เพลงที่เธอชอบ

“ถ้าคอร์ด G มันยากขนาดนั้น ก็เปลี่ยนไปเล่นคอร์ดง่ายๆ ที่มันไม่ทำให้นิ้วพองดีกว่าไหมคะธันวา?” เสียงทุ้มต่ำของคนตัวสูงที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องซ้อมดนตรีทำเอา 'ธันวา' ที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นอยู่กับสายกีตาร์โปร่งตัวเก่งต้องสะดุ้งสุดตัว เขาดีดสายผิดจังหวะจนเกิดเสียงครางหึ่งๆ ที่น่าหงุดหงิด ก่อนจะหันไปถลึงตาใส่ 'กาย' เพื่อนสนิทที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางกวนประสาท “ปากเสียจริงๆ นะมึง ถ้าไม่ช่วยก็ออกไปเลยไป กูนั่งจมกองคอร์ดมาสามชั่วโมงแล้วนะเว้ย” ธันวาว่าพลางถอนหายใจยาว วางกีตาร์ลงบนตักแล้วยกนิ้วชี้ข้างซ้ายขึ้นมาดู รอยแดงก่ำจากการกดสายเหล็กจนจมเนื้อทำให้เขาต้องขบกรามแน่น “โอ้โห... พ่อวิศวะโยธาผู้เกรียงไกร ยอมสละเวลาอันมีค่ามานั่งทรมานตัวเองเพราะอยากเซอร์ไพรส์คุณหมอพายเนี่ยนะ? ใจคอจะไม่บอกเขาหน่อยเหรอว่าไอ้ที่นิ้วพองเนี่ย เพื่อเพลงอะไร?” กายเดินเข้ามาใกล้พลางคว้าขวดน้ำขึ้นมาเปิดดื่ม “แล้วนั่น... เพลง ‘ฤดูที่แตกต่าง’ หรือ ‘คนข้างล่าง’ ล่ะที่พายเคยบอกว่าชอบน่ะ?” ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาที่เคยดุดันยามมองเพื่อนกลับอ่อนแสงลงเมื่อนึกถึงใบหน้าเรียบเฉยของ 'พายอาร์' เด็กสาวปีหนึ่งคณะแพทย์ที่ภายนอกดูเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง แต่กลับมีมุมอ่อนไหวที่เขาเองก็เพิ่งได้สัมผัสเพียงคนเดียว “เพลง *‘Secret Garden’* ของ Bruce Springsteen ต่างหาก” ธันวาพึมพำเบาๆ ราวกับกลัวว่าเสียงของตัวเองจะทำลายความลับนั้นทิ้ง “พายเคยพูดตอนที่เราไปนั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุดวันนั้น... เธอแค่บ่นพึมพำว่าชอบเนื้อร้องที่บอกว่า *‘เธอมีสวนลับในใจที่ไม่มีใครเข้าถึงได้’* ฉันเลยคิดว่า... ถ้าฉันลองเล่นเพลงนี้ให้เธอฟัง บางทีฉันอาจจะเป็นคนแรกที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเดินเล่นในนั้นก็ได้” กายชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตบไหล่เพื่อนแรงๆ “ไอ้ธัน... มึงนี่มันคลั่งรักแบบไม่มีที่ติจริงๆ ว่ะ แต่ระวังเถอะ ถ้าพายรู้ว่ามึงแอบฝึกจนนิ้วแหกแบบนี้ เขาอาจจะดุจนมึงหูชามากกว่าจะซึ้งก็ได้นะ” “นั่นแหละสิ่งที่ฉันกลัว” ธันวาแค่นยิ้ม ยื่นมือไปจับคอกีตาร์อีกครั้ง พยายามจัดวางตำแหน่งนิ้วให้แม่นยำที่สุด เสียงดีดสายกีตาร์ที่เริ่มสม่ำเสมอขึ้นค่อยๆ กังวานไปทั่วห้องซ้อม มันเป็นท่วงทำนองที่เชื่องช้า เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความพยายามที่ร้อยเรียงผ่านปลายนิ้วที่เจ็บปวด . . เย็นวันเดียวกัน ณ สวนหย่อมลับหลังคณะแพทย์ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงใบไม้เสียดสีกัน พายอาร์นั่งอ่านตำราเล่มหนาอยู่บนม้านั่งตัวยาว แว่นสายตากรอบบางวางอยู่บนสันจมูกเรียวเล็ก ใบหน้าของเธอสงบนิ่งดั่งรูปปั้น แม้ภายในใจจะยังคงรู้สึกถึงความสับสนวุ่นวายจากปัญหาทางบ้านที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนในช่วงนี้ เธอกำลังจะเปิดหน้าหนังสือถัดไป ทว่าเสียงดีดกีตาร์แผ่วเบาที่ดังแว่วมาจากมุมมืดของพุ่มไม้กลับดึงดูดความสนใจของเธอเอาไว้ *ตึ่ง... ตึ่ง... ตึ่ง...