เมื่อความน่าจะเป็นเท่ากับศูนย์

"ถ้าค่าความผิดพลาดพุ่งสูงเกินศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ ระบบทั้งหมดจะพังทลายลงในพริบตา... ฉันเตือนเธอแล้วนะพริม" เสียงทุ้มต่ำเจือกระแสความหงุดหงิดดังแทรกผ่านความเงียบสงบของห้องสมุดประชาชนประจำมหาวิทยาลัย ทว่ามันไม่ได้ถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงตะโกน หากแต่เป็นถ้อยคำที่ถูกกดต่ำอย่างควบคุมอารมณ์จากชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนเรียบร้อย คินน์ยืนกอดอกอยู่หน้าชั้นหนังสือหมวดวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือราวกับมันคือวัตถุระเบิดเวลา ชุดข้อมูลตรรกะและผังงานโค้ดนับร้อยบรรทัดกำลังรันอยู่บนหน้าจอ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่เท่ากับความจริงที่ว่า กองกระดาษสเกตช์ภาพสตอรี่บอร์ดและโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์งานนิทรรศการศิลปะดิจิทัลนับสิบแผ่น กำลังลอยละลิ่วตกลงมาทับซ้อนบนคีย์บอร์ดแล็ปท็อปของเขาอย่างไร้ระเบียบ "โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ พอดีลมมัน... เอ่อ หรือจะเรียกว่าแรงโน้มถ่วงดีล่ะคะที่ผิดปกติ?" เสียงใสแจ๋วติดจะกวนประสสวนกลับทันควัน พร้อมกับร่างบางของหญิงสาวในชุดเดรสยาวผ้าลินินสีครีมสไตล์วินเทจที่ก้าวพรวดๆ เข้ามาคว้ากระดาษของเธอเองอย่างลวกๆ พริมส่งยิ้มแห้งๆ ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดแบบไม่จริงใจนักให้เขา ก่อนจะใช้นิ้วเรียวปัดปอยผมยาวสลวยที่ตลกลงมาปรกหน้าผากออกอย่างลวกๆ สำหรับคินน์แล้ว ผู้หญิงคนนี้คือ "ความน่าจะเป็นเชิงลบ" ที่อัลกอริทึมชีวิตของเขาไม่เคยคำนวณเผื่อไว้เลยสักครั้ง นับตั้งแต่เปิดเทอมภาคการศึกษานี้ พริม—ดาวคณะนิเทศศาสตร์ผู้มีชื่อเสียงเรื่องความคิดสร้างสรรค์กระฉูดจนน่าปวดหัว—ถูกจัดสรรให้ต้องมาทำงานโปรเจกต์ร่วมกันกับเขาตามคำสั่งของคณบดีฝ่ายวิชาการ ในโครงการบูรณาการข้ามศาสตร์ "AI with Art" ที่มีเงินรางวัลทุนวิจัยก้อนโตเป็นเดิมพัน แต่ปัญหาก็คือ โลกของคินน์ขับเคลื่อนด้วยตรรกะ 0 กับ 1, โค้ดที่ต้องไร้ที่ติ และระบบที่คาดเดาได้ ขณะที่โลกของพริมขับเคลื่อนด้วยอารมณ์ความรู้สึก สัญชาตญาณ และความอลหม่านที่พร้อมจะแหกทุกกฎเกณฑ์ได้ตลอดเวลา "นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะพริม" คินน์ถอนหายใจยาวเหยียด ปรับแว่นตาด้วยนิ้วชี้อย่างจำ The Must ของการระงับสติอารมณ์ "งานนำเสนอพรุ่งนี้เช้า โค้ดโครงข่ายประสาทเทียม (Neural Network) ของผมเสร็จสมบูรณ์แล้ว เหลือแค่ใส่ชุดข้อมูลภาพวาดอินเตอร์แอคทีฟที่คุณรับผิดชอบ แต่จนถึงตอนนี้... สิ่งที่คุณส่งมาให้ผมมีแค่วิชันนารีลอยๆ กับความรู้สึกที่ว่า 'อยากให้มันดูอบอุ่นหัวใจ' คุณคิดว่าคอมพิวเตอร์มันเข้าใจความอบอุ่นหัวใจหรือไง?" พริมชะงักมือที่กำลังเก็บพู่กันลงกระเป๋า เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตากลมโตคู่นั้นไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความดื้อรั้นที่เป็นเกราะป้องกันตัว "แล้วคุณคิดว่าโลกทั้งใบนี้มันรันด้วยโค้ดรหัสพวกนั้นจริงๆ เหรอคะคินน์?" พริมก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขาอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าลอยแตะจมูกท่า,กลางกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละอองในห้องสมุด "มนุษย์เราไม่ได้ตัดสินใจเลือกซื้อของ เลือกเชื่อ หรือแม้แต่... ตกหลุมรักใครสักคนด้วยค่าความแม่นยำเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์หรอกนะคะ ถ้าทุกอย่างในชีวิตมันคาดเดาได้หมด โลกนี้คงน่าเบื่อตายชัก" คำพูดนั้นทำให้คินน์นิ่งไป ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มโดยไม่รู้ตัว เขากวาดสายตามองพริมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หญิงสาวตรงหน้ามีความสามารถพิเศษในการทำให้ระบบระเบียบในหัวของเขารวนเรได้อย่างน่าประหลาดใจ ลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่าข้อเสนอเชิงศิลปะของเธอมีพลังบางอย่างที่โค้ดบ้าๆ ของเขายังขาดหายไป แต่วิธีการทำงานที่ไร้โครงสร้างและพึ่งพาสัญชาตญาณอย่างเดียวคือสิ่งที่เขาเกลียดชังที่สุด