การเดินทางไปหาความจริง

หน้าจอแท็บเล็ตในมือของพริมกะพริบแสงสีแดงก่ำ ฟ้องสถานะข้อผิดพลาดระดับวิกฤต บรรทัดโค้ดและชุดข้อมูลโปรเจกต์งานสัมมนาประจำปีที่เธอและคินน์ร่วมกันทุ่มเทแรงกายแรงใจมานานนับเดือน กำลังถูกกัดเซาะด้วยคำสั่งแปลกปลอมที่รulดเร็วราวกับไวรัสคอมพิวเตอร์กินลามเข้าไปทุกที "ให้ตายสิ... ใครกันที่เป็นคนเข้ามาแก้ไขฐานข้อมูลนี้ในเวลาตีสองครึ่ง" พริมพึมพำกับตัวเอง เสียงถอนหายใจยาวเหยียดหลุดออกมาพร้อมกับการกัดริมฝีปากล่างอย่างใช้ความคิด แม้ภายนอกเธอจะเป็นดาวคณะนิเทศศาสตร์ผู้ร่าเริงและมักจะมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าเสมอ แต่ในมุมมืดที่ไม่มีใครเห็น พริมกลับมีความเชี่ยวชาญด้านการแกะรอยดิจิทัลและการสืบสวนไม่แพ้นักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์เลยแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตจ้องมองหน้าจออย่างมุ่งมั่น นิ้วเรียวเล็กปัดหน้าจอเพื่อแกะรอยประทับเวลา (Timestamp) และไอพีแอดปริศนาที่เชื่อมโยงไปยังเซิร์ฟเวอร์สำรองของตึกคณะวิทยาศาสตร์ ร่องรอยดิจิทัลนี้ไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ... มันมีความจงใจ และมี “รูปแบบ” ที่คุ้นตาอย่างประหลาด พริมกวาดสายตาผ่านหน้าต่างห้องสมุดที่เงียบสงบ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอที่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ข้อมูลที่หายไปไม่ใช่แค่ไฟล์งานธรรมดา แต่มันคืออัลกอริทึมต้นแบบที่คินน์พัฒนาขึ้นเพื่อใช้ประเมินความฉลาดทางอารมณ์ของมนุษย์—โปรเจกต์ที่ธันวา ประธานชมรมหุ่นยนต์ เคยพยายามขอซื้อลิขสิทธิ์แต่ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย หากข้อมูลนี้รั่วไหลออกไป คินน์จะต้องตกเป็นจำเลยสังคมและสูญเสียทุกอย่างที่เขาพยายามสร้างมาด้วยตรรกะและเหตุผลอันเข้มงวดของเขาแน่นอน และนั่นคือสิ่งที่พริมยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด แม้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ในช่วงนี้จะอยู่ในโหมด "อึมครึม" หลังจากเหตุการณ์ปะทะคารมกันเรื่องการบริหารจัดการเวลาเมื่อสัปดาห์ก่อนก็ตาม "นายมันเป็นตาบ้าที่ยึดติดกับตรรกะจนเกินไปจริงๆ คินน์... แต่ฉันจะไม่ยอมให้นายโดนเล่นงานลับหลังแบบนี้หรอกนะ" พริมพึมพำเบาๆ ก่อนจะเก็บแท็บเล็ตใส่กระเป๋าเป้สะพายหลังอย่างรวดเร็ว เธอหยิบเสื้อแจ็กเก็ตยีนส์มาสวมทับ เสียบหูฟังไร้สาย และก้าวเดินออกจากห้องสมุดมุ่งตรงไปยังตึกวิทยาศาสตร์ทันที บรรยากาศยามดึกของมหาวิทยาลัยเงียบสงบจนได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเอง กลิ่นอายความชื้นของฝนที่เพิ่งหยุดตกเมื่อหัวค่ำลอยอบอวลอยู่ในอากาศ พริมเดินลัดเลาะผ่านสวนหย่อมหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ แสงไฟจากห้องทำงานส่วนตัวของคินน์ที่อยู่ชั้นสามยังคงสว่างวาบสะท้อนผ่านกระจกใส *เขายังไม่นอนสินะ... หรือเขากกำลังนั่งแก้ปัญหาบ้าๆ นั่นอยู่คนเดียวอีกแล้ว* พริมชะลอฝีเท้าลงเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องเซิร์ฟเวอร์สำรองชั้นใต้ดินของตึกวิทยาศาสตร์ ประตูเหล็กบานใหญ่แง้มเปิดออกเล็กน้อย พร้อมกับแสงไฟสีฟ้าอ่อนที่กะพริบเป็นจังหวะจากแผงควบคุมระบบระบายอากาศ หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณบางอย่างกำลังร้องเตือนว่า เธอกำลังเดินเข้าสู่กับดักที่ใครบางคนจงใจวางไว้ เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า มือเรียวผลักบานประตูเหล็กให้เปิดออกอย่างช้าๆ ไร้ซึ่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด กลิ่นอายของโอโซนผสมกับความร้อนของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ลอยปะทะเข้าจมูก ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่แฮกเกอร์นิรนามอย่างที่เธอจินตนาการไว้ ร่างสูงโปรดของธันวากำลังยืนอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลัก มือข้างหนึ่งถือแฟลชไดรฟ์สีดำสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววเยือกเย็นขณะกำลังกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้ายเพื่อยืนยันคำสั่งลบข้อมูลถาวร "มืออาชีพจริงๆ นะคะ... ประธานธันวา" เสียงใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้คนที่กำลังง่วนอยู่กับการลบข้อมูลสะดุ้งสุดตัว ธันวาหันขวับมามองตามเสียงด้วยสีหน้าตกตะลึงชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน "ไม่คิดเลยว่าดาวคณะนิเทศฯ จะมีงานอดิเรกเป็นการแอบสะกดรอยตามคนอื่นในยามวิกาลแบบนี้" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท พยายามกลบเกลื่อนพิรุธด้วยท่าทีเย่อหยิ่งตามเคย "ถ้าฉันไม่มาเดินงานอดิเรกบ้าๆ นี่ ฉันก็คงไม่รู้ว่าคนที่เราคิดว่าเป็นคู่แข่งทางวิชาการที่น่าเคารพ จะใช้วิธีการสกปรกแบบโจรย่องเบาเพื่อขโมยผลงานคนอื่นแบบนี้หรอกนะคะ" พริมก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละน้อย แววตาคู่สวยฉายประกายความโกรธเกรี้ยวอย่างไม่คิดจะปิดบัง "เอาข้อมูลของคินน์คืนมาเดี๋ยวนี้" ธันวาหัวנסในลำคอเบาๆ เสียงนั้นฟังดูน่าขนลุกชอบกล เขากดแฟลชไดรฟ์ในมือเก็บใส่กระเป๋าเสื้อกั๊กอย่างใจเย็น "ข้อมูลเหรอ? พริม... เธอกำลังเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า ฉันแค่มาตรวจสอบระบบความปลอดภัยตามหน้าที่ของกรรมการสโมสรนักศึกษาเท่านั้น" "หน้าที่ตรวจสอบหรือหน้าที่ทำลายหลักฐานกันแน่คะ!" พริมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้น "นายรู้ดีว่าคินน์ทุ่มเทกับโปรเจกต์นี้แค่ไหน นายกลัวใช่ไหมล่ะ... กลัวว่าอัลกอริทึมของเขาจะทำให้ระบบหุ่นยนต์โบราณของนายกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่า!" คำพูดนั้นราวกับเข้าไปจี้จุดเปราะบาง รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าของธันวาเลือนหายไปในพริบตา ดวงตาของเขาฉายแววตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวพริมด้วยท่าทีคุกคาม "เธอรู้อะไรน้อยเกินไป, พริม... คินน์ไม่ได้ใสสะอาดอย่างที่เธอคิดหรอก อัลกอริทึมตัวนั้นมันไม่ได้แค่ประเมินอารมณ์ แต่มันกำลังควบคุมจิตใจของคนใช้งานอยู่ต่างหาก!" พริมชะงักไปนิด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ "นายพูดเรื่องอะไร..." ก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยคำพูดใดออกมาเพื่อแก้ตัว เสียงแจ้งเตือนจากระบบสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของพริมก็ดังขึ้นพร้อมกันถึงสามครั้งติดๆ กัน เป็นเสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยจากโปรแกรมจำลองฐานข้อมูลที่เธอเขียนเชื่อมต่อไว้กับแท็บเล็ตส่วนตัว *ปิ๊ป! ปิ๊ป! ปิ๊ป!* พริมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความสงสัย หน้าจอแสดงผลข้อความแจ้งเตือนสถานะฉุกเฉินจากระบบเครือข่ายภายในมหาวิทยาลัย แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล ไม่ใช่ข้อความแจ้งเตือนเรื่องไวรัส... แต่มันคือข้อความจาก "คินน์" ที่ถูกตั้งเวลาส่งอัตโนมัติไว้ล่วงหน้า พร้อมกับพิกัดตำแหน่งปัจจุบันของเขา [ระบบสำรองฉุกเฉินทำงาน: หากคุณอ่านข้อความนี้ แปลว่าผมถูกตัดออกจากระบบเครือข่ายทั้งหมดแล้ว... และคนที่อยู่เบื้องหลัง ไม่ใช่ธันวา แต่เป็นผู้ดูแลระบบเงาที่พวกเรามองไม่เห็นตั้งแต่เริ่มต้น] ธันวาเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์ในมือพริม สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก "เวรเอ๊ย... มันเร็วกว่าที่คำนวณไว้..." ทันใดนั้น ไฟนีออนทุกดวงภายในห้องเซิร์ฟเวอร์ก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมพื้นที่ในเสี้ยววินาที ก่อนที่หน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบตัวจะถูกแทนที่ด้วยข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงขนาดใหญ่ **[SYSTEM ALERT: การเข้าถึงข้อมูลระดับ SSS ถูกปลดล็อกโดยบุคคลนิรนาม]** **[ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบรอบสุดท้าย... พริม และ ธันวา]** เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งกำลังก้าวเดินเข้ามาใกล้ประตูกระจกฝ้าของห้องเซิร์ฟเวอร์ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่คุ้นหูอย่างประหลาดดังแทรกผ่านความเงียบเข้ามาในโหมดสนทนาฉุกเฉิน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่า!