ตรรกะปะทะอารมณ์

หน้าจอดิจิทัลสีแดงฉานที่สะท้อนอยู่บนดวงตาของคินน์ไม่ได้กำลังส่งสัญญาณเตือนภัยธรรมดาค่ะ แต่มันคือตัวเลขถอยหลังสามชั่วโมงที่กำลังกินเวลาชีวิตของพวกเขาไปทีละวินาที *[คำเตือน: หากพวกคุณทั้งคู่ถอดรหัสนี้ไม่ทันก่อนตีสาม ระบบจะทำการรีเซตความทรงจำทั้งหมดของพวกคุณ... ตลอดกาล]* ข้อความดังกล่าวยังคงค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ สร้างความกดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันในห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ที่เงียบงัน ทว่า แทนที่คินน์จะรีบขยับมือพิมพ์ชุดคำสั่งแก้เกมตามความคุ้นชิน นิ้วเรียวยาวกลับหยุดชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ ดวงตาคมกริบจ้องมองตัวแปรฟังก์ชันบนจอด้วยความหงุดหงิดระคนเคร่งเครียด "มันไม่ใช่แค่เรื่องของตรรกะคอมพิวเตอร์ค่ะคินน์" เสียงใสแต่จริงจังของพริมดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอยืนเท้าสะเอวอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมแพ้แม้สถานการณ์จะบีบคั้น "นายกำลังเขียนโค้ดให้ระบบมองความรู้สึกของมนุษย์เป็นแค่ *'ข้อมูลขยะ'* ที่ต้องถูกกรองทิ้ง แต่นายลืมไปหรือเปล่าว่าหัวใจของโปรเจกต์นี้คือการเยียวยาความทรงจำ ไม่ใช่การลบมันทิ้งแบบไร้เยื่อใย!" คินน์หันขวับมามองเธอ ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาแค่นเสียงในลำคอเบาๆ เชิงดูแคลน "ถ้าเราไม่ใช้ตรรกะที่เด็ดขาดและแม่นยำ ทุกอย่างก็จะพังตั้งแต่บรรทัดแรกค่ะพริม คุณใช้แต่อารมณ์และความรู้สึกนำทางแบบนี้ ถึงได้ติดอยู่ในลูปปริศนาของระบบตั้งแต่วันแรกไงคะ" คำพูดที่เจือความเย้ยหยันนั้นทำให้พริมเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความโกรธวาบขึ้นมาในอกจนแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอไม่ได้ต้องการคำดูถูก เธอต้องการความเข้าใจต่างหาก ในเมื่ออีกฝ่ายมั่นใจในอัลกอริทึมของตัวเองนัก งั้นเธอก็จะพิสูจน์ให้เห็นว่าสัญชาตญาณของเธอนี่แหละที่จะช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้ "งั้นเหรอคะ?" พริมก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขา ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทคู่นั้นโดยไม่หลบเลี่ยง "ถ้าตรรกะเย็นชาของนายมันเจ๋งจริง ทำไมหน้าจอตรงหน้าถึงยังขึ้นสถานะ *Error 404: Emotion Not Found* ล่ะคะคุณนักวิชาการผู้เพียบพร้อม?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คินน์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อโดนย้อนด้วยหมัดฮุกทางคำพูดเช่นนั้น สันจมูกโด่งเชิดขึ้นเล็กน้อยตามวิสัยทัศน์ของคนที่ยอมหักไม่ยอมงอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทำให้ความห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนแทบสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากความฉุนเฉียว "เพราะคุณเอาแต่ใส่ตัวแปรความรู้สึกส่วนตัวลงไปในฟังก์ชันหลักต่างหากค่ะพริม" คินน์โน้มตัวลงมาเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเน้นทีละคำอย่างเยือกเย็นเพื่อกดดัน "โค้ดชุดนี้ถูกออกแบบมาให้คำนวณความน่าจะเป็นของความทรงจำ ไม่ใช่บำบัดจิตใจใคร ถ้าคุณยังดื้อดึงจะใช้วิธีร้อยเรียงเรื่องราวตามใจชอบแบบชาวนิเทศฯ รับรองว่าก่อนจะถึงตีสาม