กาแฟกับรหัสลับ

เสียงรัวนิ้วกระทบแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดกลไกแบบ ‘บลูสวิตช์’ ดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบบานกระจกในยามวิกาล แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดสามสุกนิ้วสะท้อนกับกรอบแว่นสายตาของคินน์ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นนั้นจดจ่ออยู่กับชุดคำสั่งนับพันบรรทัดที่กำลังวิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง ทว่าในความเงียบสงบของห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ยามตีสองครึ่งนี้ กลับมีเสียงบางอย่างที่ทำลายสมาธิอันเที่ยงตรงของระบบตรรกะในหัวเขาลงอย่างสิ้นเชิง "ถ้าคุณยังบังคับให้ตัวแปร *'Emotional_State'* มีค่าเป็นศูนย์ตลอดเวลาแบบนี้ ระบบประสาทจำลองที่เรากำลังเขียนอยู่ก็จะกลายเป็นแค่หุ่นกระป๋องไร้ชีวิตชีวานะคะ คินน์" พริมเอียงคอมองหน้าจอของเขา เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่ถูกรวบไว้ลวกๆ ด้วยกิ๊บหนีบผมหลุดลุ่ยตกลงมาเคลอคลียังต้นคอระหง เธอยื่นแก้วกระดาษสีน้ำตาลอุ่นจัดมาตรงหน้า กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟลาเต้ผสมคาเฟอีนเข้มข้นลอยกรุ่นตัดกับกลิ่นอัปของกระดาษตำราเรียนเก่าๆ ในห้องสี่เหลี่ยม คินน์ชะงักปลายนิ้วที่กำลังจะกดรันโค้ด เขาเหลือบมองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าเรียวรีที่เจือแววอ่อนล้า แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นยังคงเปล่งประกายด้วยความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ "ในโลกของอัลกอริทึม ความรู้สึกคือตัวแปรผันแปรที่ควบคุมไม่ได้พริม" คินน์ตอบเสียงเรียบ นํ้าเสียงราบเรียบตามแบบฉบับวิศวกรหนุ่มผู้ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบ "ระบบที่ดีต้องไม่มีข้อผิดพลาดจากอารมณ์" "แต่หัวใจของมนุษย์ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยเงื่อนไข *If-Else* นะคะ" พริมแย้งทันควัน รอยยิ้มบางๆ จุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย เธอดึงเก้าอี้หมุนเข้ามาประชิดตัวเขามากขึ้นจนระยะห่างระหว่างไหล่แทบจะแนบชิด "บางครั้ง ความผิดพลาดที่สวยงามต่างหากล่ะคะ ที่ทำให้เราค้นพบคำตอบที่ถูกต้องที่สุด" ความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบในห้องทำงานรกๆ นี้ เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่อยู่นอกเหนือจากสมการทางคณิตศาสตร์ใดๆ ที่คินน์เคยคำนวณมาทั้งชีวิต ปลายนิ้วเรียวของพริมเอื้อมมาแตะที่หน้าจอเพื่อชี้จุดบกพร่องในบรรทัดที่ 402 สัมผัสแผ่วเบาจากปลายนิ้วของเธอเฉียดผ่านหลังมือของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ทว่ามันกลับสร้างกระแสความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาตามแนวสันหลังของชายหนุ่มอย่างกะทันหัน คินน์ชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจของเขาสะดุดกึกโดยอัตโนมัติ กลิ่นวานิลลาจางๆ จากตัวเธอลอยวนเวียนอยู่ปลายจมูก กลบกลิ่นคาเฟอีนและกลิ่นกระดาษไปเสียสิ้น สมองส่วนประมวลผลของนักศึกษาปี 3 เอกวิศวะคอมพิวเตอร์ที่เคยรวดเร็วราวกับชิปเซ็ตประมวลผลรุ่นล่าสุด กลับติดขัดราวกับฮาร์ดดิสก์เกิด Bad Sector เสียอย่างนั้น "คุณ... ขยับออกไปหน่อยสิครับ... เอ๊ย... ค่ะ" คินน์เผลอหลุดคำพูดติดปากออกมาด้วยความประหม่า ใบหูของชายหนุ่มขึ้นสีแดงจัดอย่างรวดเร็วตัดกับผิวขาวซีด พริมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เห็นหุ่นยนต์เดินได้ประจำคณะเสียอาการ "อ้าว ไหนบอกว่ายึดมั่นในตรรกะไงคะ ทำไมตอนนี้ระบบประมวลผลในหัวของคุณถึงรวนเรเสียล่ะ หรือว่าเจอไวรัสตัวไหนเข้าแล้วล่ะคะ คินน์" "ผมไม่ได้รวนเร แค่กำลังวิเคราะห์ความเหมาะสมในการจัดสรรพื้นที่หน้าจอต่างหาก" คินน์แก้ตัวเสียงแข็ง พยายามเบนสายตากลับไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ทั้งที่หัวใจข้างในอกกำลังเต้นรัวผิดจังหวะราวกับคลื่นความถี่สูง ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังอบอวลไปด้วยความเงียบอันชวนใจเต้นระทึก เสียงเตือนข้อความ *'Ping'* จากระบบเครือข่ายภายในของมหาวิทยาลัยก็ดังขึ้นทำลายสโตรกความเงียบ หน้าจอหลักของโปรแกรมจำลองที่พวกเขาร่วมกันพัฒนาขึ้นมาจู่ๆ ก็กระพริบเป็นสีแดงฉาน รหัสลับชุดใหม่ที่ไม่เคยปรากฏในฐานข้อมูลของโปรเจกต์ถูกส่งตรงเข้ามาจากไอพีแอดปริศนา บนหน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียวด้วยตัวอักษรสีเขียวเรืองแสง: *[รหัสผ่านถูกถอดถอดสำเร็จ 70% - ตรวจพบการเข้าถึงโดยบุคคลที่สาม: ธันวา - ชมรมหุ่นยนต์]* คินน์หรี่ตาลงทัน 100% แววตาที่เคยมีความลังเลเจืออยู่เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดันในเสี้ยววินาที ขณะที่พริมสะดุ้งสุดตัว มือบางคว้าแขนเสื้อของคินน์ไว้แน่นด้วยความตกใจเมื่อตัวเลขถอยหลังสิบวินาทีเริ่มปรากฏขึ้นบนมุมขวาของจอภาพ!