ขีดจำกัดของระบบ

หน้าจอสีแดงฉานสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คมของคินน์ ตัวเลขดิจิทัลที่กำลังนับถอยหลังลดลงทีละวินาทีเปรียบเสมือนเสียงฝีเท้าของมัจจุราชที่คืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที *179... 178... 177...* บรรยากาศภายในห้องแล็บมืดสลัว มีเพียงแสงไฟกะพริบจากเซิร์ฟเวอร์หลักที่ส่งเสียงคำรามต่ำอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นอายของแผงวงจรที่ร้อนจัดโชยปะทะนาสิก คินน์กำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน สมองระดับหัวกะทิของภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์กำลังประมวลผลทางเลือกนับล้านวิธีด้วยความเร็วสูง แต่ไม่ว่าอัลกอริทึมไหนที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อกู้คืนไฟล์ ระบบกลับปฏิเสธและตอบกลับด้วยคำว่า *[Access Denied]* ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่คือความผิดพลาด... หรือนี่คือสิ่งที่ระบบถูกโปรแกรมไว้ตั้งแต่ต้นกันแน่นะคะ? "คินน์! นายกำลังทำอะไรอยู่ ถอยออกมาเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงหวานปนตื่นตระหนกของพริมดังขึ้น พร้อมกับร่างเพรียวในชุดลำลองที่วิ่งฝ่าประตูนิรภัยเข้ามา ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นหน้าจอหลักฟ้องสถานการณ์วิกฤต เธอพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าแขนเขา แต่กลับต้องชะงักเมื่อเห็นรังสีความเย็นชาและสีหน้าอันเคร่งเครียดที่คินน์มักใช้สร้างกำแพงกั้นผู้คน "อย่าเข้ามา พริม" คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย "ถ้าฉันกดปุ่มรีเซ็ตตอนนี้ โค้ดทั้งหมดที่ฉันเขียนขึ้นมาจะหายไปตลอดกาล... มันคือตัวตนของฉัน มันคือตรรกะที่ฉันใช้พิสูจน์มาตลอดสามปี" พริมเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้ยึดติดกับระเบียบและโค้ดคอมพิวเตอร์ยิ่งกว่าสิ่งใด แม้ในยามวิกฤตเช่นนี้ เขาก็ยังพยายามหาเหตุผลทางคณิตศาสตร์มาอธิบายความเจ็บปวดที่กำลังกัดกินหัวใจ "ตัวตนบ้าบออะไรกัน!" พริมก้าวเข้าไปประชิดอย่างไร้ความเกรงกลัว มือเรียวเล็กคว้าจับปลายเสื้อของเขาไว้แน่น แรงสั่นน้อยๆ จากปลายนิ้วของเธอส่งผ่านเนื้อผ้ามาถึงตัวเขา "นายใช้ชีวิตอยู่หลังหน้าจอดำๆ นั่นมาตลอดชีวิต เคยหันไปมองโลกความเป็นจริงข้างนอกบ้างไหมคะ? โลกที่มันไม่ได้รันตามคำสั่ง If-Else โลกที่บางครั้งความรู้สึกของคนเรามันไม่มีเหตุผลด้วยซ้ำ!" คำพูดของหญิงสาวราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของคินน์ ตลอดมาเขาเชื่อมั่นว่าความรัก ความสัมพันธ์ และชีวิตคือสมการที่แก้ได้หากมีตัวแปรที่ถูกต้อง แต่ User นิรนามที่กำลังลบไฟล์โปรเจกต์หัวใจนี้ กำลังตบหน้าเขาด้วยความจริงอันโหดร้ายว่า... มีบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุม และตรรกะอันสมบูรณ์แบบของเขาก็กำลังพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า *90... 89... 88...* เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว คินน์หันกลับไปมองหน้าจอ แววตาที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามวิกฤตบัดนี้ไหววูบ เขาตระหนักได้ทันทีว่า หากเขาเลือกที่จะปกป้องโค้ดที่เป็นดั่งเกราะคุ้มกัน เขาจะต้องสูญเสียบางสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้ไปตลอดกาล... สิ่งนั้นคือความอบอุ่นที่พริมพยายามจะมอบให้ แม้ในยามที่เขาผลักไสเธอออกห่าง มือหนายื่นออกไปแตะที่แป้นพิมพ์ แต่นิ้วกลับหยุดค้างกลางอากาศ นี่คือ "ขีดจำกัดของระบบ" หรือนี่คือขีดจำกัดของหัวใจเขากันแน่? ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนปริศนาก็ดังขึ้นแทรกเสียงนับถอยหลัง *[System Alert: ตรวจพบการแทรกแซงจากโหนดภายนอก - อนุญาตการเข้าถึงโดย: ธันวา]* ทั้งคินน์และพริมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อประตูห้องแล็บที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยระดับสูงสุด ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่พวกเขาคาดไม่ถึงยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ ธันวาก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก ในมือถือแฟลชไดร์ฟสีดำสนิทที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อนแปลกตา ดวงตาของประธานชมรมหุ่นยนต์คู่ปรับตลอดกาลคู่นั้นไม่ได้ฉายแววของผู้ชนะ แต่เป็นแววตาของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมที่คินน์ไม่เคยรู้เลยว่ามีอยู่จริง "นายคิดว่านายกำลังเขียนโค้ดเพื่อควบคุมทุกอย่างอยู่คนเดียวหรือไง คินน์" เสียงทุ้มต่ำของธันวาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับที่หน้าจอหลักเปลี่ยนสถานะจากการนับถอยหลังเพื่อลบไฟล์ กลายเป็นหน้าต่างสีดำสนิทที่แสดงข้อความท้าทายใหม่ขึ้นมาแทนที่ *[Welcome to the Next Level, Creator. Do you want to play a real game now?]* ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ลูกกวาดสีรุ้งยินดีต้อนรับนักอ่านทุกท่านเข้าสู่ความเข้มข้นที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นค่ะ