ห้องแล็บลับหลังคณะ

"ถ้าเธอยังวางสายกราฟิกบอร์ดผิดมุมแบบนั้น วงจรถอดรหัสสัญญาณประสาทที่เราใช้เวลาสามวันเต็มก็จะกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่าไปโดยปริยายนะคะ พริม" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องแล็บใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของแผ่นวงจรเก่าและกลิ่นจางๆ ของกาแฟดำคั่วเข้มลอยอบอวลปะปนกับอากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างหนักหน่วง คินน์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากจอแสดงผลโฮโลแกรมสามมิติที่กำลังหมุนวนด้วยชุดคำสั่งนับล้านบรรทัด นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนแป้นพิมพ์เชิงกลเสียงดัง *คลิก... คลิก... คลิก...* ราวกับกำลังเคาะจังหวะดนตรีที่ไร้ซึ่งความปรานี พริมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกอยากจะคว้าแฟ้มเอกสารหนาปึกฟาดลงบนศีรษะของคนตัวสูงที่เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับโลกดิจิทัล ดวงตากลมโตราวกับกวางสาวไหวระริกด้วยความไม่ยอมแพ้ เธอกวาดตามองแผงวงจรสีเขียวมรกตที่เชื่อมต่อกับสายไฟนับร้อยเส้นตรงหน้า ก่อนจะขยับข้อมือด้วยความคล่องแคล่ว ปรับมุมของตัวต้านทานให้เอียงทำมุมสี่สิบห้าองศาตามสัญชาตญาณศิลปินที่แม่นยำกว่าตรรกะคำนวณใดๆ "ไม่ต้องมาทำเสียงดุใส่ฉันเลยนะคะ คินน์" พริมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความท้าทายเล็กน้อยขณะที่มือเรียวบรรจงเชื่อมจุดบัดกรีสุดท้ายอย่างประณีต "ถ้าอาศัยแต่ตัวเลขและอัลกอริทึมแห้งๆ ของคุณ ป่านนี้ชิ้นส่วนชิ้นนี้คงระเบิดคามือไปตั้งแต่รอบที่สองแล้วล่ะค่ะ มองโลกให้มันมีความยืดหยุ่นเสียบ้างเถอะ วิศวกรผู้เคร่งครัด" คินน์ชะงักนิ้วที่กำลังพิมพ์ไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาเลนส์ใสเหลือบมองผลงานตรงหน้า ข้อมูลบนหน้าจอหลักกระพริบเปลี่ยนเป็นสีเขียวเรืองแสงอย่างนุ่มนวล—*สัญญาณชีพจรข้อมูลเสถียร 100%* ไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่จุดเดียว นี่คือ "ห้องแล็บลับหลังคณะ" พื้นที่ส่วนตัวที่ปิดตายของคินน์ที่ไม่มีนักศึกษาคนไหนเคยได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา แม้แต่ธันวา ประธานชมรมหุ่นยนต์ผู้เย่อหยิ่งคนนั้น ก็ทำได้แค่ยืนมองจากภายนอกด้วยความอิจฉา แต่ในวินาทีนี้... พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปด้วยความลับและรหัสผ่านซับซ้อน กลับมีร่างบางของดาวคณะนิเทศฯ ยืนอยู่เคียงข้าง ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีส้มสลัวที่สาดส่องลงมาสะท้อนเส้นผมยาวสลวย บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องคอมพิวเตอร์แม่ข่ายที่คำรามเบาๆ ในความมืด คินน์หันเก้าอี้หมุนกลับมาเผชิญหน้ากับเธอเต็มตา ระยะห่างระหว่างเขากับพริมในเวลานี้ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอ แววตาของชายหนุ่มไหววับชั่วพริบตา ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกเขียนทับด้วยชุดคำสั่งความเย็นชามาโดยตลอด กำลังถูกรบกวนด้วยตัวแปรภายนอกที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะทรงพลังได้ถึงเพียงนี้ "ทำไม... ถึงยอมมาช่วยฉันล่ะพริม" น้ำเสียงของคินน์อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความแข็งกระด้างเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสงสัยที่ซ่อนอยู่ลึกก้นบึ้งของหัวใจ "ทั้งที่เธอรู้ว่าธันวาพยายามกดดันเธอ และงานนี้มันไม่ได้มีหน่วยกิตอะไรมาเกี่ยวข้องเลยแม้แต่นิดเดียว" พริมวางหัวแร้งไฟฟ้าลงบนแท่นวางอย่างระมัดระวัง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มตรงๆ แววตาคู่สวยมีความมุ่งมั่นและประกายความอ่อนโยนสะท้อนอยู่ภายใน "เพราะฉันเกลียดการถูกตัดสินโดยที่คนอื่นยังไม่ทันได้รู้จักตัวตนจริงๆ ของฉันค่ะ คินน์..." เสียงของเธอนุ่มนวลแต่ทว่าหนักแน่น "ธันวาคิดว่าฉันเป็นแค่ดอกไม้ประดับคณะที่ไม่มีสมอง ส่วนคุณ... ก็มองฉันเป็นแค่ตัวแปรความผิดพลาดที่เข้ามาป่วนระบบของคุณ แต่ฉันอยากพิสูจน์ให้เห็นว่า... สัญชาตญาณของมนุษย์กับตรรกะของคอมพิวเตอร์ มันสามารถเดินเคียงคู่กันไปได้ โดยที่ไม่มีฝ่ายไหนต้องถูกลบ Tú 000ทิ้ง" คำพูดนั้นราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านขั้วหัวใจของคินน์ รหัสคำสั่งในสมองของเขาหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ ภาพของครอบครัวที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์และการคาด 700หวัง ภาพของความสมบูรณ์แบบที่เขาต้องแบกรับไว้... ถูกทลายลงด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมด้วยความจริงใจของหญิงสาวตรงหน้า มือหนาเผลอยื่นออกไปหมายจะแตะปอยผมที่ตลงมาคลอเคลียข้างแก้มของเธอโดยสัญชาตญาณ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบเครือข่ายภายในห้องแล็บดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมหลักที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความเตือนภัยระดับสูงสุดปรากฏขึ้นพร้อมกับสัญลักษณ์รูปกะโหลกสีดำกระพริบถี่รัว—*เตือนภัย: มีการเข้าถึงข้อมูลจากภายนอกผ่านไอพีแอดที่ไม่รู้จัก และระบบกำลังถูกเจาะจงเป้าหมายโดยโปรแกรมไม่พึงประสงค์...* คินน์ดึงมือกลับทันที สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมและเย็นชาในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบกวาดมองโค้ดที่กำลังรันตัวเองอย่างบ้าคลั่งบนหน้าจอ "แย่แล้ว... มีคนกำลังพยายามขโมยฐานข้อมูลโครงงานวิจัยของเรา และไอพีนี้... มันไม่ใช่ของธันวา" พริมก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานทันiที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นชุดคำสั่งแปลกประหลาดที่กำลังกัดกินไฟล์งานของพวกเขา "แล้วเราต้องทำยังไงคะ? ระบบป้องกันกำลังจะล่มแล้วนะ!" คินน์สูดลมหายใจเข้าลึก มือทั้งสองข้างกลับมาวางบนแป้นพิมพ์อีกครั้ง ความเร็วนิ้วของเขาพุ่งขึ้นถึงขีดสุดราวกับนักรบที่กำลังเตรียมตัวเข้าสู่สนามรบ ทว่าก่อนที่เขาจะกดปุ่มยืนยันคำสั่งปิดระบบฉุกเฉิน หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด มีเพียงแสงไฟกะพริบจากอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งที่มุมห้อง... ประตูกลของห้องแล็บลับที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสิบชั้น... ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวพ้นเงาสลัวเข้ามา พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำเอาอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนติดลบ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับความลับและหัวใจของคินน์กับพริมในตอนนี้นะคะ!