ความเงียบคือคำตอบที่ดีที่สุด

"ถ้าคุณคิดว่าทุกความสัมพันธ์ในโลกนี้เขียนเป็นผังงาน (Flowchart) ได้ล่ะก็... คินน์ คุณคงเป็นอัลกอริทึมที่พังยับเยินที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยค่ะ" น้ำเสียงของพริมไม่ได้ตวัดด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันนิ่งสนิท เยียบเย็น และบาดลึกจนคนฟังอย่างคินน์รู้สึกคล้ายถูกกระชากลงสู่ห้วงสุญญากาศ แสงไฟนีออนสีขาวนวลภายในห้องปฏิบัติการหุ่นยนต์ยามค่ำคืนสะท้อนลงบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือเธอ เป็นเส้นแสงคมกริบที่ตัดขาดความเงียบงันระหว่างคนทั้งสองออกจากกันอย่างเด็ดขาด บนหน้าจอแสดงผลคือโค้ดโปรแกรมระบบประเมินอารมณ์อัตโนมัติ—โปรเจกต์ที่เขาใช้เวลาแรมเดือนในการพัฒนาขึ้นมาเพื่อพิสูจน์บางอย่าง แต่ในสายตาของพริมในวินาทีนี้ มันไม่ใช่ผลงานนวัตกรรมสุดล้ำอะไรเลย มันเป็นเพียงกำแพงกระจกใสที่คินน์สร้างขึ้นมาเพื่อกักขังตัวเอง และกีดกันทุกความรู้สึกจริงแท้ของผู้คนรอบข้างออกไป คินน์ยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ร่างสูงโปร่งภายใต้เสื้อฮู้ดสีเข้มชะงักค้าง มือข้างหนึ่งยังคงวางอยู่บนแป้นพิมพ์ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยกฎเกณฑ์ตรรกะที่เขาเชื่อมั่นมาตลอดชีวิต หัวสมองของเขาเริ่มรันชุดคำสั่งเพื่อหาทางโต้แย้งหาเหตุผลมาหักล้างคำพูดของเธอตามความคุ้นเคย แต่น่าแปลก... ครั้งนี้ระบบประเมินผลในหัวของเขากลับขึ้นสถานะ *Error* ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้การตอบสนอง "มันไม่ได้พัง..." คินน์เค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงทุ้มต่ำพยายามรักษาความมั่นคงเอาไว้ แม้ปลายนิ้วจะเริ่มเย็นเฉียบ "มันแค่ทำงานตามเงื่อนไขที่ถูกป้อนเข้าไป... พริม คุณต่างหากที่กำลังเอาความรู้สึกส่วนตัวมาแทรกแซงตัวแปรทางเทคนิค" "ตัวแปรเหรอคะ?" พริมทวนคำ เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอของเธอดังก้องสะท้อนผนังห้องกระจกอย่างน่าใจหาย ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววสดใสและเปี่ยมด้วยจินตนาการตอนนี้กลับว่างเปล่า เธอยกแท็บเล็ตในมือขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกดปุ่มปิดหน้าจอ จนภาพโค้ดโปรแกรมสีเขียวมรกตดับวูบกลายเป็นความมืดมิด "คุณมองเห็นฉันเป็นแค่ตัวแปรที่ต้องคำนวณผลลัพธ์มาตลอดเลยสินะคะ คินน์... ตั้งแต่วันแรกที่เราเริ่มทำโปรเจกต์นี้ด้วยกัน จนกระทั่งถึงเรื่องของธันวาในวันนี้ คุณไม่เคยเชื่อใจฉันในฐานะมนุษย์คนหนึ่งเลยด้วยซ้ำ" ประโยค "เรื่องของธันวา" ทำให้อากาศรอบตัวเหมือนจะเบาบางลงไปถนัดตา ความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงบ่ายยังคงทิ้งร่องรอยความอึดอัดไว้ชัดเจน ภาพที่คินน์บังเอิญเดินไปเห็นพริมยืนคุยอยู่กับธันวา—คู่แข่งคนสำคัญผู้ยึดมั่นในวิธีการดั้งเดิม—หน้าห้องประชุมใหญ่ ภาพที่ธันวายื่นซองเอกสารบางอย่างให้เธอโดยมีรอยยิ้มจางๆ ประดับบนใบหน้า และความเงียบงันของพริมตอนที่เขาเดินเข้าไปถามไถ่ ทั้งหมดนั้นถูกประมวลผลในหัวสมองของคินน์อย่างรวดเร็วเกินไป กลายเป็นสมมติฐานที่ว่าเธอกำลังทรยศต่อโปรเจกต์ของพวกเขาเพื่อไปร่วมมือกับฝั่งตรงข้าม ความหึงหวง ความหวาดระแวง และอีโก้ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปกป้องความเปราะบางภายในใจ ผสมปนเปกันจนกล the เป็นคำพูดตัดพ้อที่รุนแรงพรั่งพรูออกมาจากปากเขาเมื่อสองชั่วโมงก่อน โดยไม่เปิดโอกาสให้พริมได้อธิบายแม้แต่ประโยคเดียว และตอนนี้... เมื่อความจริงปรากฏว่าซองเอกสารนั้นคือเอกสารขอถอนตัวจากการแข่งขันของธันวา เนื่องด้วยปัญหาส่วนตัวทางครอบครัวที่พริมพยายามช่วยเกลี้ยกล่อมในฐานะเพื่อนมนุษย์ คินน์ก็ตระหนักได้ทันทีว่าตรรกะอันแม่นยำของเขาได้พังทลายลงด้วยน้ำมือของความอคติเสียเอง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เป็นความเงียบที่ยาวนานและหนักอึ้งยิ่งกว่าเสียงฝนที่กำลังโปรยปรายกระทบกระจกหน้าต่างด้านนอก คินน์อ้าปากจะเอ่ยคำขอโทษ คำพูดที่เขาไม่เคยคิดว่าจะต้องเอื้อมมือไปหยิบใช้กับใคร แต่ทว่าริมฝีปากกลับแห้งผาก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกโปรแกรมให้เป็นใบ้เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของหญิงสาวตรงหน้า พริมมองเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะวางแท็บเล็ตเครื่องนั้นลงบนโต๊ะเสียงดัง *กริ๊ก* "ถ้าความเงียบคือคำตอบที่คุณเลือกใช้ตั้งแต่แรก... ก็ตามใจคุณนะคะ คินน์" พริมหมุนตัวหันหลังให้ ท่าทางเด็ดเดี่ยวและไร้เยื่อใยทำให้หัวใจของวิศวกรหนุ่มกระตุกวาบ "เพราะต่อจากนี้ไป ระบบของคุณคงไม่ต้องคอยประมวลผลเรื่องของฉันอีกแล้วล่ะค่ะ" เสียงฝีเท้าของพริมก้าวเดินห่างออกไปทีละน้อย สะท้อนก้องผ่านทางเดินยาว ปล่อยให้คินน์ยืนอยู่ลำพังท่าย์กลางแสงไฟสลัวของห้องปฏิบัติการที่เย็นเยียบ ในวินาทีที่ประตูกระจกบานใหญ่เลื่อนปิดลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนระบบรักษาความปลอดภัยดังขึ้นเบาๆ *คลิ้าก*—หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่เคยปิดการทำงานไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่งควบคุม ตัวอักษรสีแดงฉานขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่ทำเอาคินน์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง *[System Alert: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายภายนอกที่ไม่ได้รับอนุญาต โค้ดต้นฉบับโปรเจกต์ S-Matrix กำลังถูกดาวน์โหลดไปยังเซิร์ฟเวอร์นิรนาม...]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่า!