* ทำนองเพลงที่คุ้นหูอย่างประหลาดทำให้พายอาร์ชะงัก เธอค่อยๆ วางหนังสือลงแล้วหันไปมองต้นเสียง ธันวานั่งอยู่บนม้านั่งอีกตัวที่ห่างออกไปไม่ไกล เขาสวมเสื้อช็อปวิศวะตัวโปรด แขนเสื้อพับขึ้นเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่เกร็งตัวยามกดสายกีตาร์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยสมาธิ และที่สำคัญ... เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าเธอกำลังจ้องมองอยู่ พายอาร์ไม่ได้ทัก เธอเพียงแต่นั่งนิ่ง ฟังเสียงดนตรีที่แม้จะยังมีจังหวะสะดุดบ้างในบางช่วง แต่ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น เธอจำเพลงนี้ได้... เพลงที่เธอเคยเอ่ยถึงเพียงแค่ครั้งเดียวในวันที่มีความสุขที่สุดวันหนึ่ง “เล่นผิดโน้ตตรงช่วงท่อนเชื่อมนะ” เสียงเรียบๆ ของพายอาร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้ธันวาสะดุ้งจนดีดสายเพี้ยนไปถนัดตา เขาหันขวับมามองร่างบางที่นั่งอยู่ไม่ไกล ดวงตาคมเข้มเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเขินอายที่ปิดไม่มิด “พาย? มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” ธันวารีบวางกีตาร์ลงข้างตัว พยายามซ่อนมือข้างที่นิ้วพองไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว “ฉัน... ฉันแค่มาฝึกมือเฉยๆ เห็นว่าช่วงนี้เธอดูเครียดๆ เลยอยากหาอะไรทำแก้เหงา” พายอาร์ลุกขึ้นเดินตรงมาหาเขาช้าๆ สายตาของเธอไล่มองตั้งแต่ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอ่อนล้าลงไปจนถึงมือข้างที่เขาซ่อนไว้ เธอรู้ทัน... และนั่นทำให้หัวใจที่เคยเยือกเย็นของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง “คนโกหก” พายอาร์พูดเสียงนิ่ง แต่แววตาไหววูบ เธอเอื้อมมือไปคว้ามือซ้ายของธันวาออกมาดู รอยแผลถลอกและผิวหนังที่พองเป็นตุ่มใสทำให้เธอขมวดคิ้วแน่น “ทำแบบนี้ทำไม? มันเจ็บมากไม่ใช่เหรอ?” “เจ็บสิ” ธันวาตอบเสียงนุ่ม เขาสบตาคนตัวเล็กด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น “แต่ถ้าเจ็บแล้วทำให้คนอย่างพายอาร์ยิ้มได้สักครั้ง ฉันก็ว่ามันคุ้มเกินคุ้ม” พายอาร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง คำพูดของธันวามักจะเป็นแบบนี้เสมอ... เรียบง่ายแต่ทรงพลังพอที่จะพังทลายกำแพงหนาที่เธอสร้างไว้รอบตัวลงได้ทุกครั้ง เธอถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะนั่งลงข้างๆ เขาแล้วเอื้อมมือไปแตะเบาๆ ที่นิ้วของเขา “งั้นสอนฉันหน่อยสิ... คอร์ดที่นายเล่นเมื่อกี้” ธันวาอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะระบายยิ้มกว้างจนตาหยี เขาขยับตัวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของพายอาร์ เขาสอนเธอวางนิ้วลงบนสายกีตาร์ มือหนากุมมือเรียวเล็กไว้หลวมๆ บรรยากาศรอบตัวเริ่มอบอวลไปด้วยความหวานที่น่าประหลาดใจ ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งคู่กำลังจมดิ่งไปกับเสียงดนตรีและสายตาที่ประสานกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลังพุ่มไม้ “พายอาร์! พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาคบหาสมาคมกับพวกวิศวะหัวรุนแรงพวกนี้! กลับบ้านกับพี่เดี๋ยวนี้!” เสียงตะคอกที่คุ้นเคยทำเอาพายอาร์หน้าซีดเผือด เธอหันไปมองชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทเนี้ยบที่กำลังเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้ากราดเกรี้ยว ธันวาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ขยับตัวไปบังร่างของพายอาร์ไว้โดยอัตโนมัติ แต่สิ่งที่ทำให้พายอาร์ช็อกยิ่งกว่าคือประโยคถัดมาที่พี่ชายของเธอพูด “แกคิดว่าแกซ่อนความลับของตระกูลอัครเดโชไว้ได้นานแค่ไหน ธันวา? พ่อแก... ก็เพิ่งโทรหาฉันเมื่อครู่นี้เอง!” ขอบพระคุณทุกหัวใจที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นไหวไปกับ "เกียร์เปื้อนกาวใจ" นะคะ