ก่อนที่คินน์จะทันได้เอ่ยปากตอกกลับด้วยทฤษฎีความน่าจะเป็นชุดใหม่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่ทางเดินระหว่างชั้นหนังสือ พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนทาบทับลงมา "กำลังทะเลาะเรื่องโครงสร้างโปรเจกต์กันอยู่อีกเหรอครับ คุณนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะ" เสียงทุ้มกังวานและเปี่ยมด้วยความมั่นใจเอ่ยขึ้น ธันวา ประธานชมรมหุ่นยนต์ผู้สวมเสื้อช็อปวิศวะสีดำสนิทก้าวออกมาจากมุมชั้นหนังสือ เขายิ้มเยาะที่มุมปาก สายตากวาดมองกองงานของพริมและหน้าจอแท็บเล็ตของคินน์ด้วยความรู้สึกเหนือกว่า "น่าเสียดายนะคินน์ ที่นายเอาเวลาไปเสียกับงานเพ้อฝันของเด็กนิเทศฯ คนนี้ ทั้งที่จริง ๆ แล้ว... โค้ดประมวลผลรุ่นเก่าของนาย ไม่มีวันตามทันระบบโครงข่ายหุ่นยนต์อัจฉริยะที่ฉันกำลังทำส่งประกวดแข่งกับนายหรอก" บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบทันที คินน์หันขวับไปมองคู่แข่งตลอดกาล ดวงตาคมกริบฉายแววเยียบเย็น ความขัดแย้งระหว่างเขากับธันวาสั่งสมมานานเกินกว่าจะเป็นแค่เรื่องการแข่งขันวิชาการ แต่มันคือการพิสูจน์ว่าแนวคิดใครคือความจริงแท้ พริมขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นรังสีความตึงเครียดพวยพุ่งระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคน เธอรู้ดีว่าธันวาเป็นพวกอนุรักษ์นิยมที่ยึดติดกับวิธีการเดิมๆ และมักจะดูถูกงานสร้างสรรค์ข้ามสายงานเสมอ "อย่างน้อยงานของพวกเราก็ยังมีจิตวิญญาณค่ะ ดีกว่าการก็อปปี้ระบบโครงสร้างสำเร็จรูปแล้วเอามาอวดอ้างว่าเป็นนวัตกรรม" พริมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะสั่นเล็กน้อยแต่ก็เต็มไปด้วยความกล้าหาญที่ทำให้คินน์ต้องเหลือบมองเธอด้วยความประหลาดใจ ธันวาหัวเราะในลำคอ สายตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองพริมราวกับเธอกำลังพูดเรื่องตลก "ปากเก่งดีนี่... แต่ระวังเถอะค่ะคุณน้องดาวคณะ อีกไม่ถึงสัปดาห์ข้างหน้า ตอนที่ผลการประเมินรอบคัดเลือกประกาศออกมา แล้วโปรเจกต์ลูกผสมครึ่งๆ กลางๆ ของพวกเธอถูกคัดชื่อทิ้ง ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าเธอยังจะยิ้มแบบนี้ได้อยู่ไหม" ธันวาหันไปมองคินน์ด้วยรอยยิ้มเยาะอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งความกดดันมหาศาลไว้เบื้องหลัง ความเงียบงันกลับคืนสู่โต๊ะทำงานอีกครั้ง คินน์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มเร็วกว่าปกติ เขาก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตอีกรอบ ค่าความผิดพลาดในโค้ดตอนนี้ยังคงเป็นศูนย์ แต่เขารู้ดีว่า... ความปั่นป่วนที่แท้จริงไม่ได้มาจากระบบของคอมพิวเตอร์ แต่มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก ทันใดนั้น หน้าจอแล็ปท็อปของคินน์ก็เกิดอาการกะพริบวูบวาบ หน้าจอสีดำมืดสนิทปรากฏข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงขึ้นทีละบรรทัดอย่างช้าๆ โดยที่ไม่มีใครแตะต้องคีย์บอร์ด [System Warning: Unauthorized Access Detected] [Target: Central Database - Project "Heart_Core"] [New Variable Added: Probability of Failure = 100%] [Initiating Protocol... Please Stand By] คินน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง นี่ไม่ใช่บั๊กจากโค้ดของเขาอย่างแน่นอน พริมที่ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความสงสัยเบิกตากว้างขึ้นเมื่อเห็นตัวเลขบนหน้าจอ เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมกันจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของทั้งสองคน พร้อมกับข้อความปริศนาที่ถูกส่งตรงเข้ามาในระบบส่วนกลางของมหาวิทยาลัย ระบุชื่อผู้ส่งที่ไม่ปรากฏในสารบบ และข้อความสั้นๆ ที่ทำให้ลมหายใจของคินน์สะดุดกัก *"ยินดีต้อนรับสู่การทดลอง... ถ้าพวกเธอถอดรหัสนี้ไม่ได้ ภายในเที่ยงคืนนี้ โปรเจกต์ทั้งหมดจะถูกลบหายไปตลอดกาล"* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกแห่งตรรกะและหัวใจกับลูกกวาดสีรุ้งนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!