บททดสอบกลางภาค

หน้าจอแท็บเล็ตในมือของคินน์สะท้อนแสงสีฟ้าสว่างวาบ ข้อมูลมหาศาลของอัลกอริทึมพยากรณ์พฤติกรรมผู้บริโภคไหลเลื่อนเป็นทางยาวราวกับสายน้ำตกดิจิทัล เสียงพัดลมระบายความร้อนของโน้ตบุ๊กเครื่องเก่งส่งเสียงฮัมเบา ๆ แข่งกับเสียงเครื่องชงกาแฟอัตโนมัติในมุมห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ เวลาตีสองสิบห้า นาทีก่อนการสอบกลางภาควิชาสถาปัตยกรรมข้อมูลขั้นสูงจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่ถึงแปดชั่วโมง "ถ้าตรงนี้เธอใช้ฟังก์ชัน Lambda แทนการวนลูปแบบเดิม ประสิทธิภาพการประมวลผลจะลดลงจาก O(n^2) เหลือแค่ O(n) นะคะคินน์" เสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคมดังขึ้นพร้อมกับปลายนิ้วเรียวที่แตะลงบนหน้าจอเพื่อลากเส้นโยงบล็อกไดอะแกรมใหม่อย่างคล่องแคล่ว พริมในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งสีครีม ดวงตากลมโตคู่นั้นปรากฏรอยคล้ำจาง ๆ จากการอดนอนติดต่อกันสามคืน แต่ประกายความมุ่งมั่นในแววตากลับสว่างวาบยิ่งกว่าหลอดไฟนีออนบนเพดาน คินน์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์โค้ด เขากะพริบตาไล่ความล้าแล้วมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่นั่งอยู่เคียงกัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนเขาสามารถได้กลิ่นแชมพูอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษโน้ตที่กองสุมอยู่เต็มโต๊ะ "ผมลองเทสต์ระบบดูแล้ว... มันเร็วจริงอย่างที่เธอว่า" คินน์พึมพำเบา ๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความประหลาดใจ "เธอดึงตรรกะเชิงนิเทศมาประยุกต์เข้ากับโครงสร้างฐานข้อมูลได้ยังไง ทั้งที่เธอเพิ่งเรียนวิชานี้เป็นเทอมแรก" "ก็เพราะคินน์มองเห็นแต่ตัวเลขและเงื่อนไขไงคะ ถึงได้มองข้าม 'มิติของความรู้สึก' ที่ซ่อนอยู่หลังชุดข้อมูลเหล่านั้น" พริมหันมาสบตาเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "สำหรับพริม ข้อมูลก็เหมือนบทละครค่ะ ถ้าเราไม่เข้าใจแรงจูงใจของตัวละคร เราก็ไม่มีทางเขียนบทสรุปที่สมบูรณ์แบบได้หรอกนะคะ" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบอย่างประหลาด มันเป็นความรู้สึกแปลกแยกที่คุ้นเคย คินน์เติบโตมาในโลกที่ทุกอย่างต้องมีเหตุผลพิสูจน์ได้ เป็นจริงหรือเป็นเท็จ ดำหรือขาว แต่พริมกลับทำให้เขาเห็นว่า เฉดสีเทาตรงกลางนั้นงดงามและทรงพลังเพียงใด โดยเฉพาะเมื่อมันถูกขับเคลื่อนด้วยความเข้าใจเพื่อนมนุษย์ ทว่า ความเงียบสงบในมุมห้องสมุดก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนข้อความป๊อปอัปบนหน้าจอของธันวา ประธานชมรมหุ่นยนต์ที่ถูกส่งตรงมายังกลุ่มโปรเจกต์รวม *[ธันวา: ประกาศจากกรรมการคุมสอบ ข้อสอบกลางภาคปีนี้จะเพิ่มโจทย์พิเศษภาคปฏิบัติ โดยให้นำอัลกอริทึมของคินน์ไปประชันกับระบบ AI วิเคราะห์ความปลอดภัยของหุ่นยนต์รุ่นใหม่ที่ฉันออกแบบ ใครแพ้... ต้องถอนตัวจากการแข่งขันระดับประเทศ]* บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลงทันที พริมขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคู่สวยฉายแววตึงเครียดขึ้นมาทันที "ธันวาเล่นไม่ซื่อเลยนะคะ แบบนี้มันกะจะเอาชนะพวกเราด้วยทรัพยากรที่เหนือกว่าชัด ๆ ทั้งที่โจทย์เดิมไม่ได้ระบุเรื่องนี้ไว้เลย" คินน์ไม่ได้ตอบทันที เขาก้มมองบรรทัดโค้ดที่เพิ่งแก้ไขเสร็จ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอตามอัลกอริทึมการคิดวิเคราะห์ในหัว สัญชาตญาณเตือนเขาว่านี่ไม่ใช่แค่การแข่งขันทางวิชาการ แต่มันคือการทดสอบขีดจำกัดระหว่าง 'ตรรกะที่ไร้หัวใจ' กับ 'ความทะเยอทะยานที่ไร้ขอบเขต' "ปล่อยเขาไปเถอะครับ" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีด "ถ้าธันวาอยากวัดกันที่ประสิทธิภาพ เราก็แค่ต้องทำให้ระบบของเราฉลาดเกินกว่าที่อัลกอริทึมของเขาจะคาดเดาได้" พริมมองเสี้ยวหน้าของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ความกังวลในใจของเธอบรรเทาลงครึ่งหนึ่ง รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่ริมฝีปากอีกครั้ง "ถ้าอย่างนั้น... เรามาลุยกันให้เต็มที่ไปเลยดีกว่าค่ะ ฉันจะช่วยตรวจทานส่วนตรรกะทางอารมณ์ของ AI ให้คินน์เอง รับรองว่างานนี้ระบบของธันวาจะต้องรวนจนประมวลผลไม่ถูกแน่นอนค่ะ" ทั้งสองคนหันกลับมาเผชิญหน้ากับหน้าจอคอมพิวเตอร์อีกครั้ง ความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงพลังงานเงียบงันที่เชื่อมโยงคนทั้งคู่ไว้ด้วยกัน ท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัวของห้องสมุดยามวิกาลที่กำลังนับถอยหลังเข้าสู่บททดสอบจริง แต่แล้ว ในจังหวะที่คินน์กำลังจะกด Enter เพื่อคอมไพล์โค้ดชุดสุดท้าย หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกัน! ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นแทนที่แสงไฟเดิม เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดัง "ปี๊บ... ปี๊บ..." ยาวนานติดต่อกันสามครั้ง ก่อนที่หน้าจอคอมพิวเตอร์จะปรากฏข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงขึ้นมาทีละบรรทัดอย่างช้า ๆ *[System Warning: ตรวจพบการเข้าถึงจากบุคคลภายนอก]* *[Root Access ถูกบังคับเปลี่ยนโดยผู้ดูแลระบบนิรภัยสูงสุด]* *[เป้าหมาย: คินน์และพริม... จงเตรียมรับมือกับการประเมินรอบพิเศษ 'บททดสอบจากผู้สร้าง']* ประตูห้องสมุดที่ควรจะล็อกสนิทค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับเงาร่างสูงโปรดปรานของใครบางคนก้าวเข้ามาในความมืด... บุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในสถานที่แห่งนี้เวลานี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นไปกับก้าวสำคัญของคินน์และพริมนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่า!