วิกฤตงบประมาณ

“ถ้าคุณคิดว่าการดึงปลั๊กออกจะทำให้ทุกอย่างจบ... คุณคิดผิดถนัด คินน์” เสียงนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้หน้าจอคอมพิวเตอร์จะมืดสนิทไปนานแล้ว แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนภายนอกห้องแล็บส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามา เผยให้เห็นใบหน้าของคินน์ที่ซีดเผือดจนแทบจะกลืนไปกับผนังห้อง พริมขยับตัวเข้าใกล้ แตะมือลงบนไหล่ที่สั่นเทาเล็กน้อยของเขา สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วเธอคือสิ่งเดียวที่ดึงสติของเขาให้กลับมาอยู่กับโลกแห่งความจริง “ใจเย็นก่อนนะคินน์ นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าทุกอย่างมีคำตอบในสมการของมัน” พริมกระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่ก็พยายามมั่นคงที่สุด “สมการของฉันมันพังไปแล้วพริม...” คินน์แค่นยิ้มขมขื่น พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ “ข้อความเมื่อกี้... ไม่ใช่ฝีมือแฮกเกอร์ธรรมดา แต่มันคือการแทรกซึมระดับ Root Access ที่ฝังตัวอยู่ในโปรเจกต์เรามาตั้งแต่เริ่ม” ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้วิเคราะห์ความหมายของคำพูดนั้น เสียงสัญญาณเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะก็ดังขึ้นรัวๆ มันคือการแจ้งเตือนจากระบบบริหารจัดการงานวิจัยของมหาวิทยาลัย พริมรีบคว้าขึ้นมาเปิดดู ดวงตาของเธอกวาดมองข้อความบนหน้าจออย่างรวดเร็ว ก่อนที่ความหวังในแววตาจะค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความสิ้นหวัง [ประกาศด่วน: ระงับการสนับสนุนโครงการ 'Neural Link Optimization' ชั่วคราว เนื่องจากพบข้อผิดพลาดร้ายแรงในจริยธรรมข้อมูลและสถานะงบประมาณผันผวนผิดปกติ โปรดระงับกิจกรรมทุกอย่างและเข้าพบคณะกรรมการบริหารในวันพรุ่งนี้] “ระงับงบ... นี่มันหมายความว่าไง?” พริมพึมพำ “พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินว่าเรามีข้อผิดพลาดทั้งที่เรายังไม่ได้ส่งรายงานผลลัพธ์รอบสุดท้ายด้วยซ้ำ” คินน์ไม่ได้ตอบ แต่เขากลับรัวนิ้วบนแป้นพิมพ์สำรองที่ยังเชื่อมต่อกับเครือข่ายภายในอยู่ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง ดวงตาที่เคยสับสนกลับมาเฉียบคมดุจกลไกที่ถูกโปรแกรมใหม่ “นั่นไง... ธันวา” เขาหันจอให้พริมดู หน้าจอแสดงกราฟการไหลเวียนของงบประมาณที่ถูกดึงออกไปในวินาทีที่สายปริศนาตัดไป เส้นกราฟสีแดงฉานนั้นวิ่งตรงไปที่เซิร์ฟเวอร์ของชมรมหุ่นยนต์ ซึ่งธันวาเป็นคนดูแลอยู่ “หมอนั่นไม่ใช่แค่คนหัวโบราณอย่างที่เราคิดแล้วล่ะพริม” คินน์กัดฟัน “เขาคือ 'ฟิวส์' ที่คอยกันไม่ให้โปรเจกต์ของเราไปแตะต้องความลับบางอย่างที่มหาวิทยาลัยพยายามปิดบังไว้” “แต่นี่มันคือการทำลายอาชีพการเรียนของเราเลยนะ!” พริมขัดขึ้น เสียงของเธอเริ่มสั่นด้วยความโกรธ “เราทุ่มเทกับมันมาเป็นปี เพื่อที่จะพิสูจน์ว่าอัลกอริทึมนี้จะช่วยผู้ป่วยที่สูญเสียการควบคุมกล้ามเนื้อได้ แล้วตอนนี้จะมาบอกว่าเราเป็นภัยคุกคามเนี่ยนะ?” คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปที่กระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยผังโครงสร้างของโปรเจกต์ เขาหยิบปากกาเคมีขึ้นมา แล้วกากบาททับรูปโลโก้มหาวิทยาลัยด้วยแรงที่หนักหน่วงจนปลายปากกาแทบแตก “พริม... ถ้าเกมนี้คือสิ่งที่เขาต้องการจะเล่น เราก็ต้องเปลี่ยนกติกาใหม่” “หมายความว่ายังไง?” “เราจะดึงอัลกอริทึมออกมาจากระบบ Cloud ของมหาลัยก่อนที่พวกเขาจะลบมันทิ้ง” คินน์หันมามองเธอ สายตาของเขาไม่ได้มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลย “เราจะรันมันแบบ Offline ในเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวที่ไม่มีใครแตะต้องได้” “นั่นมันเสี่ยงมากนะคินน์ ถ้าเกิดระบบเกิดความผิดพลาดระหว่างย้ายข้อมูล...” “ไม่มีทางเลือกแล้ว” คินน์ขัดจังหวะ เขาก้าวเข้ามาหาพริม ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร “เธอเชื่อใจฉันไหมพริม? ในฐานะที่เธอเป็นคนเดียวที่เข้าใจว่าทำไมอัลกอริทึมนี้ถึงต้องมี ‘หัวใจ’ มากกว่าแค่ ‘ตรรกะ’” พริมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคินน์ ความกลัวการถูกตัดสินที่เธอเคยมีมันหายไปหมดสิ้น ในวินาทีนี้ เธอรู้ดีว่าคำถามของเขาไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือการตัดสินใจก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างนักศึกษากับผู้ท้าทายระบบ “ฉันเชื่อใจนาย... แต่เราต้องมีแผนสำรอง ถ้าธันวาขวางเราที่ประตูหน้า เราจะทำยังไง” “เราจะไม่ใช้ประตูหน้า” คินน์แสยะยิ้มที่ทำให้พริมรู้สึกเย็นวาบในอก “เราจะใช้ช่องโหว่ที่เขาสร้างขึ้นนั่นแหละย้อนกลับไปทำลายระบบของเขา” ทั้งคู่เริ่มลงมือทำงานด้วยความรวดเร็ว เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดดังกึกก้องสลับกับเสียงถอนหายใจของคนทั้งสอง เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืน บรรยากาศในห้องแล็บที่เคยอบอุ่นกลับดูเย็นเยือกด้วยความตึงเครียด ข้อมูลถูกดึงถ่ายโอนผ่านสายเคเบิลที่พันกันยุ่งเหยิงราวกับเส้นประสาทที่กำลังทำงานหนักเกินขนาด ทันใดนั้น หน้าจอที่เคยนิ่งสนิทกลับกะพริบขึ้นมาพร้อมข้อความสีขาวพื้นหลังดำที่ปรากฏขึ้นโดยที่ไม่มีใครกดสั่ง [System Override: ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์ต้องห้าม - คินน์, พริม... พวกเธอรู้ตัวไหมว่ากำลังขุดหลุมฝังตัวเองอยู่?] คินน์ชะงัก นิ้วของเขาค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์ หัวใจเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบ พริมถอยหลังกรูไปชนกับโต๊ะทำงานจนอุปกรณ์ต่างๆ ร่วงหล่นเสียงดังสนั่น แต่เสียงที่น่าตกใจกว่านั้นคือเสียงประตูห้องแล็บที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู แสงไฟจากโถงทางเดินทำให้เขามองเห็นเพียงเค้าโครงของชายหนุ่มที่มีท่าทางหยิ่งผยองและคุ้นตาเกินกว่าจะลืมได้ “ธันวา...” พริมกระซิบชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน ธันวาก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ ในมือของเขามีแฟลชไดรฟ์สีเงินวาววับสะท้อนแสงไฟ “ฉันไม่ได้มาเพื่อหยุดพวกเธอหรอกนะ... แต่ฉันมาเพื่อจะบอกว่า ข้อมูลที่พวกเธอพยายามจะรันอยู่น่ะ มันไม่ใช่ของพวกเธอมาตั้งแต่แรกแล้ว” เขาเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับพอร์ตหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ที่คินน์กำลังใช้งานอยู่ ทันทีที่เสียบเข้าไป เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของตึกก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งอาณาบริเวณ พร้อมกับหน้าจอทั้งหมดที่เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และตัวเลขถอยหลังที่เริ่มนับจาก 60 วินาที “ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์ ‘อาร์ค’ ที่แท้จริง คินน์... หวังว่าสมองของนายจะประมวลผลทันนะ ก่อนที่มหาลัยจะสั่งกวาดล้างทุกอย่างทิ้งจริงๆ” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคินน์และพริมมาจนถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะเอาใจช่วยพวกเขาให้รอดพ้นจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ไปด้วยกันค่ะ!