อัปเกรดความรู้สึก

หน้าจอสีฟ้าเรืองแสงของระบบฮอโลแกรมสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คมของคินน์ นิ้วเรียวยาวของเขากำลังรัวคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วสูงเพื่อแก้บั๊กขั้นวิกฤตของอัลกอริทึมศูนย์กลาง แต่เสียงถอนหายใจยาวเหยียดของพริมที่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาหนังสีชาวยวดยาบ กลับดึงสมาธิของเขาให้หลุดออกจากบรรทัดโค้ดนับพันได้อย่างง่ายดาย "ถ้าตรรกะของนายมันเที่ยงตรงขนาดนั้น ทำไมหัวใจฉันถึงยังรันคำสั่งผิดพลาดซ้ำๆ ล่ะคินน์" พริมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องปฏิบัติการวิจัยยามดึก น้ำเสียงของเธอนั้นเจือความเหนื่อยล้า แต่แววตากลับเปล่งประกายความท้าทายที่ทำให้หัวใจของวิศวกรหนุ่มกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ คินน์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์ เขากลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก ระบบประเมินผลภายในหัวของเขารวนเรจนไม่สามารถคำนวณอัตราส่วนความเสี่ยงได้อีกต่อไป ตลอดสามปีในคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ เขาเชื่อมั่นเสมอว่าทุกปัญหามีทางออกที่แน่นอน ทุกความรู้สึกสามารถถูกจำกัดด้วยตัวแปรและเงื่อนไข แต่กับหญิงสาวตรงหน้านี้ ตัวแปรเหล่านั้นกลับไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง "ระบบ... ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้คำนวณความรู้สึกของมนุษย์พริม" คินน์ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบที่พยายามควบคุมความสั่นพร่าของตนเอง "มันเป็นแค่ความผิดพลาดชั่วคราวของฮาร์ดแวร์ที่ทำงานหนักเกินไป เธอก็แค่พักผ่อนไม่พอ" พริมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเปี่ยมด้วยความหมาย เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิผสมกับความชื้นจากฝนยามค่ำคืนนอกหน้าต่างโชยเข้าแตะจมูก คินน์เผลอกั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ความผิดพลาดเหรอ?" พริมโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาของเธอมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา "งั้นช่วยทดสอบระบบให้ฉันหน่อยสิคะ... โปรแกรมเมอร์คนเก่ง ลองวิเคราะห์ดูซิว่า ตอนนี้ชีพจรของฉันเต้นเร็วกว่าปกติกี่เปอร์เซ็นต์ และมันเกิดจากอัลกอริทึมตัวไหนกันแน่" ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง คินน์สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากตัวเธอ มันไม่ใช่ความร้อนจากระบบประมวลผลเซิร์ฟเวอร์ แต่เป็นความร้อนรุ่มที่เกิดขึ้นจากสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'หัวใจ' มือข้างหนึ่งของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน สัญชาตญาณการป้องกันตัวร้องเตือนให้ถอยห่าง แต่แรงดึงดูดบางอย่างกลับตรึงเขาไว้กับที่ นิ้วเรียวของพริมเอื้อมมาแตะที่หลังมือของเขาเบาๆ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำลายเกราะป้องกันทางตรรกะทั้งหมดของคินน์ลงในเสี้ยววินาที "พริม..." คินน์กระซิบเสียงแผ่ว ความเยือกเย็นและมาดมั่นที่เขาสวมใส่มาตลอดพังทลายลงเหลือเพียงตัวตนที่แท้จริง—เด็กหนุ่มผู้โหยหาความอบอุ่น "ฉันไม่อยากเป็นแค่เพื่อนร่วมงานแก้บั๊กโปรเจกต์ส่งอาจารย์แล้วนะคินน์" พริมกระซิบตอบ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่หนักแน่นพอที่จะสั่นคลอนโลกทั้งใบของเขา "นายกล้าพอที่จะอัปเกรดสถานะของเราไหม... หรือว่าจะปล่อยให้มันขึ้น Error 404 ไปตลอดกาล" คินน์ไม่ได้ตอบคำถามด้วยคำพูด เขาตัดสินใจใช้สิทธิ์ของโปรแกรมเมอร์ผู้ควบคุมระบบเป็นครั้งแรก มือหนาเอื้อมขึ้นกุมมือของเธอที่วางอยู่บนหลังมือของเขาไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของพริมส่งผ่านเข้ามาในกระแสเลือด ปลุกเร้าความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับไว้ใต้ชุดคำสั่งนับล้านบรรทัดให้ตื่นขึ้น สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ไม่มีคำพูดใดๆ เพิ่มเติมอีกในห้องปฏิบัติการแห่งนั้น มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเกินกว่าจะคำนวณได้ด้วยตรรกะใดๆ ในโลก ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังขยับเข้าสู่จุดเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น หน้าจอฮอโลแกรมตรงหน้าซึ่งควรจะดับลงไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยแสงสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วห้อง **[System Warning: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายจากภายนอกที่ไม่ได้รับอนุญาต!]** **[แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ธันวา กำลังอัปโหลดไวรัสเจาะเข้าระบบฐานข้อมูลหลักของชมรม!]** **[ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: ปกป้องหัวใจ... และข้อมูลทั้งหมดก่อนที่ระบบจะล่มสลายในอีก 60 วินาที!]** คินน์เบิกตากว้าง ความโรแมนติกเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อหน้าจอปรากฏภาพใบหน้าของธันวาคู่ปรับตัวฉกาจกำลังแยยยิ้มเยาะอยู่ที่มุมจอ พร้อมกับรหัสผ่านนับถอยหลังที่เริ่มเดินหน้าอย่างรวดเร็ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่า!