไม่หันมามองหน้าฉันตอนนี้ ต่อให้ต้องแบกเธอขึ้นบ่าไปส่งถึงหอ ฉันก็จะทำ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกดดันดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงฉุดรั้งเบาๆ ที่ข้อมือ พายอาร์ชะงักฝีเท้าทันที เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าที่เริ่มสั่นไหวให้กลับมานิ่งสนิท ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ยืนขวางทางเดินในมุมมืดของตึกคณะแพทย์อยู่ "ธัน... เราบอกไปแล้วไงว่าเราต้องอ่านหนังสือ สอบย่อยพรุ่งนี้มันสำคัญมาก พี่ไม่ควรมาเสียเวลากับพายแบบนี้" พายเอ่ยเสียงเรียบ สายตาจดจ้องเพียงแค่กระดุมเสื้อช็อปตัวหนาของอีกฝ่าย แทนที่จะมองสบดวงตาคมกริบที่มักจะสั่นประสาทเธอได้เสมอ ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวจนพายต้องถอยหลังไปพิงกับกำแพงปูนเย็นเยียบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของเหล็กและน้ำมันเครื่องที่เป็นเอกลักษณ์ของเด็กวิศวะโชยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย... แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นสิ่งที่เธอกำลังพยายามผลักไสออกไปจากชีวิต "สำคัญกว่าความรู้สึกของฉันเหรอ?" ธันวาลดระดับเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ มือหนายันกำแพงกั้นเธอไว้ในวงแขน "ตั้งแต่วันที่ฉันไปรับเธอที่ห้องสมุดวันก่อน เธอก็เหมือนคนแปลกหน้า พาย... ระยะห่างที่เธอกำลังสร้างเนี่ย มันทำให้ฉันหายใจไม่ออกนะรู้ไหม" "พี่ธันก็รู้ว่าเราเป็นใคร แล้วพี่เป็นใคร" พายเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ ในแววตาคู่สวยนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชา "คณะของเรามันต่างกัน ชีวิตเรามันคนละโลก... การที่เราถอยห่างออกมาบ้าง มันอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเราทั้งคู่" "ทางเลือก? ใครเป็นคนเลือก? เธอเลือกเองเหรอ หรือเธอแค่กลัว?" "พายไม่ได้กลัว!" "ถ้าไม่ได้กลัว ก็มองหน้าฉันแล้วพูดสิว่าไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเขาแตะกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดพวงแก้มจนพายใจสั่น เธออยากจะผลักเขาออก แต่เรี่ยวแรงเหมือนถูกสูบหายไปหมดเมื่อมือหนาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นจนน่ากลัว มันชวนให้เธอยอมจำนนต่อความต้องการลึกๆ ที่โหยหาเขา "พี่ธัน... อย่าทำแบบนี้" พายพึมพำ น้ำตาคลอเบ้า "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยพาย" ธันวายิ้มบาง เป็นยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือยิ้มที่ดูอ้อนวอนอย่างถึงที่สุด "ฉันแค่มาทวงพื้นที่ของฉันคืน... พื้นที่ในใจเธอที่ใครก็ห้ามไล่ฉันไปไหนทั้งนั้น" "เราต่างกันเกินไป พี่อาจจะมองว่ามันเป็นแค่เรื่องเล่นๆ ของวัยรุ่น แต่สำหรับพาย... ครอบครัวพายไม่ได้คาดหวังให้เราคบกับใครที่ดูไม่มีอนาคตแบบ..." "ไม่มีอนาคตงั้นเหรอ?" ธันวาหัวเราะหึ สายตาเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นทันที "วิศวะอาจจะดูสกปรก ปากหมา หรือไม่เข้าตาครอบครัวคุณหมอผู้สูงส่งของเธอ แต่จำไว้นะพายอาร์ ว่าวิศวะคนนี้แหละที่จะสร้าง 'อนาคต' ที่ดีที่สุดให้เธอได้ มากกว่าคนรวยๆ ที่ครอบครัวเธอจัดหาให้เสียอีก" เขากระชับวงแขนให้แน่นขึ้น พายรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นรัวของเขาผ่านหน้าอกแกร่ง มันเป็นจังหวะที่บ้าคลั่งไม่ต่างจากเธอเลยสักนิด พายพยายามเบือนหน้าหนี แต่ธันวากลับใช้นิ้วชี้เชยคางเธอให้กลับมามองเขาอีกครั้ง "พรุ่งนี้ตอนเย็น ฉันจะมารอที่หน้าตึกนี้เหมือนเดิม" ธันวาประกาศเสียงกร้าว "ถ้าเธอไม่ลงมา ฉันก็จะนั่งเฝ้ามันตรงนี้จนกว่าเธอจะยอมออกมา... อย่าลองดีกับความดื้อของเด็กวิศวะนะพายอาร์ เพราะถ้าฉันจริงจังขึ้นมา เธอจะถอยไปได้ไกลแค่ไหนฉันก็จะตามไปจับกลับมาอยู่ดี" เขากดจูบเบาๆ ที่ข้างขมับของเธอ ก่อนจะผละออกอย่างอ้อยอิ่ง ทิ้งให้พายยืนนิ่งค้างอยู่กับกำแพงคนเดียวท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดิน เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา ทว่า ในขณะที่พายกำลังยกมือขึ้นกุมขมับที่เริ่มปวดตุบๆ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังอีกครั้ง... ไม่ใช่ฝีเท้าหนักๆ ของธันวา แต่เป็นเสียงส้นสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้าพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่พายจำได้ดี "ความพยายามสูงดีนี่... แต่เสียดายนะที่พระเอกของเธอไม่รู้อะไรเลย" เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจของ 'ริน' เพื่อนสนิทคนเดียวของเธอทำให้พายต้องเงยหน้าขึ้นมอง แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้หัวใจของพายแทบหยุดเต้น ในมือของรินถือโทรศัพท์ที่กำลังเปิดหน้าจอค้างไว้... มันเป็นรูปถ่ายตอนที่ธันวากำลังกอดพายเมื่อครู่นี้ แต่ทว่าในมุมมืดของภาพ กลับมีเงาของใครบางคนกำลังแอบถ่ายรูปพวกเขาอยู่ด้วยความพึงพอใจ "ริน... เธอไปอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?" "ตั้งแต่ตอนที่เธอกำลังทำตัวน่าสมเพชขอร้องให้ผู้ชายปล่อยไปไงล่ะพายอาร์" รินยิ้มเหยียด "ลืมบอกไปนะ... แม่เธอกำลังจะมาถึงมหาวิทยาลัยในอีกสิบนาที และดูเหมือนว่า... รูปพวกนี้จะถูกส่งไปถึงมือท่านเรียบร้อยแล้วด้วย" ขอบพระคุณทุกหัวใจที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวไปกับ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" นะคะ