คืนวันฝนพรำที่แล็บ

“นายกำลังพยายามทำอะไรคินน์... รหัสที่เขียนอยู่นี่มันไม่ใช่ตรรกะของวิศวกร แต่มันคือการเขียนความโดดเดี่ยวลงไปในชุดคำสั่งชัดๆ” เสียงของพริมดังก้องท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องแล็บหุ่นยนต์ยามวิกาล บรรยากาศรอบตัวถูกบีบอัดด้วยเสียงฝนที่กระหน่ำซัดสาดลงบนหลังคาเหล็ก จนเกิดเป็นจังหวะที่ฟังดูหม่นหมอง เธอวางถ้วยโกโก้อุ่นๆ ลงบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยแผงวงจร ก่อนจะจ้องมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่หน้าจอโฮโลแกรมด้วยสายตาที่อ่านยาก คินน์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์รหัส แสงสีฟ้าจากจอสะท้อนในดวงตาคู่คมของเขาที่ดูอ่อนล้ากว่าทุกครั้ง เขาไม่ได้หันมามองพริม แต่กลับแค่นยิ้มที่มุมปาก “เธอก็รู้ว่าอัลกอริทึมของฉันไม่เคยผิดพลาด พริม... มันแค่กำลังประมวลผลสิ่งที่คนอื่นมองข้าม” “รวมถึงความเจ็บปวดในใจนายด้วยไหม?” พริมถามสวนทันควัน เธอเดินอ้อมไปยืนข้างเขา กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำฝนที่ติดตัวมาทำให้คินน์เผลอสูดลมหายใจลึก “นายสร้างหุ่นยนต์ตัวนี้ขึ้นมาเพื่อพิสูจน์ให้พ่อเห็น หรือเพื่อซ่อมแซมส่วนที่ขาดหายไปของตัวเองกันแน่?” คินน์ปิดหน้าจอโฮโลแกรมลงอย่างรวดเร็ว เสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องคอมพิวเตอร์ดังแว่วท่ามกลางเสียงฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อยๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเงียบระหว่างเขากับเธอกลายเป็นกำแพงสูงชันที่ยากจะข้ามผ่าน “ทำไมต้องถามเรื่องที่ฉันไม่อยากตอบด้วย” น้ำเสียงของคินน์เย็นชา แต่แววตาสั่นไหว “เพราะฉันเหนื่อย... เหนื่อยที่ต้องเห็นนายวิ่งไล่ตามเงาของมาตรฐานที่คนอื่นกำหนดให้” พริมก้าวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขา “ฉันรู้ว่านายกลัวการทำพลาด กลัวว่าถ้าสิ่งที่นายสร้างไม่สมบูรณ์แบบ นายจะกลายเป็นเพียงเศษซากของความล้มเหลวในสายตาครอบครัว... นายคิดว่าถ้าชีวิตไม่มีความผิดพลาดเลย นายจะมีความสุขงั้นเหรอ?” “ความผิดพลาดมันคือบั๊กในระบบพริม” คินน์เถียงเสียงแข็ง มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น “ถ้าฉันปล่อยให้ระบบผิดพลาด ทุกอย่างที่ฉันสร้างมาจะพังทลาย ฉันไม่เหมือนเธอ... เธอมีความกล้าที่จะโชว์ตัวตนที่บกพร่อง แต่ฉันไม่มีต้นทุนให้พังแบบนั้น” พริมเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่หน้าอกข้างซ้ายของเขาเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับทรงพลังจนคินน์ชะงักลมหายใจ “นายไม่ได้พังเพราะความผิดพลาดหรอกคินน์... นายพังเพราะนายไม่กล้าแม้แต่จะเปิดประตูให้ใครเข้าไปดูว่าข้างในนั้นมันเจ็บปวดแค่ไหนต่างหาก ฉันเองก็กลัว... กลัวสายตาคนอื่นที่มองว่าฉันเป็นแค่เด็กนิเทศที่ฉาบฉวย แต่สิ่งที่ทำให้นายกับฉันต่างกันคือ ฉันเลือกที่จะอยู่กับความกลัวนั้น ไม่ใช่ขังมันไว้ในโค้ดดิ้งที่เย็นชาแบบนี้” คินน์มองสบตากับเธอ แววตาของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจทำให้กำแพงในใจของเขาเริ่มร้าวราน ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดหลายเดือนเริ่มละลายหายไปพร้อมกับเสียงฝนด้านนอก “แล้วถ้ามันพังจริงๆ ล่ะ?” คินน์ถามเสียงแผ่ว “ถ้าฉันลองเชื่อใจใครสักคน แล้วสุดท้ายฉันก็กลายเป็นคนที่ไม่เหลืออะไรเลย?” “อย่างน้อยตอนที่นายล้ม... ฉันจะยืนอยู่ข้างๆ นายเอง” คินน์ไม่ได้ตอบอะไร เขาทำเพียงแค่มองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่ยากจะปิดบัง ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนเป็นความอบอุ่น เสียงสัญญาณเตือนจากระบบหลักของแล็บก็ดังขึ้นอย่างโหยหวนจนสะดุ้งทั้งคู่ หน้าจอโฮโลแกรมที่เคยปิดไปกลับสว่างวาบขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ รหัสสีแดงฉานเริ่มวิ่งพล่านบนหน้าจอราวกับกำลังถูกแฮ็กจากแหล่งกำเนิดปริศนา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงจากโครงข่ายภายนอก (Unauthorized Access)] [สถานะ: การประมวลผลถูกแทรกแซงโดย "ธันวา"] คินน์หันขวับไปมองหน้าจอด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะพบว่าไฟล์โปรเจกต์ลับที่เขาซ่อนไว้ถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคนในเซิร์ฟเวอร์หลักของคณะวิศวะฯ พริมเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอใหญ่ของแล็บ—มันคือหลักฐานความลับของธันวาที่คินน์เพิ่งค้นพบ แต่มันถูกบิดเบือนให้กลายเป็นว่าคินน์เป็นคนขโมยข้อมูลของอีกฝ่ายไปเสียเอง “คินน์... นี่มันอะไรกัน!” พริมอุทาน คินน์หน้าซีดเผือด เมื่อประตูแล็บที่ล็อคไว้อย่างแน่นหนากลับค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของธันวาที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ท่ามกลางสายฝนที่สาดเข้ามาในห้อง พร้อมกับทีมรักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยที่ก้าวเข้ามาล้อมพวกเขาไว้แน่น “จบแล้วนะคินน์” ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความสะใจ “ระบบของนาย... วันนี้แหละที่จะถูกลบออกจากสารบบตลอดกาล” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่า!