ตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้

เสียงตบแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังปัง สะท้อนก้องไปทั่วห้องบรรยายโครงสร้างระบบปัญญาประดิษฐ์ชั้นปีที่สาม จนนิสิตหลายคนสะดุ้งเฮือก หน้าจอแท็บเล็ตตรงหน้าพริมสั่นไหวตามแรงกระแทก ขณะที่ดวงตากลมโตของเธอกะพริบปริบเพื่อเรียกสติกลับคืนมาจากความเหนื่อยล้า หลังจากการเผชิญหน้ากับปริศนาข้ามคืนเมื่อเที่ยงคืนวานนี้ "ฉันไม่ได้มานั่งที่นี่เพื่อฟังพวกเธอแก้ตัวเรื่องระบบรันไทม์ล่ม" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของศาสตราจารย์ดร.ทรงกลดดังขึ้น พร้อมกับสายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้อง "โปรเจกต์ส่งท้ายภาคการศึกษานี้ ไม่ใช่แค่การเขียนโค้ดให้ผ่าน หรือการทำสตอรี่บอร์ดสวยๆ เพื่อเรียกคะแนนความสงสารจากคณะนิเทศศาสตร์ แต่มันคือการผสานระหว่างตรรกะและจินตนาการ... และเพราะปีที่แล้วคะแนนของพวกเธอต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน ปีนี้ฉันจึงเป็นคนเลือก 'คู่โปรเจกต์' ให้เอง" พริมขมวดคิ้วน้อยๆ นิ้วเรียวเคาะปากกาลงกับขอบโต๊ะอย่างใช้ความคิด สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่า กำลังจะมีเรื่องน่าปวดหัวเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ชื่อแรกถูกประกาศผ่านลำโพงห้องบรรยาย "ธันวา กับ มินตรา... คู่แรก" เสียงปรบมือประปรายดังขึ้นจากมุมห้อง ธันวา ประธานชมรมหุ่นยนต์ผู้สวมแว่นกรอบทองและไว้ทรงผมเนี๊ยบกริบ ผยองขึ้นเล็กน้อย เขากวาดสายตามาทางฝั่งนิสิตคณะนิเทศฯ ด้วยรอยยิ้มเหยียดหยามเล็กๆ ที่แม้จะพยายามซ่อนไว้ แต่ก็ไม่พ้นสายตาช่างสังเกตของพริม เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนรายชื่อเริ่มขยับเข้าใกล้ตัวเธอ พริมหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่แถวถัดไปทางด้านซ้าย—คินน์ ร่างสูงโปร่งในเสื้อฮู้ดสีดำสนิทนั่งกอดอก ใบหน้าเรียบเฉยราดรดด้วยความเย็นชา ดวงตาคมกวาดมองหน้าจอโน้ตบุ๊กที่มีบรรทัดโค้ดรันรัวเร็วราวกับไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เขามีออร่าของความ "เข้าถึงยาก" แผ่กระจายออกมาในรัศมีสามเมตร จนไม่มีใครกล้าขยับเข้าไปใกล้ แม้แต่เก้าอี้ข้างๆ เขายยังเว้นว่างไว้ราวกับสร้างเขตแดนส่วนตัว และแล้ว ประโยคที่พริมไม่อยากได้ยินที่สุดก็หลุดออกมาจากปากของอาจารย์ "และสุดท้าย... พริมา จากนิเทศศาสตร์ และ คินน์ จากวิศวกรรมคอมพิวเตอร์" ความเงียบกริบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวทันที พริมอ้าปากค้างเล็กน้อย ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงมาจากหอคอยงาช้างด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาล ขณะที่คินน์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์แป้นพิมพ์ นิ้วเรียวยาวหยุดนิ่งสนิท ดวงตาสสีเข้มค่อยๆ เงยขึ้นจากจอ ชำเลืองมองเธอด้วยหางตาแวบหนึ่ง ก่อนจะฉายแววความรำคาญออกมาอย่างไม่ปิดบัง "อาจารย์ครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่ต้องรอให้อาจารย์พูดจบ คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวออกมาจากแถวที่นั่ง "ผมขอปฏิเสธการจับคู่นี้ครับ ระบบของผมต้องการความแม่นยำระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ ตัวแปรที่ไม่สามารถคำนวณด้วยตรรกะได้ จะทำให้สถาปัตยกรรมทั้งหมดล่มสลาย" พริมรู้สึกราวกับมีใครเอาแปรงลบกระดานมาปัดใส่หน้ากลางห้องเรียน ความโกรธวาบขึ้นในอกจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอผุดลุกขึ้นยืนตามทันที ดวงตากลมโตจ้องมองแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง "นี่คุณ!" พริมก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวเขา เสียงใสเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจ "คุณหมายความว่าฉันเป็น 'ตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้' อย่างนั้นเหรอคะคุณวิศวกรผู้ยิ่งใหญ่ พูดจาแบบนี้ดูถูกกันเกินไปหน่อยไหม!" คินน์หันกลับมามองเธอ ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาเล็กน้อยด้วยความสูงที่เหนือกว่า ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเย็นชาไร้ระลอกคลื่น ราวกับเธอนั้นเป็นแค่บั๊กเล็กๆ ในโปรแกรมที่เขาต้องรีบกำจัดทิ้ง "ผมไม่ได้ดูถูกคุณ พริม..." คินน์เอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังอ่านรายงานสถิติ "แต่ผมพูดตามข้อเท็จจริง นิเทศฯ ใช้ความรู้สึกและอารมณ์เป็นตัวขับเคลื่อน แต่งานของผมใช้คณิตศาสตร์และตรรกะ เราอยู่กันคนละโลก... การเอาคนสองคนที่มีฟังก์ชันการทำงานสวนทางกันมารวมกัน มันคือการสร้างความล้มเหลวตั้งแต่ยังไม่เริ่มรันโปรแกรม" "โลกของคุณมันคงมีแต่เลขศูนย์กับหนึ่งสินะคะ ถึงได้แข็งกระด้างแล้วก็ไร้หัวใจขนาดนี้!" พริมสวนกลับทันควัน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยแรงอารมณ์ "ถ้าคิดว่าฉันเป็นตัวถ่วงนัก ทำไมไม่ลองเปิดใจวิเคราะห์ข้อมูลใหม่ดูล่ะคะ อย่าเอาแต่ตั้งสมมติฐานแล้วตัดสินคนอื่นจากแค่หน้าปกสิ!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบ นิสิตคนอื่นๆ ต่างกลั้นหายใจ ลุ้นระทึกกับศึกปะทะคารมระหว่างดาวคณะนิเทศฯ กับอัจฉริยะวิศวะคอมฯ ที่ดูท่าจะไม่ยอมลงให้กันง่ายๆ ศาสตราจารย์ทรงกลดเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มราวกับพอใจกับปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น "หมดเวลาเถียงกันเรื่องตรรกะและอารมณ์แล้วล่ะ พริม, คินน์" อาจารย์เอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "นี่ไม่ใช่คำขอร้อง แต่นี่คือคำสั่ง หัวข้อโปรเจกต์ของพวกเธอคือ 'Project A.I.m.' — ระบบปัญญาประดิษฐ์ที่สามารถเรียนรู้และจำลองความรู้สึกของมนุษย์ได้จริง ถ้าพวกเธอทำไม่ได้ คะแนนรวมทั้งหมดของวิชานี้จะเป็นศูนย์... และฉันไม่อนุญาตให้เปลี่ยนคู่" สิ้นเสียงประกาศ อาจารย์ก็สะพายกระเป๋าเดินออกจากห้องบรรยายไปทันที ทิ้งให้คนทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางความตึงเครียดที่เฉือดเฉือนได้ พริมสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความหงุดหงิด เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ส่งยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยความท้าทายให้ชายหนุ่มตรงหน้า "ก็ได้ค่ะคุณคินน์ ในเมื่อปฏิเสธไม่ได้ เราก็คงต้องมาร่วมมือกันพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า 'ตัวแปร' อย่างฉันนี่แหละ ที่จะทำให้ระบบคำนวณอันแสนสมบูรณ์แบบของคุณพังไม่เป็นท่า" คินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอจนได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบา "เชิญพยายามตามสบายครับ พริม..." คินน์กระซิบด้วยน้ำเสียงกระด้างที่ชวนให้ขนลุก "แต่เตือนไว้ก่อนนะว่า... ผมเป็นคนลบไฟล์ขยะทิ้งอย่างไร้ความปรานีเสมอ" พูดจบเขาก็คว้ากระเป๋าเป้ขึ้นพาดบ่า แล้วเดินสวนออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย พริมกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกท้าทายผสมผสานกับความกังวลก่อตัวขึ้นในอกอย่างรุนแรง เธอไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะพาเธอดำดิ่งไปสู่ความลับดำมืดอะไรในโลกของอัลกอริทึมที่คินน์ซ่อนเอาไว้ ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินออกจากห้องนั้นเอง หน้าจอแท็บเล็ตในมือก็สั่นสะว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ข้อความแจ้งเตือนสีแดงสดปรากฏขึ้นบนหน้าจอโดยไม่มีที่มาที่ไป *[System Warning: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสลับระดับ 0 จากบุคคลที่สาม... การทดลองคู่ขนานเริ่มต้นขึ้นแล้ว เป้าหมายต่อไป: ห้องแล็บใต้ดิน 03]* พริมชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นรัวระทึกด้วยความหวาดหวั่น เมื่อข้อความถัดมาเด้งขึ้นมาซ้อนทับทันที พร้อมกับภาพโครงข่ายเซิร์ฟเวอร์ปริศนาที่กำลังส่งสัญญาณเชื่อมต่อตรงมายังแท็บเล็ตของเธอและคินน์... *[คำเตือน: หากพวกคุณทั้งคู่ถอดรหัสนี้ไม่ทันก่อนตีสาม ระบบจะทำการรีเซตความทรงจำทั้งหมดของพวกคุณ... ตลอดกาล]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนารหัสหัวใจไปพร้อมกับพริมและคินน์นะคะ!