คำเตือนจากชมรม

"ตัวเลขศูนย์วินาที ศูนย์วินาที... หมายความว่าระบบบล็อกเชนถูกล็อกถาวรแล้วอย่างนั้นหรือคะ!" เสียงอุทานของพริมหลุดลอดริมฝีปากที่สั่นระริกเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างสะท้อนแสงสีแดงฉานจากหน้าจอแล็ปท็อปที่กระพริบเตือนถี่รัว บรรยากาศภายในห้องสมุดเงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามราวกับกลองศึก คินน์ไม่ได้ขยับเขยื้อน ร่างสูงยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม ปลายนิ้วเรียวยาวที่เพิ่งกดปุ่มEnterค้างไว้ค่อยๆ คลายออกอย่างช้าๆ แววตาคมกริบไร้ความตื่นตระหนก มีเพียงรอยย่นจางๆ ระหว่างคิ้วที่บ่งบอกว่าอัลกอริทึมในหัวเขากำลังประมวลผลสถานการณ์วิกฤตนี้ด้วยความเร็วสูง "ยังไม่จบค่ะพริม" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ แต่หนักแน่นพอที่จะดึงสติของหญิงสาวให้กลับคืนมา "ระบบไม่ได้ถูกล็อก แต่มันกำลังรีเซ็ตโครงสร้างฐานข้อมูลใหม่ต่างหาก สังเกตจากอัตราการรับส่งแพ็กเก็ตข้อมูลสxiสิคะ มันกำลังวิ่งย้อนกลับจากโหนดหลักไปที่เซิร์ฟเวอร์สำรอง" นิ้วเรียวของชายหนุ่มเริ่มขยับบนแป้นพิมพ์อีกครั้งอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่ามั่น มั่นใจและเด็ดเดี่ยวราวกับวาทยากรที่กำลังควบคุมวงออร์เคสตราขนาดใหญ่ พริมมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคินน์ที่มีหยดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้า ความตึงเครียดเมื่อครู่เจือจางลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงสุขุมนั้น มือบางที่เคยกำแขนเสื้อเขาแน่นค่อยๆ คลายออก แต่สายตายังคงไม่ละไปจากหน้าจอที่ตัวเลขรหัสผ่านกำลังวิ่งสลับไปมาอย่างบ้าคลั่งราวกับสายฝนดิจิทัล ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องกังวานมาจากทางประตูทางเข้าโซนวิจัยส่วนตัว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นกระเบื้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอที่เต็มไปด้วยความกดดันและอำนาจบางอย่าง ทำให้ทั้งคินน์และพริมต้องหันไปมองพร้อมกัน ธันวาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของพวกเขา ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชลส์แขนยาวพับขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อและเส้นเลือดที่ปูดโปนเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มภายใต้กรอบแว่นโลหะดูเย็นชาและคมปลาบ กวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงแสดงผลโค้ดสีแดงสลับเขียวด้วยแววตาเหยียดหยัน "เล่นสนุกอะไรกันอยู่หรือครับ... คินน์ พริม" ธันวาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยกระแสความเย้ยหยันไว้อย่างแนบเนียน "โปรเจกต์พัฒนาระบบอัลกอริทึมนิเทศศิลป์ผสมผสานโครงข่ายประสาทเทียมอันโด่งดัง ถึงกับต้องทำให้ระบบป้องกันความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยรวนไปหมดเลยอย่างนั้นหรือ" "มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบเราค่ะพี่ธันวา" พริมรีบก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อบังหน้าจอคอมพิวเตอร์ไว้ครึ่งหนึ่ง แม้ในใจจะรู้สึกหวั่นเกรงต่อบารมีของประธานชมรมหุ่นยนต์คนนี้ แต่สัญชาตญาณการปกป้องผลงานและเพื่อนร่วมทีมก็มีมากกว่า "พวกเรากำลังแก้ไขปัญหาการเชื่อมต่อฐานข้อมูลที่เกิดจากความไม่เสถียรของเซิร์ฟเวอร์กลางต่างหากค่ะ" ธันวาปรายตามองพริมด้วยหางตา รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา "น้องพริมเป็นดาวคณะนิเทศฯ แท้ๆ ทำไมถึงยอมเอาอนาคตมาเสี่ยงคลุกคลีอยู่กับโค้ดบ้าๆ บอๆ ของเด็กวิศวะสายดาร์กคนนี้ล่ะครับ? รู้ไหมว่าตอนนี้ทางคณะกรรมการบริหารชมรม และอาจารย์ที่ปรึกษาฝ่ายวินัยกำลังจับตาดูโปรเจกต์นี้อยู่" คินน์ค่อยๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เขาสบตากับธันวาอย่างไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองสั้นลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจ ความตึงประจันหน้าแผ่ซانซ่านราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตอยู่ในอากาศ "ถ้าโปรเจกต์ของผมมัน 'บ้าบอ' อย่างที่คุณว่า ทำไมคุณถึงต้องส่งคนมาคอยเช็คเซิร์ฟเวอร์ของเราทุกๆ สองชั่วโมงด้วยล่ะครับรุ่นพี่ธันวา" คินน์ย้อนถาม น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ แววตาคู่คมจ้องทะลุผ่านกรอบแว่นของอีกฝ่ายราวกับกำลังอ่านไฟล์ข้อมูลลับที่ถูกซ่อนไว้ ธันวาชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที รอยยิ้มบนใบหน้ากระตุกเกร็งขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม แต่ประกายตาที่ไหววูบนั้นไม่ได้รอดพ้นไปจากการสังเกตของคินน์เลยแม้แต่น้อย "อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อ คินน์" ธันวาเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย พยายามรักษาฟอร์มของประธานชมรมผู้ทรงอำนาจ "ฉันพูดในฐานะรุ่นพี่และผู้ดูแลความเรียบร้อยของอุปกรณ์ไอทีในตึกนี้ ระบบที่นายกำลังเขียนมันละเมิดข้อตกลงการใช้เครือข่ายส่วนกลาง และที่สำคัญ... มันกำลังสร้างความเสียหายให้กับภาพลักษณ์ของชมรมหุ่นยนต์ที่เราสร้างกันมา" "ภาพลักษณ์ หรือว่า 'ผลประโยชน์' กันแน่คะที่คุณพี่ธันวาเป็นห่วง" พริมสวนกลับทันควัน ความอดทนที่มีต่อท่าทีคุกคามเริ่มหมดลง ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "โครงการประกวดนวัตกรรมระดับประเทศกำลังจะเปิดรับสมัครในอีกสามสัปดาห์ข้างหน้า ถ้าโปรเจกต์ของเราผ่านการประเมิน โควตาเงินสนับสนุนทั้งหมดก็จะ..." "พริม!" คินน์เอ่ยเบาๆ แต่เด็ดขาด พร้อมกับเอื้อมมือไปแตะแขนเรียวของหญิงสาวเบาๆ เป็นเชิงห้ามปรามไม่ให้พูดต่อ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของชายหนุ่มส่งผ่านเนื้อผ้ามายังผิวของเธอ ทำให้พริมต้องกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ แม้จะยังฮึดฮัดอยู่ในใจก็ตาม ธันวาหันกลับมามองการกระทำนั้น ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด ความอิจฉาริษยาและสัญชาตญาณการแข่งขันพุ่งพล่านขึ้นในอก เขาเกลียดท่าทีที่มั่นอกมั่นใจของคินน์ เกลียดความอัจฉริยะที่ไม่ได้อยู่ในกรอบ และยิ่งเกลียดเวลาที่เห็นพริมยืนเคียงข้างสนับสนุนเด็กหนุ่มคนนี้อย่างไม่ลืมหูลืมตา "ฉันให้เวลาพวกนายถึงเที่ยงคืนนี้" ธันวาประกาศิตด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม กวาดสายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์และเอกสารสเกตช์ภาพอัลกอริทึมที่กระจัดกระจายอยู่เต็มโต๊ะ "แยกย้ายโปรเจกต์นี้ซะ คินน์ นายต้องถอนชื่อตัวเองออกจากฐานข้อมูลการส่งประกวดส่วนของโครงข่ายประสาทเทียม ส่วนพริม... กลับไปทำงานออกแบบสื่อประชาสัมพันธ์ให้ชมรมหุ่นยนต์ตามเดิมเสียดีกว่า ถ้ายังไม่อยากให้ชื่อของพวกนายถูกขึ้นบัญชีดำหมดสิทธิ์ทำกิจกรรมทุกอย่างในมหาวิทยาลัย" สิ้นคำพูดนั้น ธันกาก็สะบัดตัวหันหลังเดินกลับออกไปทันทีด้วยท่าทีองอาจราวกับผู้ชนะ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงค่อยๆ ห่างออกไปจนกระทั่งเงียบหายลับไปตรงมุมทางเดิน ทิ้งให้ความกดดันมหาศาลยังคงอบอวลอยู่ภายในห้องสมุด พริมทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความอ่อนแรง มือบางกุมขมับตัวเองเบาๆ ความเครียดสะสมเริ่มกัดกินความมั่นใจที่เคยมี "เราจะทำยังไงดีคะคินน์... ถ้าพี่ธันวาเอาเรื่องนี้ไปฟ้องอาจารย์จริงๆ โอกาสที่เราจะส่งโปรเจกต์นี้เข้าประกวดก็..." คินน์ยังคงยืนนิ่งมองตามทิศทางที่ธันวาเดินหายไป แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลย ตรงกันข้าม มันกลับเต็มไปด้วยประกายความท้าทายที่น่ากลัว รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม "ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะพริม" คินน์หันกลับมามองหน้าหญิงสาว น้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยแต่มั่นคงหนักแน่น "สิ่งที่รุ่นพี่ธันวาหวาดกลัวที่สุด ไม่ใช่การที่พวกเราละเมิดกฎเครือข่ายหรอกค่ะ" พริมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยความสงสัย "แล้วคืออะไรล่ะคะ?" คินน์หันกลับไปที่หน้าจอแล็ปท็อป นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์รัวเร็วอีกครั้ง เพียงชั่วพริบตา หน้าจอสีดำสนิทก็ปรากฏชุดโค้ดลับชุดหนึ่งขึ้นมา พร้อมกับไฟล์บันทึกการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์ย้อนหลังที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "คือการที่อัลกอริทึมของเรา... จะไปเปิดโปงความจริงว่าโปรเจกต์หุ่นยนต์กู้ภัยตัวเก่งของธันวา ที่ใช้ส่งประกวดเมื่อปีที่แล้ว แท้จริงแล้วถูกขโมยโค้ดต้นฉบับมาจากฐานข้อมูลของนักศึกษาปริญญาโทต่างหากล่ะคะ" พริมเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกใจกับข้อมูลลับสุดยอดที่เพิ่งได้รับรู้ หัวใจของเธอเต้นรัวยิ่งกว่าเดิม ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นเร้าใจที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนระบบจากสมาร์ทโฟนของคินน์ก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างกะทันหัน *[แจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลลับจากโหนดภายนอก บัญชีผู้ใช้ 'Thanwa_Robot' กำลังพยายามดาวน์โหลดไฟล์หลักฐานทั้งหมดออกจากเซิร์ฟเวอร์สำรองในอีก 60 วินาทีข้างหน้า!]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้อัลกอริทึมหัวใจดวงนี้ประมวลผลต่อไปด้วยกันนะคะ!