กฎของความใกล้ชิด

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาหนักตกลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังปัง จนกระดาษโน้ตโพสต์อิตสีพาสเทลที่แปะเรียงรายกระเด็นหลุดปลิวว่อน พายอาร์ไม่ได้สะดุ้งสุดตัวอย่างที่คนใจร้อนควรจะเป็น ร่างเพรียวในชุดนักศึกษาแพทย์ยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะอ่านหนังสือตัวยาวในห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ แววตาคู่คมที่มักจะเรียบเฉยจนดูหยิ่งผยอง เงยขึ้นมองบุคคลผู้ยืนค้ำหัวด้วยออร่าคุกคาม ธันวาถอนหายใจยาว พลางใช้มือหนาเสยผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยขึ้นลวกๆ ดวงตาคมกริบของวิศวะหนุ่มปีสามฉายแววหงุดหงิดระคนเป็นห่วงจนแทบจะระเบิดออกมา "อ่านผ่านตามาสามรอบแล้วนะพายอาร์... แต่วิเคราะห์โจทย์ฟิสิกส์ข้อนี้ไม่ได้สักรอบ เธอเอาสมองไปไว้ที่ไหนหมด หืม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยคาดคั้น แม้จะเจือแววดุ แต่ถ้าตั้งใจฟังให้ดี จะได้ยินความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ลึกจนแทบแยกไม่ออก "สมองฉันไม่ได้มีไว้คิดเรื่องไร้สาระเหมือนพวกคุณนี่คะ" พายอาร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดالاใบมีดโกน เธอก้มหน้าลงมองตำราตรงหน้าต่อ ราวกับว่าการสนทนากับคนตรงหน้าเสียเวลาชีวิตเธอยิ่งนัก "ปากเก่งขึ้นทุกวันนะหมอ... เดี๋ยวเถอะ" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เขาสสาวะก้าวเข้ามาประชิดเก้าอี้ตัวที่เธอนั่งอยู่ ร่างสูงใหญ่ทิ้งน้ำหนักลงนั่งยองๆ ข้างกาย จนไหล่กว้างแทบจะแนบชิดกับต้นแขนเรียวของเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นไอความร้อนจากห้องแลปช่างสร้างความปั่นป่วนในอากาศรอบตัวได้อย่างประหลาด พายอาร์ชะงัก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาทีเมื่อแผงอกกว้างของเขารุกรานพื้นที่ส่วนตัว เธอกำปากกาในมือแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด "ถอยไปค่ะ... มันแคบ" "แคบตรงไหน พื้นที่ตั้งกว้าง" ธันวาจงใจขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาต่ำจนปลายจมูกเกือบจะชนกับกลุ่มผมนุ่มที่รวบไว้หลวมๆ "แล้วก็เลิกทำหน้าเป็นตู้เซฟล็อกรหัสสักทีเธอก็รู้ว่าฉันเกลียดเวลาที่เธอทำตัวเหมือนกำลังแบกโลกไว้คนเดียว" คำพูดนั้น... คำพูดที่แฝงไปด้วยความห่วงใยดิบเถื่อนแต่นุ่มนวลในเวลาเดียวกัน ทำไมมันถึงไปสะกิดแผลเป็นที่เธอพยายามซ่อนไว้ลึกที่สุดกันนะ พายอาร์เม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนกลัวว่าคนตัวโตจะได้ยินเสียงมันผ่านความเงียบของห้องติว ภาพเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันที่ลานจอดรถผุดขึ้นมาในหัวราวกับฟิล์มหนังฉายซ้ำ *‘เลิกยุ่งกับมันซะ ถ้าไม่อยากให้เรื่องที่เธอทำในอดีตถูกแฉ... พายอาร์’* คำขู่ของรุ่นพี่ต่างคณะคนนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่คำขู่ลอยๆ แต่เป็นเงาปีศาจจากอดีตที่คอยตามหลอกหลอน เธอกำลังทำลายชีวิตใครบางคนในอดีตจริงเหรอ? เธอเป็นคนใจร้ายขนาดนั้นเลยหรือไง? ยิ่งคิด หัวสมองที่เคยแม่นยำราวดิจิทัลก็ยิ่งปั่นป่วนจนตัวเลขในโจทย์ฟิสิกส์กลายเป็นตัวหนังสือที่อ่านไม่ออกสักตัว ธันวาที่สังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาคู่สวยนั้น คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันทันที ความหงุดหงิดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความกังวลที่พุ่งทะยานขึ้นมาจุกอก มือหนายื่นออกไปคว้ามือเรียวที่กำลังสั่นเทาเล็กๆ ของเธอมากำไว้แน่น