รอยร้าวแรก

หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าเรืองแสงสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีเข้มของคินน์ ทว่ามันไม่ได้ให้ความรู้สึกเย็นเยียบเหมือนเช่นเคย หากแต่แฝงไว้ด้วยความระอุของอุณหภูมิความโกรธที่กำลังไต่ระดับขึ้นสู่จุดวิกฤต ชุดคำสั่งบรรทัดสุดท้ายที่เพิ่งถูกคอมไพล์ผ่านไม่ได้ให้ผลลัพธ์ตามที่อัลกอริทึมคาดการณ์ไว้ สถาปัตยกรรมโค้ดที่เขาและพริมช่วยกันร่างขึ้นมาตลอดสามคืนเต็ม บัดนี้กลับถูกแทรกแซงด้วยฟังก์ชันแปลกปลอมที่ฝังตัวอยู่ลึกในระดับเคอร์เนล ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังทุ้มเป็นจังหวะ—สัญญาณเตือนภัยอันเป็นเอกลักษณ์เวลาที่สมองอันเฉียบคมของนักศึกษาปีสามวิศวะคอมพิวเตอร์ผู้นี้กำลังประมวลผลข้อมูลเพื่อหาผู้กระทำผิด "ธันวา..." คินน์พึมพรรอดไรฟัน ชื่อของประธานชมรมหุ่นยนต์ผู้ยึดมั่นในวิธีการดั้งเดิมลอยเด่นขึ้นมาในหัว ร่องรอยการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์แบบแบ็คดอร์นี้มีเพียงไม่กี่คนที่มีสิทธิ์เข้าถึง และหนึ่งในนั้นคือคนที่พยายามขัดขวางโปรเจกต์นวัตกรรมของเขามาโดยตลอด ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของห้องสมุดคณะนิเทศศาสตร์ พริมกำลังจดจ่ออยู่กับการร่างสตอรีบอร์ดสำหรับพรีเซนต์โปรเจกต์สำคัญ รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนเรียวปากสวยเมื่อเธอนึกถึงความทุ่มเทที่คินน์มอบให้ช่วงนี้ แม้เขาจะเป็นคนพูดน้อยและยึดติดกับตรรกะตัวเลข แต่ความใส่ใจที่แสดงออกผ่านการเตือนให้เธอพักผ่อนและจัดระเบียบตารางชีวิตก็ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ อุ่นวาบได้อย่างประหลาด เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนบนโต๊ะดังขึ้นขัดจังหวะความคิด พริมละสายตาจากกระดาษร่าง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความคาดหวังว่าจะเจอข้อความให้กำลังใจจากใครบางคน ทว่าสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอกลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าค้างเติ่งไปชั่วขณะ มันคือคลิปวิดีโอความยาวสั้นๆ และไฟล์เอกสารโค้ดลับที่ถูกส่งมาจากบัญชีนิรนาม—ทว่าข้อความประกอบกลับระบุชัดเจนว่าถูกส่งมาจากระบบส่วนตัวของคินน์เอง *“โปรเจกต์ที่พวกคุณร่วมมือกันสร้าง... แท้จริงแล้วถูกใช้เป็นทางผ่านในการขโมยข้อมูลการแข่งขันของชมรมหุ่นยนต์”* ข้อความสั้นๆ แต่บาดลึก พริมชะงัก ลมหายใจสะดุดกัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ นัยน์ตาคู่สวยสั่นไหวระริก ไล่สายอ่านข้อมูลในไฟล์ที่ระบุเวลาและรหัสประจำตัวของคินน์อย่างชัดเจน หลักฐานแน่นหนาจนยากจะปฏิเสธว่ามันไม่ใช่ฝีมือของเขา หัวใจที่เคยพองโตด้วยความไว้วางใจกลับถูกบีบอัดด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบ ความกลัวลึกๆ ที่เธอพยายามซ่อนไว้—ความกลัวที่จะถูกหลอกและถูกตัดสินจากคนที่ไว้ใจ—พรั่งพรูขึ้นมาเกาะกุมจิตใจจนแทบหายใจไม่ออก ไม่นานนัก ประตูห้องแล็บฝั่งวิศวะก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ คินน์ก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองหาใครบางคน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าจอแท็บเล็ตในมือของพริมที่กำลังสั่นเทา "พริม..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียก น้ำเสียงของเขามีความเหนื่อยล้าจากการแก้ปัญหาโค้ดตลอดทั้งคืนเจืออยู่ แต่ในหูของพริมตอนนี้ มันกลับฟังดูคล้ายเสียงพยายามแก้ตัวของคนที่เพิ่งถูกจับได้คาหนังคาเขา "นายทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ คินน์" พริมเงยหน้าขึ้นสบตา น้ำเสียงของเธоสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง เธอยื่นหน้าจอให้เขาดู "หลักฐานนี่... นายอธิบายมันว่ายังไง?" คินน์ชะงัก นัยน์ตาสีเข้มมองหน้าจอที่มีชุดโค้ดแปลกปลอมฝังอยู่ พร้อมบันทึกประวัติการเข้าใช้งานที่ระบุไอพีแอดเดรสของเขาเอง สมองที่มักรวดเร็วในการประมวลผลของเขาเกิดอาการชัตดาวน์ไปชั่วขณะเมื่อเห็นความไม่ไว้วางใจสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่สวยของหญิงสาว "นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันทำ..." คินน์พยายามอธิบาย น้ำเสียงเข้มขึ้นตามสัญชาตญาณการปกป้องตัวเอง "มีคนพยายามแฮกเข้ามาและใส่ร้ายฉัน ระบบโดนแทรกแซงจากภายนอก พริม เธอต้องเชื่อใจฉันสิ" "เชื่อใจเหรอ?" พริมแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ หยดน้ำตาเอ่อคลอเบ้าอย่างสุดจะกลั้น "ทุกอย่างมันมีตรรกะ มีตัวเลข มีหลักฐานรองรับชัดเจนตามแบบที่นายชอบไม่ใช่เหรอคินน์? แล้วตอนนี้... หลักฐานมันก็ฟ้องอยู่ตรงหน้าว่านายเป็นคนทำลายความตั้งใจของเราเอง!" "พริม! ฟังฉันก่อน..." คินน์ก้าวเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะเอื้อมมือไปคว้ามือบางมาอธิบาย แต่ความลังเลและความกลัวที่จะสูญเสียการควบคุมทำให้เขาชะงักค้างกลางอากาศ จังหวะนั้นเอง หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักในห้องแล็บที่เชื่อมต่อกับระบบคลาวด์ส่วนกลางก็กะพริบถี่รัว หน้าจอทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ข้อความขนาดใหญ่จะปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงหัวeาะเยียบเย็นจากลำโพงอัจฉริยะที่ดังสะท้อนไปทั่วห้อง *“ระบบความปลอดภัยถูกเจาะสำเร็จ... พบความผิดปกติในระดับวิกฤต การประเมินความสัมพันธ์ของเป้าหมายลดลงสู่ระดับ 0% และคำสั่งทำลายล้างอัตโนมัติกำลังจะเริ่มต้นในอีก... สาม... สอง...”* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่า!