กฎของความเงียบ

“ถ้าสมองของนายเป็นอัลกอริทึม หมวดหมู่ ‘ความรู้สึกไร้สาระ’ คงถูกตั้งค่าให้ขึ้นสถานะ *Null Pointer Exception* สินะคะคุณคินน์” พริมวางแก้วชานมไข่มุกกระแทកกับโต๊ะไม้เนื้อแข็งในห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์เสียงดังพอสมควร เพื่อดึงสติมนุษย์คอมพิวเตอร์ที่เอาแต่จดจ้องหน้าจอแท็บเล็ต ซึ่งกำลังรันโค้ดจำลองการเคลื่อนไหวของแขนกลรุ่นใหม่ล่าสุด โดยไม่มีทีท่าว่าจะเงยหน้าขึ้นมามองโลกภายนอกเลยแม้แต่น้อย คินน์ชะงักปลายนิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจอ เขาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ดวงตาสتีเข้มภายใต้กรอบโลหะมองพริมด้วยความเรียบเฉย ราวกับเธอกำลังรายงานข้อผิดพลาดของซอฟต์แวร์เวอร์ชันเก่า “ถ้าเธอหมายถึงตัวแปรที่ไม่มีผลต่อการคำนวณความแม่นยำของโครงงาน มันก็สมควรถูกลบทิ้งเพื่อประหยัดหน่วยความจำไม่ใช่เหรอครับ... เอ่อ หมายถึงนะคะ” เขาเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่เมื่อเห็นสายตาคาดคั้นของหญิงสาวตรงหน้า คินน์จึงรีบปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบตามเดิม “มันไม่มีประโยชน์ที่จะเสียเวลาประมวลผลเรื่องนอกเหนือจากเป้าหมายหลัก” “เป้าหมายหลัก... นายพูดคำนี้เป็นรอบที่แปดสิบเจ็ดของวันแล้วนะ” พริมถอนหายใจยาว เหวี่ยงกระเป๋าผ้าลายแมวอ้วนลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วทิ้งตัวลงนั่งตาม เธอยื่นมือไปปิดฝาแท็บเล็ตของคินน์ลงอย่างถือวิสาสะ ทำให้ดวงตาคู่คมของชายหนุ่มต้องเงยขึ้นสบตาเธอกะทันหัน “มนุษย์เราไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยลอจิกอย่างเดียวหรอกนะคะคินน์ นายเคยสังเกตไหมว่ากาแฟในแก้วที่นายกินทุกเช้า รสชาติมันต่างกันนิดหน่อยตามอารมณ์ของคนชง หรือแม้แต่ต้นไม้ริมทางเดินที่ธันวาชอบบ่นว่ามันโตเกะกะ... มันก็ยังมีชีวิตในแบบของมัน” “ธันวาเกี่ยวอะไรด้วย” คินน์ขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดจางๆ เมื่อได้ยินชื่อคู่ปรับคนสำคัญ “หมอนั่นก็แค่พวกยึดติดกับระบบอนาล็อกที่ล้าสมัย โครงงานหุ่นยนต์กู้ภัยของเขาไม่มีทางผ่านมาตรฐานความปลอดภัยระดับสามที่ผมออกแบบไว้หรอก” “เห็นไหมล่ะ!” พริมดีดนิ้วเสียงดังด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดู “นี่ไงคะที่ฉันบอกว่านายกำลังป่วยเป็น ‘โรคพึ่งพาอัลกอริทึม’ นายมองทุกคนเป็นคู่แข่ง มองทุกปัญหาเป็นสมการ และมองความเงียบเป็นคำตอบที่ปลอดภัยที่สุด... แต่วันนี้ ฉันจะไม่ยอมให้นายตอบคำถามฉันด้วยความเงียบ หรือด้วยกราฟสถิติเด็ดขาด” บรรยากาศรอบตัวพวกเขายังคงเงียบสงบตามสไตล์ห้องสมุดยามบ่าย มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษของนักศึกษาคนอื่นที่นั่งอยู่ไกลออกไป แต่ในพื้นที่สี่เหลี่ยมเล็กๆ บริเวณโต๊ะมุมอับนี้ แรงกดดันจากความต่างขั้วระหว่างจินตนาการอันไร้ขอบเขตของสาวนิเทศฯ กับตรรกะอันแข็งกระด้างของหนุ่มวิศวะฯ กำลังปะทะกันอย่างเงียบเชียบ คินน์จ้องมองพริมที่กำลังพองแก้มด้วยความขัดแย้งในใจ ลึกๆ แล้ว เขารู้สึกว่าพื้นที่ปลอดภัยที่เขาสร้างขึ้นเพื่อป้องกันความผิดพลาด กำลังถูกรุกรานด้วยตัวแปรที่ชื่อ ‘พริมพรรณ’ ตัวแปรนี้ไม่มีสูตรคำนวณ ไม่มีเงื่อนไขที่แน่นอน และมักจะสร้างสถานการณ์คาดเดาไม่ได้ให้เขาต้องปวดหัวอยู่เสมอ แต่ในขณะเดียวกัน... มันก็เป็นตัวแปรเดียวที่ทำให้หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะตายตัวของเขาเริ่มรวนเร “เธอต้องการอะไรกันแน่ พริม” คินน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แววตาไหววับชั่วขณะก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยท่าทีสุขุม “ถ้าเธอว่างมากจนไม่มีอะไรทำ โค้ดบรรทัดที่สามร้อยสิบสองตรงนั้นยังมีบั๊กที่ฉันแก้ไม่ตก... อยากช่วยพิสูจน์ตรรกะไหมล่ะ” “ไม่เอาค่ะ!” พริมปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้โต๊ะมากขึ้น ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย “วันนี้เราจะไม่คุยเรื่องโค้ด ไม่คุยเรื่องหุ่นยนต์ และไม่คุยเรื่องโครงงานเด็ดขาด! กติกาของเราคือ... เราจะมาคุยเรื่องไร้สาระกัน” “เรื่องไร้สาระ?” คินน์ทวนคำราวกับมันเป็นภาษาต่างดาว “เช่นอะไรล่ะ... อุณหภูมิของจุดเยือกแข็งของไฮโดรเจน หรือความน่าจะเป็นในการชนะหวยใต้ดิน?” “ไม่ใช่สักหน่อย!” พริมหัวเราะคิกคักกับความจริงจังเกินเหตุของเขา “เช่น... สีท้องฟ้าตอนพระอาทิตย์ตกดินเมื่อวานนี้ นายคิดว่ามันเหมือนสีอะไรคะ? หรือถ้าให้นายเลือกเป็นสัตว์สักชนิด นายอยากเป็นอะไรเพราะอะไร? เห็นไหมล่ะ มันง่ายนิดเดียวเอง” คินน์นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ สมองของเขาพยายามประมวลผลคำถามที่อยู่นอกเหนือหมวดหมู่การใช้งานทั้งหมด *สีของท้องฟ้า? สัตว์?* ข้อมูลเหล่านี้ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในฐานข้อมูลการเรียนรู้ของเขาเลย เขากะพริบตาช้าๆ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด ท่าทีที่ดูเก้ๆ กังๆ และจริงจังกับการหาคำตอบให้เรื่องไร้สาระ ทำให้พริมอดอมยิ้มไม่ได้ “ผม... ไม่เคยสังเกตท้องฟ้า” คินน์ยอมรับสารภาพตามตรงในที่สุด น้ำเสียงของเขามีความลังเลเจืออยู่ “ส่วนเรื่องสัตว์... ถ้าต้องเลือกจริงๆ ผมคงเป็นแมวละมั้งครับ... เอ่อ หมายถึงนะคะ” เขาแก้คำลงท้ายแทบไม่ทันเมื่อเห็นพริมทำตาโต “เพราะแมว... ควบคุมอาณาเขตของตัวเอง และไม่ต้องอธิบายเหตุผลให้ใครฟังว่าทำไมมันถึงอยากนอนตรงนั้น” พริมมองท่าทางนั้นแล้วระบายยิ้มกว้างออกมาอย่างจริงใจ รอยยิ้มที่สดใสราวกับดอกไม้รับแสงแรก ทำให้คินน์รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหูอย่างไม่มีสาเหตุ เขาเบือนหน้าหนีไปมองทางหน้าต่างเพื่อซ่อนอาการประหม่าที่จู่ๆ ก็พุ่งสูงขึ้นเกินขีดจำกัดความปลอดภัย “นายเนี่ยนะ เหมาะจะเป็นแมว... หึ! ฉันว่านายเหมือนหุ่นกระป๋องไขลานมากกว่าค่ะ” พริมหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแท็บเล็ตของคินน์มาถือไว้เอง “เอาล่ะ ในเมื่อนายยอมตอบคำถามไร้สาระข้อแรกแล้ว ฉันให้สิทธิ์นายถามฉันกลับได้หนึ่งข้อ... เชิญค่ะคุณโปรแกรมเมอร์” คินน์หันกลับมามองหญิงสาว ดวงตาคู่คมพิจารณาใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้นอย่างลึกซึ้ง ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยนิยามกำลังก่อตัวขึ้นในอก คำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวตั้งแต่วันแรกที่เธอเดินเข้ามาในชีวิตและเริ่มรื้อถอนกำแพงตรรกะของเขาก็หลุดออกจากริมฝีปากโดยไม่ทันได้ผ่านการกรองซ้ำ “ทำไม... เธอถึงพยายามเปลี่ยนผมจังล่ะครับ” คินน์ถามเสียงแผ่วเบา “ทั้งที่การอยู่คนเดียวในโลกของอัลกอริทึม มันปลอดภัยและไม่มีทางเจ็บปวดอยู่แล้ว... เธอต้องการอะไรจากผมกันแน่ พริม” บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งลงชั่วขณะ รอยยิ้มบนใบหน้าของพริมค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยแววตาไหวระริกที่ซ่อนความลับบางอย่างไว้เบื้องหลัง ความเงียบงันเข้ามาแทนที่บทสนทนาอันสดใส ราวกับพวกเขากำลังก้าวเข้าสู่เขตแดนอันตรายที่ยังไม่มีใครกล้าสำรวจ ทว่า... ก่อนที่พริมจะได้ทันอ้าปากเอ่ยคำตอบ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือของคินน์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบกริบนั้น *ติ๊ด!* หน้าจอสมาร์ทโฟนสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความจากระบบรักษาความปลอดภัยของห้องปฏิบัติการวิศวกรรมศาสตร์ ศูนย์วิจัยหลักที่เขาและธันวาใช้ร่วมกัน ข้อความสั้นๆ แต่ทำเอาเลือดในกายของคินน์เย็นเฉียบลงในพริบตา: **[ALERT:Unauthorized access detected in Main Server Room. Core algorithms compromised by User: THANWA]** คินน์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที แววตาที่เพิ่งมีความอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและตื่นตัวอย่างถึงขีดสุด พริมเองก็หน้าถอดสีเมื่อเห็นปฏิกิริยาของชายหนุ่ม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับความลับและหัวใจของคินน์กับพริมในตอนนี้นะคะ!