สายตาที่จับจ้อง

"ถ้าอัลกอริทึมการจีบของนายมีประสิทธิภาพสูงจริง ทำไมผลลัพธ์ถึงกลายเป็นหัวข้อท็อปเทรนด์ในเพจสาธารณะของมหาวิทยาลัยไปได้ล่ะ คินน์" เสียงกระซิบที่เจือด้วยความระAมดระวังดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเรียวสวยของพริมที่จิ้มลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟนอย่างแรง จนกระจกกันรอยแทบปริร้าว ภาพบนหน้าจอไม่ใช่โค้ดภาษาซีพลัสซีพลัสหรือโปรเจกต์หุ่นยนต์กู้ภัยที่พวกเขากำลังร่วมมือกันพัฒนา แต่เป็นกระทู้ห้องลับของบอร์ดมหาวิทยาลัย ที่ตั้งหัวข้อร้อนแรงด้วยตัวอักษรตัวหนาเปรียบเปรยความสัมพันธ์ของ 'ท่านประธานชมรมคอมพิวเตอร์สุดเย็นชา' กับ 'ดาวคณะนิเทศศาสตร์ผู้เจิดจรัส' ว่าเป็น 'ระบบล่มสลายที่น่ารักที่สุดในรอบทศวรรษ' คินน์ชะงักมือที่กำลังเคาะคีย์บอร์ดในห้องสมุดรวม แว่นตากรอบโลหะสะท้อนแสงไฟนีออนสีนวล เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที แต่เลือกที่จะวิเคราะห์ข้อมูลดิบในหัวอย่างรวดเร็ว ตรรกะของเขามักจะหาตัวแปรและทางแก้เสมอเมื่อเผชิญกับบั๊ก (Bug) ในระบบ แต่วันนี้... ตัวแปรเหล่านั้นกลับพุ่งสูงเกินกว่าจะควบคุมด้วยสมการคณิตศาสตร์ "มันเป็นความผิดพลาดของตัวแปรภายนอกที่เราควบคุมไม่ได้" คินน์ตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาอุณหภูมิความนิ่งของน้ำเสียงไว้ให้สนิท แม้หัวใจข้างในจะเต้นผิดจังหวะไปสองรอบเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นสายตาของกลุ่มนักศึกษาโต๊ะริมหน้าต่างที่กำลังกระซิบกระซาบพร้อมกับเหลือบมองมาทางพวกเขาเป็นระยะๆ "ตัวแปรภายนอกเหรอคะ?" พริมหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววทั้งขบขันและหงุดหงิดระคนกัน เธอปิดฝาแล็ปท็อปสีพาสเทลดัง *ฉับ* จนคนโต๊ะข้างๆ สะดุ้ง "นายเรียกสายตานับร้อยคู่ที่มองเราเหมือนคู่รักในซีรีส์เกาหลีตอนเดินออกจากโรงอาหารเมื่อเที่ยงว่า 'ตัวแปรภายนอก' งั้นเหรอ คินน์ นายไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งทำเป็นระบบรันนิ่งช้ากันแน่ว่าตอนนี้เราตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งมหา'ลัยไปแล้ว!" บรรยากาศรอบตัวออบซิเดียนและพาสเทลผสมผสานกันอย่างประหลาด กลิ่นกระดาษเก่าในห้องสมุดเงียบสงบ แต่กระแสความกดดันจากสายตาของคนรอบข้างกลับหนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ตั้งแต่เหตุการณ์ที่คินน์ยอมสละเวลาสามชั่วโมงมาช่วยพริมแก้ปัญหาโปรเจกต์หนังสั้นจบการศึกษา จนถึงตอนที่ธันวา ประธานชมรมหุ่นยนต์คู่ปรับตลอดกาล เดินเข้ามาขวางทางแล้วพยายามเหน็บแนมเรื่องสถานะความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ทั้งหมดถูกบันทึกไว้ในความทรงจำของสาธารณชนผ่านเลนส์ซูมของโทรศัพท์มือถือ พริมถอนหายใจยาว เธอไม่ใช่คนกลัวการถูกมอง แต่การถูกจับจ้องในฐานะ 'อัลกอริทึมความรัก' ของพ่อหนุ่มตรรกะจัด ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหนูทดลองในห้องแล็บที่ทุกย่างก้าวถูกจับตามองด้วยกราฟสถิติ "ฉันไม่อยากให้คนอื่นมาตัดสินความสัมพันธ์ของเราผ่านหน้าจอมือถือ หรือคอมเมนต์แย่ๆ ที่บอกว่าฉันไม่คู่ควรกับการยืนข้างนาย" พริมพูดเบาลง น้ำเสียงเจือความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มร่าเริงเสมอ เธอเกลียดความรู้สึกนี้—ความกลัวที่จะไม่ดีพอสำหรับใครบางคน โดยเฉพาะกับคนที่มีโลกเป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างคินน์ คินน์ชะงักมือที่วางบนโต๊ะ แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยสูตรคำนวณไหววับชั่วขณะ เขาถอดแว่นตาออกแล้ววางลงข้างตัว ชั่ววินาทีนั้น ความเย็นชาที่ห่อหุ้มตัวเขาก็ค่อยๆ ละลายหายไป เหลือเพียงความจริงใจที่ดึงดันและหนักแน่น "พริม..." คินน์เรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและจริงจังกว่าทุกครั้ง โน้มตัวเข้าหาอีกฝ่ายเล็กน้อยจนระยะห่างลดลง "ฟังฉันนะ... สำหรับฉัน โค้ดทุกบรรทัดที่ฉันเขียนขึ้นมามีจุดประสงค์เพื่อรันผลลัพธ์ที่ถูกต้องที่สุด แต่เธo... เธอไม่ใช่บั๊กที่ต้องแก้ไข และไม่ใช่ข้อมูลที่ฉันจะปล่อยให้ใครมาประเมินค่าตามใจชอบ" ดวงตาสองคู่ประสานกันในความเงียบของมุมห้องสมุด โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเกินกว่าจะคำนวณ ทว่า ช่วงเวลาแห่งความเงียบงันอันลึกซึ้งนั้นก็ถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากหน้าจอแท็บเล็ตของคินน์ดังขึ้นพร้อมกันสามเครื่องติดต่อกัน *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* คินน์ขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดู สีหน้าที่เคยผ่อนคลายกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในเสี้ยววินาที ระบบรักษาความปลอดภัยของชมรมคอมพิวเตอร์เพิ่งส่งสัญญาณเตือนระดับวิกฤต พร้อมข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่กลับทิ้งรหัสลับที่เขาจำได้แม่นยำ—รหัสที่ธันวาเคยใช้ในการแฮกฐานข้อมูลโปรเจกต์หุ่นยนต์เมื่อปีก่อน พริมสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงชะโงกหน้าเข้าไปดู "มีอะไรเหรอคินน์? หน้าตานายน่ากลัวยิ่งกว่าตอนคอมพิวเตอร์พังซะอีก" คินน์ไม่ได้ตอบทันที เขากวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจออย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาพริมด้วยแววตาที่คมกริบราวกับใบมีด "ไม่ใช่แค่คนในมหาวิทยาลัยที่กำลังจับตาดูเรา..." คินน์เอ่ยเสียงกระซิบ เยือกเย็นแต่แฝงด้วยความตื่นตัว "แต่มีใครบางคนกำลังเจาะระบบฐานข้อมูลส่วนตัวของฉัน... และเป้าหมายของมัน ไม่ใช่แค่โปรเจกต์ของเรา แต่คือไฟล์ข้อมูลลับทั้งหมดเกี่ยวกับตัวตนของพริมที่ถูกเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์หลัก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้คินน์กับพริมมาจนถึงตอนนี้นะคะ