ข้อตกลงลับหลังคาสแตนด์

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาตัวรอดจากข้อสอบฟิสิกส์มันยากนัก งั้นลองเริ่มจากการหัดทำตามคำสั่งผมดูไหมคะ ว่าที่คุณหมอในอนาคตจะยอมลดตัวลงมาทำอะไรเพื่อแลกกับ ‘ทางรอด’ บ้าง” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของสนามบาสเกตบอลคณะวิศวกรรมศาสตร์ในยามค่ำคืน แสงไฟสลัวจากสปอร์ตไลท์ด้านบนส่องกระทบใบหน้าคมสันที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เขาพิงหลังกับรั้วตาข่ายเหล็ก สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องร่างบางของพายอาร์ที่ยืนกำสายกระเป๋าเป้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พายอาร์สูดลมหายใจเข้าลึก เธอเกลียดความรู้สึกที่ต้องเป็นฝ่ายพึ่งพาคนตรงหน้า โดยเฉพาะคนอย่าง ‘ธันวา’ วิศวะปีสามจอมกะล่อนที่ใครต่อใครต่างก็บอกว่าร้ายนักร้ายหนา แต่ในยามที่คะแนนวิชาฟิสิกส์ดิ่งเหวเสียจนน่ากลัวว่าจะพ้นโปรฯ การเดินมาหาเขาที่สนามบาสในเวลาสองทุ่มตรงจึงเป็นทางเลือกเดียวที่เธอมี “ฉันไม่ได้มาเพื่อฟังคุณพูดจาดูถูก” พายอาร์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคู่สวยคมดุจใบมีดโกนของว่าที่หมอสาวไม่ได้แสดงอาการหวั่นไหว แม้ในใจจะเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ก็ตาม “บอกสิ่งที่ต้องการมา ฉันมีเวลาให้คุณแค่ชั่วโมงเดียว” ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เขาผละออกจากรั้วเหล็กแล้วก้าวเข้ามาหาเธอเพียงก้าวเดียว ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้พายอาร์สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมกลิ่นไอแดดที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา กลิ่นที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด “ข้อตกลงง่ายๆ ค่ะพายอาร์” เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ “ผมติวให้คุณจนสอบผ่าน ส่วนคุณ... ต้องยอมรับเงื่อนไขการเป็น ‘ติวเตอร์ส่วนตัว’ ของผมไปตลอดเทอมนี้ อยากรู้อะไร อยากได้อะไรจากวิศวะคนนี้ คุณต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอเอง ไม่ใช่ให้ผมต้องคอยวิ่งไล่กวดเหมือนหมาหวงก้างแบบที่เป็นอยู่” “นั่นมันไม่ใช่การแลกเปลี่ยน แต่มันคือการผูกมัด” “ฉลาดสมกับเป็นเด็กหมอ แต่เสียใจด้วยนะ เพราะสำหรับผม... นี่คือ ‘การลงทุน’ ที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิตแล้ว” พายอาร์เม้มปากแน่น ความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นเป็นกำแพงด่านสุดท้ายดูเหมือนจะเริ่มร้าวฉานภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของเขา เธอรู้ดีว่าหากตอบตกลง ชีวิตในรั้วมหาลัยที่เคยเงียบสงบของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป แต่ภาพกราฟคะแนนสอบมิดเทอมที่เธอยังจำได้แม่นยำก็บีบคั้นให้เธอไม่มีทางเลือกอื่น “ตกลง” เธอเค้นเสียงตอบ “เริ่มได้เลยไหมคะ... ถ้าจะเสียเวลาไปกับการพูดไร้สาระ ฉันขอกลับไปอ่านหนังสือเองดีกว่า” ธันวาคลี่ยิ้มกว้าง เขาหยิบชีทฟิสิกส์ที่เตรียมไว้ในกระเป๋าสะพายข้างออกมาวางบนม้านั่งเหล็กข้างสนาม ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้จนไหล่กว้างแทบจะเบียดกับไหล่เล็กของเธอ เขาเริ่มอธิบายเนื้อหาด้วยน้ำเสียงที่ต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง จากคนขี้เล่นกลายเป็นติวเตอร์ที่จริงจังและละเอียดลออ ทุกคำพูดที่ออกมาจากปากของเขาฟังดูเข้าใจง่ายจนพายอาร์อดแปลกใจไม่ได้ เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง ความตึงเครียดในใจของพายอาร์ลดน้อยลงตามปริมาณเนื้อหาที่เธอเริ่มทำความเข้าใจได้ ธันวาคอยสังเกตอาการของคนข้างๆ อยู่ตลอด เขาเห็นแววตาที่เริ่มเป็นประกายของเธอแล้วก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม “เข้าใจแล้วใช่ไหมคะ?” ธันวาถามพลางขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน “ที่ผมบอกว่าฟิสิกส์กับหัวใจมันเหมือนกัน... เพราะมันมีทั้งแรงดึงดูดและความเร่งที่คาดเดาไม่ได้ไง” พายอาร์ชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หมายจะโต้กลับด้วยคำพูดร้ายๆ ตามนิสัยเดิม แต่ทว่าสายตาที่ธันวามองมาในตอนนี้กลับไม่ได้มีเพียงความขี้เล่น มันลึกซึ้งและอบอุ่นจนทำเอาเธอไปไม่เป็น คำด่าที่เตรียมไว้กลายเป็นเพียงความเงียบงันที่ดังก้องอยู่ในหัว ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มเพื่อนวิศวะของธันวาก็ดังแทรกเข้ามาจากความมืด พร้อมกับเสียงตะโกนล้อเลียนของกายที่ดังลั่นสนาม “ไอ้ธัน! ไอ้ตัวดี! ตกลงมึงติวหนังสือหรือติวรักวะนั่น! เห็นแนบชิดเชียว เดี๋ยวคุณหมอก็ได้ฟาดด้วยกระเป๋าเข้าให้หรอก!” พายอาร์สะดุ้งสุดตัว เธอผละออกจากธันวาแทบจะทันที ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวด้วยความโกรธปนเขินอาย เธอรีบคว้าชีทที่วางอยู่บนม้านั่งโดยไม่ทันสังเกตว่ามีกระดาษแผ่นหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากสมุดโน้ตของธันวาที่วางอยู่ข้างๆ มันเป็นภาพวาดพู่กันจีนรูปดอกพายอาร์ที่ดูละเอียดและงดงามกว่าฝีมือคนทั่วไปจะทำได้ พร้อมกับข้อความลายมือที่เขียนไว้ด้านหลังว่า... *‘สำหรับหัวใจของผม... ไม่ว่าจะสอบกี่ครั้ง ผมก็ให้คุณเต็มเสมอ’* ธันวาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นสิ่งที่พายอาร์กำลังก้มลงเก็บ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นทันที ในขณะที่พายอาร์ค่อยๆ พลิกกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านช้าๆ มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ความลับที่เขาซ่อนไว้หลังคาสแตนด์แห่งนี้... ดูเหมือนจะไม่ได้มีแค่เรื่องของฟิสิกส์เสียแล้ว ขอบคุณที่เดินทางผ่านตัวอักษรมากับ 'เกียร์เปื้อนกาวใจ' ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