อุณหภูมิที่อุ่นจัดจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในความเย็นเฉียบของเธอ พายอาร์สะดุ้งเฮือก พยายามจะดึงมือออกแต่ธันวากลับกระชับมันไว้แน่นขึ้นด้วยแรงที่มากกว่า "เป็นอะไร" เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันที ไม่มีคราบของความกวนประสาท มีเพียงความจริงจังที่หนักแน่น "พาย... ตั้งแต่กลับมาจากตึกคณะเมื่อกลางวัน เธอก็เหม่อตลอด มองหน้าฉันสิ" "ปล่อยค่ะ ธันวา..." พายอาร์พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น เธอก้มหน้าหลบสายตาคมกราบที่กำลังค้นหาความจริงจากแววตาของเธอ "ฉันไม่ได้เป็นอะไร แค่... เหนื่อย" "โกหก" ธันวาโต้กลับทันทีอย่างไร้ความลังเล เขาย้ายตัวเองลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะดึงเก้าอี้ของเธอให้หันมาประจันหน้ากับเขาตรงๆ บังคับให้เธอต้องสบตา "คนเหนื่อยเขาไม่ตัวสั่นแบบนี้หรอกพาย มีอะไรทำไมไม่บอกฉัน? ลืมไปแล้วเหรอว่าเราตกลงอะไรกันไว้ตอนที่ฉันยอมให้เธอมาติวด้วยเนี่ย" พายอาร์เม้มปากแน่นจนห่อเลือด เธออยากจะบอก... อยากจะโผเข้ากอดแผงอกกว้างนี้แล้วร้องไห้ระบายความอึดอัดทั้งหมดออกมาให้รู้แล้วรู้รอด แต่เธอทำไม่ได้ ถ้าความลับในอดีตนั้นถูกเปิดเผย ธันวาอาจจะรังเกียจเธอ ผู้หญิงเลือดเย็นที่เคยทำลายอนาคตคนอื่นคนนั้น... จะมีหน้ามายืนเคียงข้างผู้ชายที่อบอุ่นและสดใสอย่างธันวาได้ยังไง "คุณไม่ได้เป็นอะไรกับฉันสักหน่อย..." น้ำเสียงของเธอเบาหวิวราวกับขนนกที่ปลิวตามลม แต่มันกลับบาดลึกหัวใจคนฟังราวกับคมมีด ธันวาชะงัก รอยยิ้มขี้เล่นและแววตากรุ้มกริมเมื่อครู่อันตรธานหายไปในพริบตา ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นมาทันที เขากัดกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อได้ยินคำพูดปฏิเสธความสัมพันธ์ที่เธอย้ำนักย้ำหนา บรรยากาศในห้องติวหนังสือที่เคยอบอุ่นกลับเยียบเย็นลงทันตาเห็น ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองแทบจะกลายเป็นศูนย์ แต่ระยะทางของความรู้สึกกลับถูกผลักให้ห่างออกไปไกลลิบ ธันวาโน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างท้าวกับพนักเก้าอี้ ขังเธอไว้ในวงแขนราวกับต้องการกัก G สติและหัวใจเธอเอาไว้ตรงนี้ ไม่ยอมให้หนีไปไหนได้อีก "งั้นเหรอ..." ธันวาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังไหวระริก "งั้นจำคำนี้ไว้ให้ดีนะพายอาร์... ต่อให้เธอพยายามจะผลักฉันออกห่างแค่ไหน หรือต่อให้เธอมีความลับดำมืดบ้าบออะไรซ่อนอยู่..." เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนจนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินผิวเนื้อ สร้างความสั่นสะท้านไปทั่วร่างบาง "...ฉันไม่มีวันปล่อยมือจากผู้หญิงปากแข็งคนนี้เด็ดขาด เตรียมใจไว้ได้เลย" ทว่าในวินาทีที่หัวใจของพายอาร์กำลังเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก และสติของเธอกำลังจะพังทลายลงเพราะความใกล้ชิดอันตรายนี้... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่หน้าห้องติวดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ขัดจังหวะบรรยากาศที่กำลังระอุถึงขีดสุด ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย และร่างของชายหนุ่มแปลกหน้าที่ยืนยันอยู่หลังกระจกใส ก็ทำให้ลมหายใจของพายอาร์ขาดห้วงไปสนิท— รอยยิ้มเยือกเย็นที่เธอจดจำได้ไม่มีวันลืม พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือเขา ที่กำลังสว่างวาบด้วยภาพถ่ายในอดีต... ภาพที่เธอคิดว่ามันถูกฝังกลบไปตลอดกาลแล้ว! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "เกียร์เปื้อนกาวใจ" เสมอมานะคะ