ปาร์ตี้คืนสู่เหย้า

เสียงคลิกเบาๆ ของปลายส้นเข็มที่กระทบกับพื้นหินอ่อนขัดมันดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงของแกรนด์บอล룸 ภายในงานปาร์ตี้คืนสู่เหย้าครบรอบหอมรดกสถาปัตยกรรมยุคเรเนสซองส์ของมหาวิทยาลัย ประดับประดาด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลระยิบระยับนับพันดวง กลิ่นอายของความหรูหราและความเสแสร้งลอยอวลปะปนไปกับละอองแชมเปญราคาแพงในอากาศ แต่สำหรับคินน์แล้ว ทุกตารางเมตรของสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นงานสังสรรค์ หากแต่มันคือ "พื้นที่จำลองทางสังคม" ที่มีตัวแปรและอัลกอริทึมพฤติกรรมมนุษย์นับร้อยกำลังทำงานขววไขว่เต็มไปหมด "ถ้าคุณยังทำหน้าเหมือนกำลังวิเคราะห์รหัสผ่านบัฟเฟอร์โอเวอร์ฟ్โลว์ใส่แขกผู้ใหญ่เหล่านั้นล่ะก็... ดิฉันเกรงว่าเราคงจะเดินไปไม่ถึงโต๊ะอาหารค่ำด้วยซ้ำนะคะ" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับสัมผัสอุ่นบริเวณข้อศอกทำให้คินน์ต้องดึงสติกลับมาจากห้วงความคิด พริมในชุดราตรีสั้นสีน้ำเงินเข้มปักเลื่อมระยิบระยับราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนกำลังส่งยิ้มบางๆ ให้ ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววขบขันระคนเอ็นดู ขณะที่มือเรียวบางในถุงมือผ้าลูกไม้สีดำกำลังเกาะแขนเขาไว้ด้วยความแนบเนียนตามมารยาททางสังคมที่เธอฝึกฝนมาเป็นอย่างดี คินน์กะพริบตาปริบๆ ปรับโฟกัสสายตากลับมาที่โลกความเป็นจริง เขาอยู่ในชุดสูทสากลสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต ช่วยขับให้โครงหน้าคมคายและท่าทางเยือกเย็นดูโดดเด่นสะดุดตา ทว่าความตึงเครียดในสมองส่วนหน้าของเขายังคงไม่จางหาย—โดยเฉพาะเมื่อข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานจากระบบวิเคราะห์ไฟล์ที่ยังคงค้างคาอยู่ในหัว ตั้งแต่คืนที่พวกเขาพบโค้ดลับรุ่นเก่าของพ่อ *“โปรไฟล์ปริศนา: ไม่พบข้อมูลในระบบฐานข้อมูลกลาง... รหัสผ่านถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมยุค ค.ศ. 2019”* มันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ และงานปาร์ตี้คืนสู่เหย้าในค่ำคืนนี้ ก็ไม่ใช่แค่พิธีการไร้สาระตามปฏิทินมหาวิทยาลัย เพราะรายชื่อแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์ที่ถูกส่งมาเมื่อช่วงบ่าย ระบุชัดเจนว่ามีชื่อของ "ดร.ภาคิน" อดีตหัวหน้าทีมวิจัยโครงข่ายประสาทเทียมผู้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อห้าปีก่อนรวมอยู่ด้วย "ผมแค่วิเคราะห์ความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตจากการถูกรุมล้อมด้วยบรรดาศิษย์เก่าคณะบริหารธุรกิจที่พยายามจะขายคอร์สลงทุนคริปโตให้ผมต่างหาก" คินน์กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่สายตากวาดมองไปรอบห้องเพื่อประเมินสถานการณ์ "นั่นไม่ใช่การวิเคราะห์ค่ะ... นั่นเขาเรียกว่าการตื่นตัวเพื่อเอาชีวิตรอดต่างหากล่ะคะ" พริมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะพาเขาเดินเลี่ยงกลุ่มคนที่กำลังยืนสนทนากันอย่างออกรส "ทำตัวตามสบายเสียบ้างเถอะค่ะคุณโปรแกรมเมอร์ ตัวคุณในตอนนี้ไม่ได้กำลังยืนอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อแก้บั๊กนะคะ แต่คุณกำลังยืนอยู่เคียงข้างฉัน... ในงานสังคมครั้งแรกของเราด้วยซ้ำ" คำว่า *'ครั้งแรกของเรา'* ทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจใต้เสื้อสูทของคินน์สะดุดไปเสี้ยววินาที ระบบตรรกะในหัวประมวลผลคำพูดนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้เหตุผล เขารู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอที่แนบอยู่ตรงต้นแขน ความใกล้ชิดนี้มันรบกวนประสิทธิภาพการทำงานของสมองอย่างรุนแรง แต่น่าแปลกที่เขา... กลับไม่อยากสั่งปิดระบบมันเลย ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็พลันเงียบลงเมื่อเสียงดนตรีคลาสสิกจากวงออร์เคสตราบรรเลงเบาลง เปิดทางให้กับการปรากฏตัวของบุคคลที่สามที่เดินตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยฝ่าก้าวที่มั่นคง "โอ้... ดูนั่นสิครับ คู่นักประดิษฐ์อัจฉริยะแห่งปี มาร่วมงานสังคมกับเขาด้วยหรือนี่ นึกว่าฃั่วโมงนี้พวกคุณจะยังขลุกอยู่แต่ในห้องแลบเหม็นกลิ่นน้ำยาบัดกรีเสียอีก" ธันวาปรากฏตัวในชุดสูทสีเทาอ่อนตัดเย็บเข้ารูป รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและริษยาเบาๆ ประธานชมรมหุ่นยนต์ผู้พ่ายแพ้ให้กับโปรเจกต์อัลกอริทึมหัวใจของคินน์ในเทอมที่ผ่านมา ยังคงเก็บบาดแผลความพ่ายแพ้นั้นไว้ครบถ้วน และค่ำคืนนี้ดูเหมือนเขาจะเตรียมตัวมาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมในแบบของเขาเอง พริมขยับตัวเข้ามาใกล้คินน์อีกนิดโดยสัญชาตญาณ การเคลื่อนไหวนี้ไม่ได้เล็ดลอดไปจากสายตาของธันวา รอยยิ้มของอีกฝ่ายจึงยิ่งกว้างขึ้นด้วยความสะใจ "ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งความจริงนะครับคินน์ โลกที่ไม่ได้มีแค่โค้ดสวยๆ บนหน้าจอ หรืออัลกอริทึมที่เขียนขึ้นมาเพื่อหลอกตัวเอง... ว่าแต่ ควงคุณพริมมาด้วยแบบนี้ เธอรู้หรือยังล่ะครับว่าเบื้องหลังความอัจฉริยะที่คุณภูมิใจนักหนาเนี่ย มันมีที่มาจากผลงานขโมยทรัพย์สินทางปัญญาของใครเมื่อห้าปีก่อน?" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งในชั่วพริบตา สายตาของแขกเหรื่อรอบข้างเริ่มหันมามองตามเสียงพาดพิง พริมชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววตกใจก่อนจะหันมามองหน้าคินน์ที่ยังคงนิ่งสนิท สีหน้าของชายหนุ่มไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ทว่าดวงตากลับหรี่ลงเล็กน้อย ประมวลผลข้อมูลทุกคำพูดของธันวาด้วยความเร็วสูง "ถ้าคุณมีหลักฐานเชิงประจักษ์ที่ผ่านการตรวจสอบความถูกต้องทางกฎหมาย มากกว่าการกล่าวหาลอยๆ เพื่อเรียกเรตติ้งให้ตัวเองในงานปาร์ตี้..." คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่อาบยาพิษ "ผมแนะนำให้คุณยื่นเรื่องฟ้องร้องผ่านกระบวนการยุติธรรม มากกว่าการใช้ปากเห่าหอนเหมือนโปรแกรมบักกิ้งที่ไม่มีใครต้องการแก้ไขนะครับ ธันวา" รอยยิ้มบนใบหน้าของธันวาแข็งค้างในทันที เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาด้วยความโกรธ "แก..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน "แกจะปากดีได้อีกนานแค่ไหนคินน์... ถ้าแกได้รู้ว่าคนที่เป็นเจ้าของโค้ดต้นฉบับที่แท้จริง กำลังยืนมองดูความพินาศของแกจากชั้นบนสุดของตึกนี้ล่ะ!" คำพูดนั้นทำให้คินน์ชะงัก ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวขึ้นทันที พริมขยับมือมาบีบต้นแขนเขาแน่นขึ้นด้วยความกังวล ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดต่อ จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคินน์ก็สั่นสะท้อนขึ้นมาพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตดังลั่นก้องกังวานในโสตประสาท เป็นสัญญาณแจ้งเตือนที่เขาไม่ได้ยินมานานนับตั้งแต่คืนที่พ่อหายตัวไป **[ SYSTEM ALERT: Unauthorized Access Detected ]** **[ แหล่งกำเนิดสัญญาณ: เราเตอร์เครือข่ายภายในห้อง V.I.P. ชั้น 4 ]** **[ ตรวจพบการจับคู่ลายพิมพ์ดิจิทัล: อัลกอริทึม "Echo-09" กำลังรันการทำงาน ]** คินน์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย—"Echo-09" คือชื่อรหัสลับของอัลกอริทึมที่พ่อของเขาใช้ในการเขียนระบบป้องกันความปลอดภัยตัวสุดท้าย ก่อนที่ฮาร์ดดิสก์ทั้งหมดจะถูกลบเกลี้ยงเมื่อห้าปีก่อน! ทว่าสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเขาเกือบสะดุด คือข้อความบรรทัดสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของเขาในวินาทีถัดมา... **[ From: Admin_99 ]** *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูก... ถึงเวลาชำระหนี้สินทางตรรกะที่เราติดค้างกันไว้แล้ว”* พร้อมๆ กับที่ไฟในห้องโถงจัดเลี้ยงทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบถี่รัว และเสียงประตูกระจกนิรภัยชั้นบนสุดที่ถูกปลดล็อกด้วยเสียงคลิกหนักแน่น—ราวกับมีใครบางคนกำลังรอต้อนรับพวกเขาอยู่ ณ จุดสิ้นสุดของทางเดินนั้น --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับตัวละครในค่ำคืนนี้นะคะ