เราคงได้กลายเป็นคนความจำเสื่อมเพราะระบบลบข้อมูลทิ้งจริงๆ แน่" "แต่นายกำลังจะทำให้ระบบนี้กลายเป็นหุ่นยนต์ไร้หัวใจ!" พริมเถียงกลับทันควันโดยไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างเอาเรื่อง มือเรียวบางปัดหน้าจอจำลองโปรเจกต์ให้เปลี่ยนไปแสดงผลในมุมมองของเธอ "มองตรงนี้สิคะคินน์... ความทรงจำของมนุษย์มันมีรอยต่อ มีความลังเล มีความสวยงามที่ซ่อนอยู่ในความผิดพลาด นายจะเขียนให้คอมพิวเตอร์เข้าใจความรักด้วยคำสั่ง `if-else` แค่สองบรรทัดไม่ได้หรอกนะ!" บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตวิ่งพล่าน ทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมลดละ ทิฐิและความเชี่ยวชาญในสาขาของตนกลายเป็นกำแพงหนาที่กั้นกลางระหว่างทางออก คินน์มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของหญิงสาว ความใกล้ชิดนี้ทำให้เขาเผลอไล่สายตาผ่านแพขนตายาวและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันด้วยความคับแค้นใจ หัวใจที่เคยถูกโปรแกรมให้เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอตามระบบ กลับเริ่มเต้นผิดจังหวะอย่างไม่มีสาเหตุ—แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะยอมรับในตอนนี้ "ความรักหรือความรู้สึกอะไรนั่น... มันก็แค่ปฏิกิริยาเคมีในสมองที่ถูกกระตุ้นด้วยฮอร์โมนไม่ใช่หรือไงคะ" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ พยายามดึงสติกลับมาที่ตรรกะเดิม แต่แววตาที่ไหววูบไปชั่วขณะกลับไม่สามารถซ่อนเร้นจากสายตาของพริมได้ "งั้นก็พิสูจน์สิคะ!" พริมท้าทายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยจากความอัดอั้น "ถ้านายมั่นใจว่าตรรกะของนายถูกต้องและกำจัดความรู้สึกพวกนี้ทิ้งได้จริง... งั้นเรามาลองเดิมพันกันดูไหมล่ะคะ ว่าระหว่างอัลกอริทึมที่ไร้ที่ติของนาย กับความเข้าใจในหัวใจมนุษย์ของฉัน อันไหนจะถอดรหัสนี้ได้ก่อนกัน!" คำท้าทายนั้นทำให้คินน์นิ่งเงียบไป ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวเลขถอยหลังบนหน้าจอที่ตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงสองชั่วโมงครึ่งเท่านั้น เขารู้ดีว่าการทำงานคนเดียวหรือการดึงดันใช้แค่วิธีการของตัวเองอาจทำให้พวกเขาต้องติดอยู่ในลูปนี้ตลอดกาล แต่จะให้ยอมรับแนวคิดที่เต็มไปด้วยความอ่อนไหวของเธอน่ะหรือ... มันขัดกับสัญชาตญาณวิศวกรของเขาเสียเหลือเกิน ทว่า ในขณะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปถึงจุดเดือด เสียงกระซิบประหลาดก็ดังแว่วมาจากลำโพงภายนอกห้องปฏิบัติการ—ไม่ใช่เสียงของระบบคอมพิวเตอร์ และไม่ใช่เสียงของนักศึกษาคนอื่น *“เด็กๆ... ทะเลาะกันไปก็เท่านั้น เวลาของพวกเธอเหลือน้อยเต็มทีแล้วนะ”* เสียงแหบพร่าลึกลับดังแทรกเข้ามาพร้อมกับระบบไฟในตึกที่กะพริบวูบดับลงเหลือเพียงแสงสีแดงสลัว คินน์และพริมผละออกจากกันทันทีด้วยสัญชาตญาณ พวกเขาหันขวับไปมองหน้าจอหลักที่เคยแสดงโค้ดโปรเจกต์ ตอนนี้มันถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างแช็ตสีดำสนิท พร้อมกับข้อความใหม่ล่าสุดที่ปรากฏขึ้นทีละตัวอักษรอย่างน่าขนลุก *[ตรวจพบผู้เล่นคนที่สามกำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ระบบ...]* ************************************************** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับตรรกะและหัวใจของคินน์กับพริมในตอนนี้นะคะ!