ความลับใต้เงาแสงไฟ

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสาดแสงวาบสะท้อนกับแว่นตาไร้กรอบของคินน์ ตัวเลขถอยหลังหวินเร็วราวกับชีพจรที่กำลังเต้นเร้าด้วยความตื่นตระหนก—*00:43... 00:42...*—เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับ SSS ดังระรัวอยู่ในโสตประสาท แต่วินาทีนั้นเอง นิ้วเรียวยาวที่กำลังรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่งเพื่อสกัดกั้นการดาวน์โหลดของ 'Thanwa_Robot' กลับชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นไหววูบไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะกลัวว่าฐานข้อมูลลับของโครงงานอัลกอริทึมจะถูกปล้นไป แต่เป็นเพราะหางตาของเขากำลังสะท้อนเงาร่างบางของใครบางคน พริมยืนนิ่งอยู่หลังเสาคอนกรีตเปลือยของห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดิน แสงสีเลือดจากหน้าจอหลักสาดกระทบดวงหน้าหวานที่ฉายแววตื่นตระหนกผสมความกังวลอย่างปิดไม่มิด หญิงสาวไม่ได้วิ่งหนีตามสัญชาตญาณเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน แต่เลือกที่จะก้าวเข้ามาใกล้พื้นที่อันตรายนี้เพื่อดูว่าเขา... กำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่ลำพัง "ถอยไปพริม ที่นี่อันตรายเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ" คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตูมตามสถานการณ์ภายนอก ทว่ากลับซ่อนความเย็นชาที่ตั้งกำแพงไว้สูงลิบเพื่อปกป้องบางสิ่ง "ไม่ต้องมาทำเป็นเก่งเลยนะคินน์!" พริมก้าวพรวดเข้ามาใกล้ แววตาคู่สวยไม่ได้มองที่หน้าจอระบบที่กำลังนับถอยหลัง แต่มันกลับจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม—ใบหน้าที่พยายามรักษาความนิ่งสนิทเอาไว้ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรม แต่เธอกลับมองทะลุกรอบตรรกะเหล่านั้นเห็นรอยร้าวที่ลึกเกินกว่าใครจะคาดคิด "ฉันเห็นนะ... แววตาเมื่อกี้ของคุณ มันไม่ใช่แววตาของคนที่กำลังปกป้องโค้ดคอมพิวเตอร์ แต่มันคือแววตาของคนที่กำลังสูญเสียทุกอย่างต่างหาก" คำพูดของหญิงสาวราวกับรหัสลับที่ถูกป้อนเข้าสู่ระบบปิดกั้นหัวใจของคินน์ ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย มือที่กำลังพิมพ์คำสั่งหยุดชะงักลงอย่างสมบูรณ์ หน้าจอระบบแจ้งเตือนว่าเหลือเวลาอีกเพียง 15 วินาที ทว่าภายในห้องเซิร์ฟเวอร์กลับเงียบงันราวกับเวลาถูกหยุดหมุน คินน์หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาสองคู่ประสานกันท่ามกลางแสงสีแดงวابวับ บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดและเปราะบาง นิยายรักวัยรุ่นไม่ได้มีแค่เรื่องราวความสดใสของวัยเยาว์ แต่มันคือการปะทะกันของจิตใจที่ต่างฝ่ายต่างมีแผลเป็นซ่อนอยู่ "เธอรู้อะไรพริม... คนอย่างฉันไม่จำเป็นต้องมีความรู้สึก" คินน์แค่นยิ้มหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่เจือความเยียบเย็นและน่าสงสารในเวลาเดียวกัน "ทุกอย่างในชีวิตฉันถูกคำนวณไว้หมดแล้ว ความผิดพลาด ความล้มเหลว หรือแม้แต่ความโดดเดี่ยว... มันเป็นค่าคงที่ที่ฉันต้องแบกรับไว้ ไม่มีช่องว่างให้ความเศร้าหรือความอ่อนแอเข้ามาประมวลผลหรอกนะ" "โกหก!" พริมโต้กลับทันควัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอินและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "คุณใช้ตรรกะและอัลกอริทึมมาเป็นเกราะกำบังเพื่อไม่ให้ใครมองเห็นความจริงข้างในต่างหาก! ฉันเห็นคุณนั่งอยู่หน้าจอนี้คนเดียวทุกคืน ฉันเห็นคุณพยายามแก้ไขโปรเจกต์ที่ไม่มีทางสำเร็จด้วยซ้ำ... เพราะคุณหวังลึกๆ ว่าใครบางคนจะหันมามองและบอกว่า 'เหนื่อยไหม' ใช่ไหมล่ะ?" ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านระบบประสาท คินน์รู้สึกเหมือนถูกถอดรหัสลับที่เก็บซ่อนไว้ใต้ชั้นข้อมูลนับล้านบรรทัดจนหมดสิ้น ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่ารำคาญ แต่เป็นความเงียบที่ทำให้หัวใจที่ด้านชามานานนับปีเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงจนควบคุมไม่อยู่ ภายใต้หน้ากากของนักศึกษาปี 3 ผู้เย็นชาและยึดติดกับความสมบูรณ์แบบ คินน์คือเด็กผู้ชายคนเดิมที่โหยหาความอบอุ่นจากครอบครัวที่แตกสลาย และภาพสะท้อนในแววตาของพริมตอนนี้ ก็กำลังมองทะลุความเปราะบางนั้นอย่างทะลุปรุโปร่ง โดยไม่มีการตัดสินใดๆ ทั้งสิ้น *00:03... 00:02...* เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นเตือนสติ ทว่าก่อนที่คินน์จะทันได้เอ่ยคำใดแก้ตัว หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานก็พลันดับวูบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนที่เงียบหายไปเฉียบพลัน ข้อมูลทั้งหมดไม่ได้ถูกดาวน์โหลดไปอย่างที่ระบบแจ้งเตือนในตอนแรก ทว่ากลับถูกแทนที่ด้วยข้อความปริศนาชุดใหม่ที่ปรากฏขึ้นบนจอสีดำสนิท **[ตรวจพบการเข้าถึงจากโปร 00: บัญชีผู้ใช้ 'Thanwa_Robot' ถูกยกเลิกการเชื่อมต่อ]** **[คำเตือนพิเศษจากระบบหลัก: ไฟล์ลับที่คุณตามหาไม่ได้อยู่บนเซิร์ฟเวอร์นี้... แต่มันอยู่ในการครอบครองของ 'บุคคลที่สาม' ที่กำลังยืนอยู่หลังประตูห้องนี้ตั้งแต่ต้น]** คินน์เบิกกว้างด้วยความตกใจ เขารีบหันขวับไปมองที่บานประตูเหล็กหนาทึบทางเข้าห้องเซิร์ฟเวอร์ทันที พริมเองก็แสดงอาการตกใจไม่แพ้กันเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ราวกับจังหวะการเดินของผู้ล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม บานประตูค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับอยู่บนใบหน้า... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความลับที่กำลังถูกเปิดเผยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!